Ο Άνθρωπος δεν καλείται μόνο να δέχεται τη Θεία Ζωή. Καλείται να την εκφράζει συνειδητά, να τη μεταφέρει και να γίνεται ο ίδιος ζωντανή Πηγή Αγάπης, Φωτός και Ενότητας.
Ο «Ιωάννης» δεν προσεγγίζεται απλώς ως ένα όνομα, αλλά ως ο εκπαιδευόμενος μαθητής του Λόγου που καλείται να περάσει από τη γνώση στη συνειδητή ενεργοποίηση, από την ατομική αντίληψη στην ευθύνη απέναντι στην Ολότητα και από τη μαθητεία στη ζωντανή έκφραση του Λόγου.
Δύο άνθρωποι μπορεί να περάσουν την ίδια δυσκολία. Ο ένας να γεμίσει πικρία.
Ο άλλος να αποκτήσει μεγαλύτερη κατανόηση. Ο ένας να κλειστεί στον εαυτό του. Ο άλλος να ανοίξει περισσότερο την καρδιά του.
Άρα δεν μας διαμορφώνουν μόνο τα γεγονότα. Μας διαμορφώνει και ο τρόπος με τον οποίο τα δεχόμαστε και τα μεταμορφώνουμε μέσα μας. Η δοκιμασία μπορεί να γίνει δρόμος.
Ο Χριστός δεν καλεί τον άνθρωπο μόνο να βγει από το σκοτάδι. Τον καλεί να γίνει και ο ίδιος φορέας Φωτός. Να φωτίζει χωρίς να επιβάλλεται. Να αγαπά χωρίς να απαιτεί. Να υπηρετεί χωρίς να ζητά ανταμοιβή. Να λέει την Αλήθεια χωρίς σκληρότητα. Να περνά μέσα από τον κόσμο αφήνοντας πίσω του λίγο περισσότερη ειρήνη, λίγο περισσότερη ελπίδα, λίγο περισσότερη αγάπη.
Ο χρόνος και ο χώρος παρουσιάζονται ως όρια μέσα στα οποία οι υποστάσεις προσάρμοσαν την ύπαρξη και την κίνησή τους, σύμφωνα με όσα μπορούσε να χωρέσει ο νους τους. Συνδέουμε την προσκόλληση στην ύλη με ένα στάδιο από το οποίο ο άνθρωπος καλείται να εξέλθει. Ο Άνθρωπος καλείται προς το Παντόχρονο, το Παντόχωρο και το Άπειρο, προς τον χειρισμό της Χάρης και την εναρμόνιση με τους Νόμους της Δημιουργίας, ώστε να μεταλλάσσει τη δυσαρμονία και να προχωρεί προς τη Χριστοποίηση.
Βοήθησε, Πατέρα, τη στενότητά μου, να διανοιχθεί στο Άπειρο. Βοήθησέ με να μπορώ να προσφέρω το Έλεος και την κατανόηση μέσα σε καθετί. Παρακαλώ, με κάθε τρόπο καταθρυμμάτισε τις αποστάσεις που έχω θέσει ανάμεσα στην Ενότητα της Ουσίας και φανέρωσε την πραγματική Αλήθεια, που δυναμοποιεί τις Θείες μου παρακαταθήκες και με φανερώνει άμεσα σαν ενεργητικό Θεό, ενταγμένο απόλυτα μέσα στη Θεότητα
Μη γνωρίζεις μόνο τον Δρόμο· γίνε ο Δρόμος. Η θεωρία είναι πολύτιμη όταν σε οδηγεί στην πράξη. Γίνεται όμως εμπόδιο όταν σε κάνει να πιστεύεις ότι η γνώση είναι ήδη μεταμόρφωση
Στην Πνευματική Πορεία η υπακοή δεν θα είναι εξωτερικός καταναγκασμός. Θα γίνει ελεύθερη εναρμόνιση με την Αλήθεια. Το Σθένος δεν θα είναι σκληρότητα. Θα γίνει σταθερότητα μέσα στο Φως. Και η μαθητεία δεν θα είναι πια απλή θεωρητική εκπαίδευση. Θα γίνεται σταδιακά ζωντανή έκφραση Πίστης, υπευθυνότητας, μετουσίωσης και συνειδητής υπηρεσίας του Λόγου.
Η καθημερινή ανθρώπινη συνείδηση αντιλαμβάνεται κυρίως μορφές. Βλέπω εμένα και εσένα. Βλέπω άνδρα και γυναίκα. Βλέπω σώματα, προσωπικότητες, χαρακτήρες, ιδέες, θρησκείες, λαούς, διαφορές. Και επειδή οι μορφές είναι διαφορετικές, ο νους συμπεραίνει ότι και οι υπάρξεις είναι απολύτως χωρισμένες. Η διδασκαλία της Ενότητας καλεί τον άνθρωπο να κοιτάξει πίσω από τη μορφή. Να αναζητήσει την Ουσία. Να παρουσιάσει τον άνθρωπο ως προερχόμενο από τον ίδιο τον Πύρινο Θείο Νου και τον περιγράφει, στην αρχέγονη πνευματική του διάσταση, ως μία Πύρινη Υπόσταση που δεν περιορίζεται από τις συνηθισμένες ανθρώπινες αντιλήψεις του μεγάλου και του μικρού. Άρα το πρώτο βήμα προς την Ενότητα είναι μία αλλαγή οράσεως: να μην ταυτίζεις τον Άνθρωπο μόνο με τη μορφή που βλέπεις.
Η δυσκολία δεν είναι ολόκληρη η ζωή. Η σημερινή αδυναμία δεν είναι η τελική μου κατάσταση. Μπορώ να κινηθώ ξανά. Και τότε η ειρήνη του Χριστού δεν γίνεται μία θεωρητική έννοια. Γίνεται δύναμη. Γίνεται ανάσα. Γίνεται κίνηση. Γίνεται επιστροφή.
Γίνεται ξανά ζωή. Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα: Όταν η αθυμία βαραίνει την ψυχή, μη μείνεις μόνος μέσα στο βάρος.
Στρέψε τη σκέψη προς τον Χριστό.
End of content
End of content
