Ο Προορισμός μας είναι ο συνεχής Αγών…

Ο άνθρωπος επάνω στη γη συχνά λησμονεί ότι η ζωή του δεν είναι τόπος αναπαύσεως αλλά πορεία ανόδου. Νομίζει ότι ήλθε στον κόσμο για να αποκτήσει, να απολαύσει, να ασφαλισθεί μέσα στην ύλη, και έτσι αφήνει τις ημέρες του να κυλούν χωρίς εσωτερικό νόημα. Όμως ο Θείος Λόγος υπενθυμίζει ότι ο προορισμός του ανθρώπου είναι «ὁ διηνεκὴς ἀγών». Όχι ο αγώνας της φιλοδοξίας, της επικρατήσεως ή της επιβολής, αλλά ο αδιάκοπος αγώνας της μεταμορφώσεως της ψυχής.

Ο αγώνας αυτός είναι εσωτερικός. Είναι η καθημερινή πάλη του φωτός με το σκότος μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι η προσπάθεια να υπερνικηθεί η αδράνεια, η φιλαυτία, ο φόβος, η συνήθεια, η πνευματική νωθρότητα. Κάθε ημέρα η ψυχή καλείται να επιλέξει: θα στραφεί προς το φως ή θα βυθισθεί περισσότερο στην ύλη; Θα ακολουθήσει τον ανώτερο προορισμό της ή θα παραδοθεί στην αδράνεια του κόσμου;

Ο Λόγος δεν ζητά από τον άνθρωπο μία στιγμιαία συγκίνηση ούτε μία επιφανειακή πίστη. Ζητά σταθερή πορεία. Ζητά να γίνει ολόκληρη η ζωή μία συνεχής ανάβαση. Όπως ο ορειβάτης δεν σταματά επειδή κουράστηκε, έτσι και ο πνευματικός άνθρωπος δεν εγκαταλείπει επειδή συνάντησε δοκιμασίες. Η δυσκολία είναι μέρος της ανόδου. Η θλίψη γίνεται εργαλείο καθάρσεως. Η αποτυχία γίνεται μάθημα ταπεινώσεως. Η καθυστέρηση γίνεται δοκιμή πίστεως.

Και ενώ ο άνθρωπος αναβάλλει, ο χρόνος διαρρέει.

Αυτό μας υπενθυμίζει με δραματικό τρόπο ότι «ὁ χρόνος τῆς ζωῆς ὑμῶν διαρρέει». Ο χρόνος δεν στέκεται. Δεν επιστρέφει. Δεν περιμένει την μετάνοια του ανθρώπου. Οι ημέρες περνούν αθόρυβα, όπως το νερό που χάνεται μέσα από τα χέρια. Και οι περισσότεροι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την απώλεια μόνον όταν έχουν ήδη απομακρυνθεί από τον αληθινό προορισμό τους.

Πόσες ψυχές λέγουν: «Αύριο θα αλλάξω. Αύριο θα στραφώ προς τον Θεό. Αύριο θα αγαπήσω περισσότερο, θα συγχωρήσω, θα αγωνισθώ». Και το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Έτσι η ζωή εξαντλείται σε μικρές μέριμνες, σε άσκοπες επιθυμίες, σε εξωτερικές φροντίδες, ενώ η ψυχή μένει ακαλλιέργητη.

Ο Θείος Λόγος όμως αφυπνίζει: τώρα είναι η ώρα. Όχι αύριο. Όχι όταν οι συνθήκες γίνουν ευκολότερες. Η παρούσα στιγμή είναι η πύλη της σωτηρίας. Κάθε αναπνοή είναι μία ευκαιρία επιστροφής. Κάθε δυσκολία είναι μία κλήση προς ανύψωση. Κάθε συνάντηση με τον πόνο μπορεί να γίνει αρχή αφυπνίσεως.

Ο χρόνος της γης είναι περιορισμένος, αλλά η ψυχή είναι πλασμένη για το Άπειρο. Γι’ αυτό και η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι ο σωματικός θάνατος· είναι να περάσει ο άνθρωπος από τη γη χωρίς να γεννηθεί πνευματικά.

Και τότε έρχεται το τρίτο κάλεσμα του Λόγου: «Παρῆλθον ἔτη πολλά. Ἡ κεφαλὴ ὑμῶν ἐλευκάνθη».

Εδώ ο Λόγος στέκεται μπροστά στον άνθρωπο με βαθιά στοργή αλλά και αυστηρή αλήθεια. Τα χρόνια πέρασαν. Τα μαλλιά λεύκαναν. Το σώμα κουράστηκε. Οι δυνάμεις μειώθηκαν. Και η ερώτηση παραμένει: τι απέγινε η ψυχή;

Διότι δεν έχει σημασία μόνο να γεράσει το σώμα. Σημασία έχει να ωριμάσει το πνεύμα. Υπάρχουν άνθρωποι που γερνούν εξωτερικά αλλά παραμένουν πνευματικά νήπια. Και υπάρχουν ψυχές που μέσα από τον αγώνα, τον πόνο και την αγάπη αποκτούν εσωτερική σοφία και ακτινοβολία.

Η λευκή κεφαλή γίνεται σύμβολο ευθύνης. Τα χρόνια που παρήλθαν είναι μάρτυρες της χρήσεως που έκανε ο άνθρωπος στη ζωή του. Έγινε πιο φωτεινός; Πιο ελεήμων; Πιο αληθινός; Πλησίασε περισσότερο τον Χριστό μέσα του; Ή απλώς πέρασε μέσα από τον χρόνο χωρίς εσωτερική μεταβολή;

Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός δεν βλέπει τη ζωή ως ηθική τυπικότητα αλλά ως κοσμική αποστολή της ψυχής. Ο άνθρωπος καλείται να μετατρέψει τον χρόνο σε φως. Να μετατρέψει τον αγώνα σε συνειδητή άνοδο. Να μετατρέψει τη φθορά σε σοφία. Να μετατρέψει τη γη σε προετοιμασία της Βασιλείας του Πνεύματος.

Γι’ αυτό ο Λόγος δεν αφήνει τον άνθρωπο να κοιμηθεί μέσα στην αδράνεια. Του υπενθυμίζει αδιάκοπα:

Ο χρόνος φεύγει.
Η ζωή παρέρχεται.
Τα έτη πληθύνονται.
Η κεφαλή λευκαίνει.
Αλλά η ψυχή ακόμη μπορεί να αναστηθεί.

Όσο υπάρχει αναπνοή, υπάρχει δυνατότητα επιστροφής προς το Φως.

Και ο αληθινός αγωνιστής δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που νίκησε τον κατώτερο εαυτό του και άφησε μέσα του να ανατείλει ο Ήλιος της Αληθείας.

Διότι ο διηνεκής αγών δεν τελειώνει στη γη· συνεχίζεται μέχρι η ψυχή να ενωθεί συνειδητά με την Πηγή από την οποία εξήλθε: τον Ζώντα Λόγο, το Φως το Ρέον εκ Χριστού.