Μυσταγωγία περί ζωής, φθοράς, εξελίξεως και αιωνιότητος

Ολόκληρη η υλική δημιουργία βρίσκεται μέσα σε συνεχή κίνηση.
Τίποτε δεν παραμένει σταθερό.

Τα σώματα αλλάζουν.
Οι εποχές εναλλάσσονται.
Οι πολιτισμοί γεννώνται και καταρρέουν.
Οι αυτοκρατορίες υψώνονται και εξαφανίζονται.
Οι ιδέες μετασχηματίζονται.
Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται.

Η ίδια η ύλη δεν είναι σταθερή. Είναι μία αδιάκοπη ροή μορφών.

Ο άνθρωπος όμως, ενώ ζει μέσα σε αυτή τη διαρκή εναλλαγή, συμπεριφέρεται σαν να πρόκειται να κρατήσει για πάντα ό,τι κατέχει. Προσκολλάται σε καταστάσεις, πρόσωπα, επιτυχίες, ιδέες και μορφές, χωρίς να κατανοεί ότι ο φθαρτός κόσμος είναι ποταμός που ρέει ασταμάτητα.

Η δυστυχία του ανθρώπου γεννάται ακριβώς από αυτή την πλάνη:
ότι προσπαθεί να βρει αιωνιότητα μέσα στο πρόσκαιρο.

Η φθορά ως νόμος εξελίξεως

Ο Λόγος δεν παρουσιάζει τη φθορά ως τιμωρία, αλλά ως αναγκαία λειτουργία της εξελίξεως.

Κάθε μορφή φθείρεται για να δώσει χώρο σε νέα μορφή.
Κάθε κατάσταση διαλύεται ώστε να ακολουθήσει ανώτερη μεταμόρφωση.

Το παιδί «πεθαίνει» μέσα στον έφηβο.
Ο έφηβος μέσα στον ώριμο άνθρωπο.
Η άγνοια μέσα στη γνώση.
Ο εγωισμός μέσα στην αγάπη.
Ο παλαιός άνθρωπος μέσα στον νέο πνευματικό άνθρωπο.

Η εξέλιξη απαιτεί συνεχή εγκατάλειψη παλαιών μορφών.

Αυτός είναι ένας βαθύς σταυρός της πνευματικής ζωής:
τίποτε κατώτερο δεν μπορεί να περάσει στην αιωνιότητα χωρίς μεταμόρφωση.

Γι’ αυτό πολλές φορές ο άνθρωπος αισθάνεται πόνο όταν αλλάζει. Επειδή κάθε πνευματική γέννηση προϋποθέτει έναν μικρό εσωτερικό θάνατο.

Ο χρόνος ως παιδαγωγός

Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό υπάρχει αναφορά στο Χρόνο όχι μόνο ως μέτρηση γεγονότων, αλλά ως μυστική δύναμη παιδαγωγίας.

Ο χρόνος αποκαλύπτει.
Ο χρόνος ωριμάζει.
Ο χρόνος ξεσκεπάζει τις ψευδαισθήσεις.
Ο χρόνος συντρίβει την αλαζονεία.
Ο χρόνος δοκιμάζει την αγάπη και την πίστη.

Πολλές φορές ο άνθρωπος θέλει άμεση ολοκλήρωση. Θέλει να φτάσει γρήγορα στο Φως χωρίς να περάσει από τις εσωτερικές εποχές της εξελίξεως. Όμως τίποτε αληθινό δεν γεννιέται βίαια.

Το δέντρο χρειάζεται χρόνια για να ριζώσει.
Η ψυχή χρειάζεται εμπειρίες για να αφυπνιστεί.
Η συνείδηση χρειάζεται δοκιμασίες για να καθαριστεί.

Ο χρόνος είναι το εργαστήριο της ψυχής.

Και πολλές φορές εκείνο που σήμερα φαίνεται ως καθυστέρηση, αύριο αποκαλύπτεται ως σοφία Θεού.

Η Αιωνιότητα πίσω από τον χρόνο

Δεν σταματάμε όμως στη φθορά και στη ροή του χρόνου. Αποκαλύπτεται ότι πίσω από όλες τις μεταβολές υπάρχει κάτι Άφθαρτο και Αναλλοίωτο: η Αιωνιότητα.

Η Αιωνιότητα δεν είναι απλώς ατελείωτος χρόνος.
Είναι κατάσταση υπάρξεως πέρα από τη φθορά.

Ο Θεός δεν αλλάζει όπως αλλάζει ο κόσμος.
Η Αλήθεια δεν γερνά.
Το Φως δεν φθείρεται.
Η Αγάπη στην καθαρή της μορφή δεν πεθαίνει.

Όλα όσα ανήκουν πραγματικά στο Πνεύμα παραμένουν.

Ο άνθρωπος αισθάνεται μέσα του αυτή τη μυστική νοσταλγία της αιωνιότητος. Γι’ αυτό τίποτε γήινο δεν τον ικανοποιεί ολοκληρωτικά. Ακόμη και όταν αποκτήσει όσα ποθεί, βαθιά μέσα του παραμένει μία ανεκπλήρωτη αναζήτηση.

Αυτό συμβαίνει επειδή η ψυχή προέρχεται από το Άφθαρτο και δεν μπορεί να αναπαυθεί πλήρως μέσα στο φθαρτό.

Η ψευδαίσθηση της μονιμότητας

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια της πνευματικής ζωής είναι η ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος αυτός είναι μόνιμος.

Ο άνθρωπος οργανώνει τη ζωή του σαν να πρόκειται να μείνει αιώνια εδώ. Αγωνίζεται αδιάκοπα για πράγματα που σύντομα θα χαθούν. Χτίζει ταυτότητα πάνω σε μορφές που ο χρόνος θα διαλύσει.

Και όταν έρθει η αλλαγή — μία απώλεια, μία ασθένεια, ένας χωρισμός, μία κατάρρευση — τότε αισθάνεται ότι καταστράφηκε ολόκληρη η ύπαρξή του.

Όμως η ζωή δεν καταρρέει.
Καταρρέουν μόνο οι προσωρινές μορφές επάνω στις οποίες είχε στηριχθεί η συνείδηση.

Ο Θεός επιτρέπει πολλές φορές τη διάλυση των προσωρινών στηριγμάτων, ώστε η ψυχή να αναζητήσει το Αιώνιο.

Ο Χριστός ως το Άφθαρτο Κέντρο

Μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή μορφών, ο Χριστός παρουσιάζεται ως το Αναλλοίωτο Κέντρο.

Ο Χριστός δεν είναι απλώς ιστορικό πρόσωπο του παρελθόντος. Είναι ο Αιώνιος Λόγος που παραμένει αμετάβλητος μέσα στις μεταβολές των αιώνων.

Οι πολιτισμοί αλλάζουν.
Οι θρησκευτικές μορφές αλλάζουν.
Οι ανθρώπινες αντιλήψεις αλλάζουν.
Όμως ο πυρήνας της Θείας Αλήθειας παραμένει.

Ο Χριστός είναι η Γέφυρα μεταξύ χρόνου και αιωνιότητος.

Μέσα Του το φθαρτό μπορεί να ενωθεί με το Άφθαρτο.
Μέσα Του ο άνθρωπος παύει να είναι δέσμιος της αποσυνθέσεως και αρχίζει να γεύεται την αιώνια ζωή ήδη από τώρα.

Η αιώνια ζωή δεν αρχίζει μετά τον θάνατο.
Αρχίζει όταν η ψυχή ενωθεί με το Άφθαρτο Φως.

Η εσωτερική μετατόπιση της συνειδήσεως

Το βαθύτερο μήνυμα αυτής της προσέγγισης είναι η ανάγκη μετατοπίσεως της συνειδήσεως.

Να ζεις μέσα στον κόσμο χωρίς να αιχμαλωτίζεσαι από αυτόν.
Να χρησιμοποιείς τις μορφές χωρίς να τις θεοποιείς.
Να αγαπάς χωρίς να προσκολλάσαι εγωιστικά.
Να δημιουργείς χωρίς να πιστεύεις ότι κάτι γήινο είναι αιώνιο.

Ο πνευματικός άνθρωπος δεν αρνείται τον κόσμο. Αλλά βλέπει μέσα από τον κόσμο.

Βλέπει ότι όλα τα φαινόμενα είναι περαστικά κύματα επάνω στον ωκεανό της Αιωνιότητος.

Και τότε γεννιέται μέσα του μία βαθιά Ειρήνη.
Διότι παύει να στηρίζεται στο μεταβαλλόμενο και αρχίζει να κατοικεί εσωτερικά μέσα στο Άφθαρτο.

Το τελικό μυστήριο

Ο άνθρωπος φοβάται τον χρόνο επειδή φοβάται τη φθορά.
Όμως ο πνευματικός άνθρωπος αρχίζει να βλέπει τον χρόνο διαφορετικά:
ως πορεία επιστροφής προς την Αιωνιότητα.

Κάθε εμπειρία γίνεται μάθημα.
Κάθε αλλαγή γίνεται αποκάλυψη.
Κάθε τέλος γίνεται προετοιμασία νέας γεννήσεως.

Και τότε η ψυχή κατανοεί ότι δεν δημιουργήθηκε για να χαθεί μέσα στη φθορά, αλλά για να διαπεράσει τη φθορά και να φτάσει στο Άφθαρτο Φως του Θεού.

Διότι όλα παρέρχονται.

Οι μορφές.
Τα σώματα.
Οι κόσμοι.
Οι αιώνες.

Αλλά εκείνος που ενώνεται με την Αλήθεια, εισέρχεται ήδη από τώρα μέσα στην Αιωνιότητα.