Ανθρώπου Ανάβασις

Η Δύναμη του Πνεύματος δὲν είναι μία εξωτερικὴ δύναμη επιβολής, ούτε μία ενέργεια που αποσκοπεί στην κυριαρχία επάνω στους αλλους. Είναι η εσωτερικὴ Θεία φλόγα που εγείρει τον άνθρωπο από την κατάσταση της λήθης και τον οδηγεί προς την Ένωση με το Θείο. Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό, το Πνεύμα παρουσιάζεται ως η ζώσα παρουσία του Θεού μέσα στον άνθρωπο, η δύναμη εκείνη που μεταλλάσσει τη συνείδηση, φωτίζει το νου και εξαγνίζει την καρδιά.

Ο άνθρωπος, όταν ζει μόνο με τις δυνάμεις της προσωπικότητός του, παραμένει περιορισμένος. Κυριαρχείται από φόβους, επιθυμίες, ανασφάλειες, λογισμοὺς και συγκρούσεις. Νομίζει ότι η δύναμη βρίσκεται στην ύλη, στη γνώση, στην κοινωνικὴ αναγνώριση ή στην εξουσία. Όμως όλα αυτά είναι πρόσκαιρα. Η πραγματικὴ δύναμη γεννάται όταν ο άνθρωπος στραφεί προς το εσωτερικὸ του κέντρο και αφυπνίσει το Πνεύμα του Θεού μέσα του.

Το Πνεύμα δίνει αντοχή. Όταν ο άνθρωπος δοκιμάζεται, όταν οι καταστάσεις της ζωής γίνονται βαριές, τότε ανακαλύπτει ότι μέσα του υπάρχει μία δύναμη βαθύτερη απὸ την ψυχικὴ και σωματικὴ του ικανότητα. Αυτὴ η δύναμη τον κρατάει όρθιο, του δίνει ελπίδα, τον βοηθά να μην καταρρεύσει. Δεν ειναι ανθρώπινη αντοχή, είναι η ενέργεια του Θείου που ρέει μέσα στην ψυχή.

Ο κόσμος διδάσκει:
«Γίνε δυνατός διὰ νὰ κυριαρχήσεις.»

Ο Χριστὸς όμως διδάσκει:
«Γίνε καθαρὸς διὰ νὰ φωτισθεῖς.»

Η κοσμικὴ δύναμη στηρίζεται στο φόβο, στον ανταγωνισμό, στην ἐπιβολή.
Η Θεία δύναμη εκπηγάζει απὸ την Ένωση με το Φως.

Ο άνθρωπος που έχει εσωτερικὴ δύναμη δεν ταράσσεται εύκολα.
Δεν συντρίβεται απὸ τα γεγονότα.
Δεν εξαρτάται απὸ τον έπαινο ή την απόρριψη.
Δεν γίνεται δούλος των μεταβολών της ζωής.

Διότι έχει ανακαλύψει μέσα του ένα κέντρο ακίνητο.

Αυτὸ το κέντρο είναι η παρουσία του Θεού.

«Οι πρὸς Με ἐνατενίζοντες»

Δεν αρκεί μόνο η εσωτερικὴ προσπάθεια.
Πολλοὶ επιχειρούν να ανεβούν με την προσωπική τους δύναμη, με το νου, με τη φιλοδοξία, με την αυτοθέωση του εγώ.

Αλλὰ η αληθινὴ ανάβαση πραγματοποιείται μόνο όταν ο άνθρωπος στραφεί προς τον Χριστό.

Το «ἐνατενίζοντες πρὸς Με» σημαίνει:

• να κρατάς τη διάνοιά σου στραμμένη προς το Φως,
• να μην βυθίζεσαι στη σκοτεινὴ ατμόσφαιρα του κόσμου,
• να θυμάσαι συνεχώς τον ανώτερο προορισμό σου,
• να αναζητάς τη Θεία καθοδήγηση.

Όπου στρέφεται ο εσωτερικὸς οφθαλμός, εκεί ρέει και η δύναμη της ψυχής.

Εὰν ο άνθρωπος ατενίζει το σκότος, γεμίζει φόβο.
Εὰν ατενίζει το μίσος, γίνεται σκληρός.
Εὰν ατενίζει την ύλη, βαρύνεται.

Εὰν όμως ατενίζει προς τον Χριστό, τότε το πνεύμα του αρχίζει να ακτινοβολεί.

Ἡ ἀνύψωσις δὲν εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὸν κόσμον

Πολλοὶ νομίζουν ότι η πνευματικὴ ζωή σημαίνει απομάκρυνση απὸ την πραγματικότητα.
Αλλὰ ο Λόγος δεν καλεί τον άνθρωπο να φύγει απὸ τὸν κόσμο. Τον καλεί να μεταμορφωθεί μέσα στον κόσμο.

Η ανύψωση σημαίνει:

• να μεταβάλεις τη σκέψη σου,
• να καθαρίσεις τα συναισθήματά σου,
• να φωτίσεις τη θέλησή σου,
• να ενεργείς με αγάπη και δικαιοσύνη,
• να γίνεις φορέας Ειρήνης.

Ο πνευματικὸς άνθρωπος ζει στη γη, αλλὰ δεν περιορίζεται απὸ τη γή.
Βαδίζει μέσα στο σκότος, αλλὰ φέρει μέσα του Φως.

Ο σύγχρονος άνθρωπος και η εσωτερικὴ κατάρρευση

Η εποχή μας είναι γεμάτη πληροφορία, αλλὰ φτωχὴ σε σοφία.
Γεμάτη ταχύτητα, αλλὰ κενή απὸ ειρήνη. Η ζήλεια και ο ανταγωνισμός θριαμβεύουν.
Οι άνθρωποι εξαντλούνται ψυχικά διότι έχασαν τη σύνδεση με την Πηγὴ της ζωής.

Γι’ αὐτὸ ὁ Λόγος καλεί:

«Λάβετε δύναμιν ἔσωθεν.»

Δηλαδή:

Σταματήστε να ζητάτε σωτηρία μόνο απὸ τα εξωτερικά.
Εισέλθετε στὸ Ιερὸ του έσω ανθρώπου.
Εκεί υπάρχει η ακτίνα του Θείου Φωτός.

Η Χριστολογικὴ διάσταση

Κατὰ τὸ βαθύτερον μυστήριον, ἡ δύναμις αὕτη εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνεργῶν μέσα εἰς τὸν ἄνθρωπον.

Ὅπως λέγει τὸ κατὰ Ἰωάννην:

«Ἐγώ εἰμι τὸ Φῶς τοῦ κόσμου.»

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἐνωθῇ μὲ τὸ Φῶς, τότε ἀρχίζει ἡ ἐσωτερικὴ του ἀνάστασις.
Τὸ πνεῦμα ἀφυπνίζεται.
Ἡ ψυχὴ ἐξαγνίζεται.
Ὁ νοῦς μεταμορφώνεται. Καὶ τότε ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ εἶναι μόνον γήϊνον ὂν.
Γίνεται φορεὺς τοῦ Οὐρανοῦ.

Ἡ μυστικὴ πηγή τῆς ἐσωτερικῆς δυνάμεως

Ἀπὸ ποῦ λαμβάνει ὁ ἄνθρωπος αὐτὴν τὴν δύναμιν;

Τὴν λαμβάνει:

• ἀπὸ τὴν προσευχήν,
• ἀπὸ τὴν σιωπήν,
• ἀπὸ τὴν καθαρὰν ζωήν,
• ἀπὸ τὴν ἀγάπην,
• ἀπὸ τὴν θυσίαν,
• ἀπὸ τὴν ἕνωσιν μὲ τὸν Θείον Λόγον.

Κάθε φορὰ ποὺ ὁ ἄνθρωπος νικᾷ τὸν κατώτερον ἑαυτόν του, ἀποκτᾷ δύναμιν.
Κάθε φορὰ ποὺ συγχωρεῖ, ἀνυψοῦται.
Κάθε φορὰ ποὺ ἀγαπᾷ ἐκεῖ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ μισήσει, γίνεται ἰσχυρότερος πνευματικῶς. Ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ δὲν ἐκδηλώνεται μὲ βίαν. Ἐκδηλώνεται μὲ φῶς, ἡρεμίαν καὶ παρουσίαν.

Το Πνεύμα δίνει αγάπη.
Όχι μία συναισθηματικὴ αγάπη που μεταβάλλεται, αλλὰ μία αγάπη καθολική, η οποία αγκαλιάζει τα πάντα. Όταν ενεργει το Πνεύμα, ο άνθρωπος παύει να βλέπει τους άλλους ως αντιπάλους. Αρχίζει να τους βλέπει ως αδελφούς που πορεύονται στον ίδιο δρόμο της εξελίξεως. Τότε γεννάται η συμπόνια, η συγχώρηση, η διάθεση προσφοράς.

Το Πνεύμα δίνει μεταμόρφωση.
Στη διδασκαλία του Εσωτερικού Χριστιανισμού, ο άνθρωπος δεν καλείται μόνο να γίνει «καλύτερος» ηθικά. Καλείται να μεταλλαχθεί εσωτερικά. Να αποβάλει τον παλαιὸ άνθρωπο της φιλαυτίας, της πλάνης και του εγωισμού, και να γεννηθεί μέσα του ο νέος άνθρωπος του Πνεύματος. Αυτὴ η διαδικασία είναι μία συνεχὴς σταύρωση του κατωτέρου εγώ και μία συνεχὴς ανάσταση της Θείας φύσεως μέσα μας.

Η δύναμη του Πνεύματος ενεργεί μέσα στη σιωπή.
Δεν θορυβεί, δεν επιδεικνύεται. Εργάζεται μυστικά μέσα στην καρδιά. Όπως ο σπόρος μεγαλώνει αθόρυβα μέσα στη γη, έτσι και το Πνεύμα εργάζεται αόρατα μέσα στον άνθρωπο μέχρι να γεννηθεί το φως της νέας συνειδήσεως.

Γι’ αυτὸ ο μαθητὴς του Πνεύματος χρειάζεται:

• προσευχή,
• εσωτερικὴ εγρήγορση,
• καθαρότητα σκέψεως,
• ταπείνωση,
• εφαρμογὴ της αγάπης,
• και διαρκή αγώνα εναντίον του παλαιού εαυτού.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος ανοίγεται στο Θείο, τόσο περισσότερο γίνεται φορέας της Δυνάμεως του Πνεύματος. Τότε η παρουσία του ακτινοβολεί Ειρήνη. Τα λόγια του έχουν βαρύτητα. Οι πράξεις του γίνονται εὐλογία γιὰ τους άλλους. Δεν ζει πλέον μόνο για τον εαυτό του, αλλὰ γίνεται όργανο του Θείου Σχεδίου μέσα στὸν κόσμο.

Και αυτὴ είναι η μεγάλη κλήση του ανθρώπου:
να μην παραμείνει δέσμιος της ύλης και του φόβου, αλλὰ να μεταβληθεί σε ζώσα φλόγα Πνεύματος, σε φορέα Φωτός, Αγάπης και Θείας Συνειδήσεως.