ΑΡΧΕΙΟ

Ο Χριστός ήρθε πριν από αιώνες, αλλά το Έργο Του ζητά ακόμη να ολοκληρωθεί μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Η καρδιά αυτή είναι η δική μας. Ας μη περιμένουμε λοιπόν να αλλάξει πρώτα ο κόσμος.
Ας επιτρέψουμε στον Χριστό να αρχίσει από εμάς. Διότι κάθε άνθρωπος που αγαπά αληθινά γίνεται συνέχεια του Έργου του Ιησού. Κάθε άνθρωπος που συγχωρεί ανοίγει έναν δρόμο του Χριστού μέσα στον κόσμο. Κάθε άνθρωπος που ενώνει γίνεται φορέας του Πνεύματος. Και κάθε άνθρωπος που παραδίδει τον εγωισμό του στη Θεία Αγάπη γίνεται ένας ζωντανός τόπος όπου το Έργο του Ιησού παύει να είναι μόνο ιστορία — και γίνεται Ζωή.

Πίσω από την απεραντοσύνη και την ποικιλία των κόσμων υπάρχει μία Υπέρτατη Θεία Δύναμη. Η Δύναμη αυτή δεν είναι απούσα. Είναι πανταχού παρούσα. Δεν είναι αδιάφορη. Φωτίζει και καθοδηγεί. Δεν είναι χαοτική. Διοικεί με σοφία. Δεν καταργεί τις υπάρξεις. Τις βοηθά να αναπτυχθούν σύμφωνα με τη φύση και τον προορισμό τους. Ο άνθρωπος δεν είναι χαμένος μέσα στο Σύμπαν. Δεν είναι μία ύπαρξη χωρίς κέντρο και χωρίς προορισμό. Προέρχεται από τη Θεία Πηγή. Ζει μέσα στη Θεία Παρουσία. Δέχεται το Θείο Φως.

Η λέξη «επικοινωνία» δημιουργεί συχνά στον άνθρωπο την επιθυμία να ακούσει κάποια φωνή, να δει ένα σημείο ή να γνωρίσει κάτι κρυμμένο. Ο άνθρωπος όμως είναι πνευματική ύπαρξη και καλείται να αποκαταστήσει τη συνειδητή σχέση του με τον Πνευματικό Κόσμο από τον οποίο προέρχεται. Η αληθινή επικοινωνία δεν αρχίζει έξω από τον άνθρωπο. Αρχίζει μέσα του. Αρχίζει όταν η ψυχή απομακρύνεται από τον θόρυβο των παθών, καθαρίζει τις επιθυμίες της, στρέφεται προς τον Θεό και ζητά καθοδήγηση όχι για προσωπική προβολή, αλλά για να βρει τον αληθινό δρόμο του προορισμού της.

Αυτό είναι μήνυμα μεγάλης ελπίδας.
Η πτώση δεν είναι πάντοτε το τέλος.
Το ναυάγιο δεν είναι πάντοτε ο τελικός προορισμός. Ο βυθός δεν είναι η κατοικία της ψυχής. Ο Χριστός είναι ο Ανασηκών. Όμως ο άνθρωπος πρέπει να δεχθεί να ανασηκωθεί. Εκείνος που πέρασε από καταιγίδα αναγνωρίζει ευκολότερα τον φόβο του άλλου. Εκείνος που βυθίστηκε και ανασηκώθηκε δεν καταδικάζει εύκολα τον πεσμένο. Εκείνος που γνώρισε τη Θεία Βοήθεια δεν μιλά μόνο θεωρητικά για τον Θεό. Έχει μνήμη Παρουσίας.

Ας φανταστούμε ένα πλοίο που ταξιδεύει σε μία ήρεμη και γαλήνια θάλασσα. Ας κρατήσουμε αυτή την εικόνα μέσα μας. Ο άνθρωπος είναι το πλοίο. Η ψυχή είναι η θάλασσα.
Ο Χριστός είναι ο προσανατολισμός. Και το Πνεύμα είναι η λεπτή πνοή που οδηγεί το πλοίο προς τον αληθινό του προορισμό.

Η Βασιλεία του Θεού είναι η κορυφή του βουνού. Η Χριστοποίηση είναι η κορυφή του βουνού. Η ένωση με τον Θεό είναι η κορυφή του βουνού. Και για να φτάσει εκεί ο άνθρωπος, δεν αρκεί η καλή επιθυμία. Χρειάζεται προετοιμασία, υπομονή και σταθερός αγώνας.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που η ψυχή κουράζεται τόσο πολύ, ώστε όλα φαίνονται βαριά. Το μυαλό δεν μπορεί να σκεφτεί καθαρά. Η καρδιά χάνει το θάρρος της. Τα χέρια δεν έχουν διάθεση να εργαστούν και τα πόδια δεν βρίσκουν δύναμη να συνεχίσουν τον δρόμο.

Ο Θεός προσφέρει τα μέσα, τη χάρη, τη γνώση και την καθοδήγηση. Ο άνθρωπος όμως καλείται να ενεργοποιήσει τη βούλησή του και να μετατρέψει τη γνώση σε ζωή.