Η ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Η ηρεμία είναι μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της πνευματικής ζωής. Συνήθως ο άνθρωπος πιστεύει ότι δύναμη σημαίνει ένταση, δράση, δυνατή φωνή και συνεχής κίνηση. Όμως στον πνευματικό δρόμο πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο. Η πραγματική δύναμη φανερώνεται μέσα στην ηρεμία. Μία ήρεμη ψυχή μπορεί να ακούσει. Μία γαλήνια καρδιά μπορεί να αισθανθεί. Ένας άνθρωπος που έχει ειρήνη μέσα του μπορεί να διακρίνει καλύτερα τις λεπτές κινήσεις του Πνεύματος.

Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός μάς διδάσκει ότι όσο περισσότερο ήρεμος είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο κατάλληλο έδαφος δημιουργείται για την επικοινωνία με τις Πνευματικές Δυνάμεις. Αυτό είναι ένα μεγάλο πνευματικό μυστικό. Δεν χρειάζεται να φωνάξουμε για να πλησιάσουμε τον Ουρανό. Χρειάζεται να ησυχάσουμε.

Η ψυχή μοιάζει με θάλασσα

Ο άνθρωπος μοιάζει με ένα πλοίο που ταξιδεύει στη θάλασσα. Όταν η θάλασσα είναι ήρεμη, το πλοίο ταξιδεύει ομαλά. Ο κυβερνήτης βλέπει καθαρά τον ορίζοντα. Μπορεί να διακρίνει την πορεία του. Μπορεί να κατευθύνει το πλοίο προς τον προορισμό του. Όταν όμως ξεσπάσει θύελλα, όλα αλλάζουν. Τα κύματα χτυπούν το πλοίο. Ο άνεμος το παρασύρει. Ο ορίζοντας χάνεται. Η κατεύθυνση γίνεται δύσκολη. Έτσι συμβαίνει και με την ψυχή. Όταν μέσα μας υπάρχουν θυμός, φόβος, αγωνία, ζήλια, ανησυχία και ένταση, η εσωτερική μας θάλασσα γεμίζει κύματα. Τότε δυσκολευόμαστε να δούμε καθαρά. Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε. Δυσκολευόμαστε να διακρίνουμε ποια σκέψη προέρχεται από την αγάπη και ποια από τον φόβο. Η ψυχή χάνει προσωρινά τον προσανατολισμό της.

Ο θόρυβος της σκέψης

Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε έναν συνεχή θόρυβο. Δεν είναι μόνο ο εξωτερικός θόρυβος. Είναι κυρίως ο εσωτερικός. Χιλιάδες σκέψεις περνούν καθημερινά από το μυαλό μας. Τι θα γίνει αύριο; Τι είπε ο ένας; Γιατί μου φέρθηκε έτσι ο άλλος; Θα πετύχω; Θα αποτύχω; Τι θα συμβεί; Τι θα χάσω; Τι θα αποκτήσω; Η σκέψη κινείται αδιάκοπα. Και μέσα σε αυτόν τον εσωτερικό θόρυβο η λεπτή φωνή του Πνεύματος δύσκολα γίνεται αντιληπτή. Ο Θεός δεν ανταγωνίζεται τον θόρυβό μας. Δεν φωνάζει δυνατότερα από τις σκέψεις μας. Περιμένει. Περιμένει να ησυχάσει λίγο η καρδιά. Περιμένει να σταματήσουμε για μία στιγμή. Και τότε, μέσα στη σιωπή, μπορεί να γεννηθεί ένας φωτισμός. Μία καθαρή σκέψη. Μία εσωτερική Ειρήνη. Μία βαθιά κατανόηση.

Η ηρεμία δεν είναι αδράνεια

Πρέπει όμως να καταλάβουμε κάτι πολύ σημαντικό. Η πνευματική ηρεμία δεν είναι αδιαφορία. Δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος παύει να ενεργεί. Δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρεται για τα προβλήματα του κόσμου. Δεν σημαίνει ότι γίνεται παθητικός. Η αληθινή ηρεμία είναι εσωτερική δύναμη. Ο ήρεμος άνθρωπος μπορεί να ενεργήσει περισσότερο σωστά, επειδή δεν παρασύρεται από την ταραχή. Μπορεί να μιλήσει χωρίς θυμό. Μπορεί να αποφασίσει χωρίς φόβο. Μπορεί να βοηθήσει χωρίς πανικό. Μπορεί να αντιμετωπίσει μία δυσκολία χωρίς να χάσει τον εαυτό του. Η ηρεμία δεν σταματά τη δράση. Την καθαρίζει.

Η γαλήνη δημιουργεί χώρο για το Φως

Φανταστείτε ένα ποτήρι γεμάτο θολό νερό. Αν το ανακινούμε συνεχώς, το νερό παραμένει θολό. Αν όμως το αφήσουμε ήρεμο, σιγά σιγά οι ακαθαρσίες κατακάθονται. Και το νερό γίνεται καθαρό. Έτσι συμβαίνει και με την ψυχή. Όταν την ανακινούμε συνεχώς με φόβους, θυμούς και αγωνίες, δεν μπορούμε να δούμε καθαρά. Όταν όμως ησυχάσουμε, οι σκέψεις αρχίζουν να τακτοποιούνται. Η καρδιά γαληνεύει. Και τότε το Φως μπορεί να γίνει περισσότερο αισθητό. Δεν σημαίνει ότι το Φως ήρθε εκείνη τη στιγμή. Το Φως υπήρχε ήδη. Εμείς απλώς γίναμε πιο δεκτικοί σε αυτό.

Δεν πρέπει να ζητούμε το Πνεύμα να κατεβεί στο επίπεδο της ταραχής μας

Μία πολύ σημαντική προτροπή είναι: να μη ζητούμε από τις Πνευματικές Δυνάμεις να κατέλθουν προς εμάς, αλλά να προσπαθούμε εμείς να αναχθούμε προς αυτές. Αυτό έχει πολύ βαθύ νόημα. Πολλές φορές ο άνθρωπος θέλει να διατηρεί τον θυμό του, τον εγωισμό του, την ταραχή του και ταυτόχρονα να ζητά πνευματικό φως. Θέλει να παραμένει μέσα στον θόρυβο και να ακούσει τη σιωπή. Θέλει να παραμένει μέσα στη σύγχυση και να λάβει καθαρή καθοδήγηση. Όμως η πνευματική ζωή απαιτεί μία δική μας κίνηση. Πρέπει να ανυψώσουμε την κατάσταση της ψυχής μας. Να γαληνέψουμε. Να προσευχηθούμε. Να αγαπήσουμε. Να συγχωρήσουμε. Να καθαρίσουμε τη σκέψη μας. Δεν ζητούμε από το Φως να γίνει σκοτάδι για να μας συναντήσει. Προχωρούμε εμείς προς το Φως.

Η προσευχή της ηρεμίας

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι η προσευχή χρειάζεται πολλά λόγια. Όμως υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η πιο βαθιά προσευχή είναι η σιωπή. Να καθίσει ο άνθρωπος ήρεμα. Να αφήσει για λίγο τις σκέψεις του. Να στραφεί προς τον Χριστό. Και να πει απλά:

«Κύριε, είμαι εδώ.»

Και ύστερα να σιωπήσει. Να μην απαιτήσει απάντηση. Να μην αναζητήσει φαινόμενα. Να μην περιμένει κάτι εντυπωσιακό. Απλώς να παραμείνει στην παρουσία του Θεού. Η ψυχή χρειάζεται να μάθει όχι μόνο να μιλά στον Θεό. Χρειάζεται να μάθει και να σιωπά ενώπιόν Του.

Η διάκριση γεννιέται μέσα στη γαλήνη

Όταν είμαστε θυμωμένοι, παίρνουμε συχνά λανθασμένες αποφάσεις. Όταν φοβόμαστε, βλέπουμε κινδύνους παντού. Όταν είμαστε ταραγμένοι, μία μικρή δυσκολία φαίνεται τεράστια. Γι’ αυτό η πνευματική διάκριση χρειάζεται ηρεμία. Πριν μιλήσεις, ηρέμησε. Πριν αποφασίσεις, ηρέμησε. Πριν κρίνεις έναν άνθρωπο, ηρέμησε. Πριν απαντήσεις σε μία προσβολή, ηρέμησε. Η ηρεμία δημιουργεί μία μικρή απόσταση ανάμεσα στο γεγονός και στην αντίδρασή μας. Και μέσα σε αυτή τη μικρή απόσταση μπορεί να εισέλθει το Φως. Τότε ο άνθρωπος δεν ενεργεί μόνο από το συναίσθημα της στιγμής. Αρχίζει να ενεργεί με διάκριση.

Η ειρήνη του Χριστού

Ο Χριστός μέσα στις μεγαλύτερες θύελλες διατηρούσε την εσωτερική Του ειρήνη. Οι άνθρωποι Τον κατηγορούσαν. Εκείνος παρέμενε γαλήνιος. Τον προκαλούσαν. Δεν παρασυρόταν. Τον απέρριπταν. Δεν έπαυε να αγαπά. Η δύναμή Του δεν βρισκόταν στην ένταση. Βρισκόταν στην απόλυτη ένωση με τον Πατέρα. Αυτή είναι και η δική μας κλήση. Όσο περισσότερο ενωνόμαστε με τον Χριστό, τόσο περισσότερο η ψυχή μας αποκτά ειρήνη. Όχι επειδή εξαφανίζονται οι δυσκολίες. Αλλά επειδή βρίσκουμε μέσα μας ένα Κέντρο που δεν ταράζεται εύκολα. Αυτό το Κέντρο είναι η παρουσία του Χριστού.

Η ηρεμία είναι πνευματική άσκηση

Κανείς δεν γίνεται ήρεμος μέσα σε μία ημέρα. Η ηρεμία καλλιεργείται. Κάθε φορά που συγκρατούμε έναν θυμό, καλλιεργούμε την ηρεμία. Κάθε φορά που δεν απαντούμε αμέσως σε μία πρόκληση, καλλιεργούμε την ηρεμία. Κάθε φορά που παραδίδουμε έναν φόβο στον Θεό, καλλιεργούμε την ηρεμία. Κάθε φορά που προσευχόμαστε αντί να πανικοβληθούμε, καλλιεργούμε την ηρεμία. Σιγά σιγά η ψυχή μαθαίνει να γαληνεύει. Και όσο γαληνεύει, τόσο γίνεται πιο ευαίσθητη στις λεπτές πνευματικές κινήσεις.

Να γίνουμε μία ήρεμη θάλασσα

Αδελφοί μου,

Ας κοιτάξουμε την ψυχή μας. Είναι μία θάλασσα γεμάτη κύματα; Είναι γεμάτη φόβους;

Είναι γεμάτη αγωνία; Είναι γεμάτη θυμό; Αν ναι, ας μην κατηγορήσουμε τον εαυτό μας.

Ας αρχίσουμε απλώς να εργαζόμαστε για τη γαλήνη. Λίγο περισσότερο κάθε ημέρα.

Λίγη περισσότερη σιωπή. Λίγη περισσότερη προσευχή. Λίγη περισσότερη εμπιστοσύνη στον Θεό. Λίγη περισσότερη αγάπη. Και τότε τα κύματα θα αρχίσουν σιγά σιγά να ηρεμούν.

Ο Λόγος μάς διδάσκει ότι όσο περισσότερο ήρεμος είναι ο άνθρωπος, τόσο προσφορότερο γίνεται το εσωτερικό του έδαφος για την πνευματική επικοινωνία. Η γαλήνη δεν είναι μία απλή ψυχολογική κατάσταση. Είναι μία πνευματική προετοιμασία. Είναι το άνοιγμα της ψυχής. Είναι η σιωπή μέσα στην οποία μπορεί να γίνει αισθητό το λεπτό άγγιγμα του Πνεύματος. Ας μην αναζητούμε λοιπόν τον Θεό μόνο μέσα σε μεγάλα γεγονότα και εντυπωσιακές εμπειρίες. Ας Τον αναζητήσουμε και μέσα στην ηρεμία. Μέσα στη σιωπή. Μέσα στην ειρήνη της καρδιάς. Και όταν η θάλασσα της ψυχής μας γαληνέψει, ίσως τότε ανακαλύψουμε ότι η Φωνή του Θεού δεν ήταν ποτέ μακριά. Ήταν πάντοτε παρούσα. Εμείς απλώς ήμασταν πολύ ταραγμένοι για να την ακούσουμε.

Ας γαληνέψουμε λοιπόν την ψυχή μας. Ας στραφούμε προς τον Χριστό. Και μέσα στην ιερή σιωπή της καρδιάς ας αφήσουμε το Φως Του να μας πλησιάσει, να μας φωτίσει και να μας οδηγήσει.