Η Φώτιση δεν είναι γνώση διανοητική αλλά όραση ενοποιητική. Μη βλέπεις τον πλησίον σου σαν άλλο. Μην βλέπεις το αντικείμενο ως ξεχωριστό. Μη θεωρείς τον κόσμο αντίπαλο ή εχθρό. Μέσα σε όλα Εγώ υπάρχω. Είμαι στην κίνηση, στην ακινησία, στη φωνή, στη σιωπή. Είμαι στο άσχημο και στο ωραίο. Είμαι στο Άρρητο.
Η κάθαρση της ψυχής δεν είναι μόνο η αποβολή του κακού, αλλά η ενεργοποίηση της μυστικής ικανότητας του ανθρώπου να υπάρχει εν Θεώ. Μόνον όποιος εναρμονισθεί με το Θέλημα του Πατρός δύναται να εισέλθει στα Άγια των Αγίων της υπάρξεώς του. Η Αλήθεια, λοιπόν, δεν είναι μία έννοια· είναι η Ζωντανή Παρουσία που πληροί τα πάντα και περιμένει να της ανοιχθεί ο Ναός της Καρδιάς.
Η αληθινή Θυσία είναι να παραδώσεις τον εαυτό σου στον Πατέρα όχι από φόβο, αλλά από αναγνώριση της Αλήθειας. Καταθέτεις τη βούλησή σου, τα προτερήματα και τα σφάλματά σου, ακόμα και τις Θείες εξουσίες που Σου έχουν δοθεί, ώστε να μην υπάρξει καμία ιδιοκτησία στο Είναι σου. Έτσι, γίνεσαι Άγιο Σκεύος που φέρει και ενσαρκώνει τη Χάρη και την Αλήθεια.
Η Χριστοποίηση δεν είναι μια εξωτερική επιβράβευση ή επιβολή, αλλά εσωτερική αποκάλυψη και φανέρωση του Θείου Εαυτού, του “Εγώ Ειμί” εντός του ανθρώπου. Η Χριστοποίηση δεν είναι λοιπόν μόνο πνευματική δόνηση· είναι επανάσταση συνείδησης. Είναι η Ανάσταση όχι ενός, αλλά πολλών, εκείνων που απαντούν στο κάλεσμα του Χριστού μέσα τους και αναγεννώνται καθημερινά μέσα στο Φως.
Ο προορισμός του Ανθρώπου δεν είναι απλώς προσωπικός. Είναι καθολικός, οικουμενικός και εσωτερικός. Είμαστε όλοι προσκεκλημένοι να συμμετάσχουμε στην Θεία Λειτουργία της Ζωής, να Χριστοποιηθούμε, να γίνουμε Λόγοι και να διακονήσουμε το Θείο Θέλημα εντός του Απείρου. Αυτή είναι η αποστολή μας, το πεπρωμένο μας, η αιώνια Κλήση μας.
Kαταρρίπτει κάθε αντίληψη πως η Αλήθεια μπορεί να βρεθεί στα συστήματα της ανθρώπινης σοφίας χωρίς την εσωτερική σύνδεση με τη Θεία Πηγή. Δεν ανακαλύπτεται με τη διανοητική δύναμη, αλλά αποκαλύπτεται διά του καθαρού καρδιακού βλέμματος προς την Εστία του Φωτός.
Αυτή είναι η πορεία της Ανθρωπότητας· αυτή είναι η πρόσκληση του Λόγου:
Να μετατραπείς από παρατηρητής σε συνδημιουργός. Από σχήμα σε ουσία.
Από άνθρωπος σε Χριστός εν σαρκί.
Όταν ο Νους αρχίζει να συντονίζεται με την αενάως διαχεόμενη Αγάπη της Θείας Πηγής, δεν σκέφτεται πλέον με κριτήρια εγωικά. Σκέφτεται ως Πνεύμα που γνωρίζει και αναγνωρίζει τον Εαυτό του σε κάθε ον. Εμβαπτίζεται στη ροή της Δημιουργίας και δεν παλεύει να ξεχωρίσει. Αντίθετα, αγκαλιάζει, ενοποιεί, θεραπεύει.
Η Μετουσίωση συμβαίνει όταν ο Άνθρωπος παύει να χωρίζει τη ζωή του σε “καλούς” και “κακούς” τομείς και μαθαίνει να τους περιέχει εν Χριστώ. Δεν πρόκειται για επιφανειακή ανοχή, αλλά για βαθιά ενσάρκωση της άπειρης Αποδοχής, όπου το κάθε τι λαμβάνει το Φως της Ενότητας και γίνεται ευκαιρία ανέλιξης.
Ο στεναγμός είναι ένα υπέρλογο μέσο επικοινωνίας της ψυχής με το Θείο. Είναι η φωνή της καρδιάς, όταν ο λόγος δεν επαρκεί. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να υποτιμά τον στεναγμό, ούτε να τον καταπνίγει, αλλά να τον αντιλαμβάνεται ως θεϊκή ευκαιρία αφύπνισης και μετάβασης σε ανώτερη επίγνωση.
End of content
End of content
