Ο Θεός δείχνει πάντοτε τον δρόμο

Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που προσφέρει ο Θεός στον άνθρωπο είναι η καθοδήγηση. Από την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς του, ο άνθρωπος δεν εγκαταλείπεται στην τύχη του ούτε αφήνεται να περιπλανιέται χωρίς προορισμό μέσα στον κόσμο. Ο Θεός φωτίζει τον δρόμο, αποκαλύπτει τις αρχές της ζωής, αποστέλλει διδασκάλους, προφήτες και φωτισμένες ψυχές, μιλά μέσα από τη συνείδηση και τις εμπειρίες της ζωής. Όμως υπάρχει μία αλήθεια που δεν πρέπει ποτέ να λησμονείται: ο Θεός δείχνει τον δρόμο, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να βαδίσει επάνω σε αυτόν.

Η Θεία Αγάπη σέβεται απόλυτα την ελευθερία του ανθρώπου. Ο Θεός δεν εξαναγκάζει, δεν επιβάλλεται και δεν καταργεί την προσωπική ευθύνη. Δείχνει, φωτίζει, εμπνέει και καλεί. Η απόφαση όμως ανήκει πάντοτε στον άνθρωπο. Γι’ αυτό η πνευματική πρόοδος δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της θείας βοήθειας, αλλά και της ανθρώπινης ανταπόκρισης.

Πολλοί άνθρωποι προσεύχονται ζητώντας φως, καθοδήγηση και βοήθεια. Και πράγματι ο Θεός ανταποκρίνεται. Συχνά όμως, όταν έρθει η στιγμή να εφαρμόσουν εκείνο που τους αποκαλύφθηκε, διστάζουν. Ζητούν να τους ανοιχθεί ο δρόμος, αλλά φοβούνται να κάνουν το πρώτο βήμα. Επιθυμούν τη μεταμόρφωση, αλλά δεν επιθυμούν πάντοτε την αλλαγή που αυτή απαιτεί.

Ο Θεός μπορεί να δείξει στον άνθρωπο τον δρόμο της συγχώρησης, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να συγχωρήσει. Μπορεί να του αποκαλύψει τον δρόμο της αγάπης, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να αγαπήσει. Μπορεί να του φανερώσει τον δρόμο της ταπεινώσεως, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να ταπεινωθεί. Κανείς δεν μπορεί να βαδίσει αυτή την οδό στη θέση του. Αυτό αποτελεί έναν από τους μεγάλους πνευματικούς νόμους της ζωής: η θεία αποκάλυψη απαιτεί ανθρώπινη συνεργασία. Χωρίς αυτήν, ακόμη και το μεγαλύτερο φως παραμένει ανενεργό.

Αυτό αποτελεί έναν από τους μεγάλους πνευματικούς νόμους της ζωής: η θεία αποκάλυψη απαιτεί ανθρώπινη συνεργασία. Χωρίς αυτήν, ακόμη και το μεγαλύτερο φως παραμένει ανενεργό.

Ο Χριστός υπήρξε το τέλειο παράδειγμα αυτής της αλήθειας. Δεν ήλθε μόνο για να διδάξει τον δρόμο, αλλά και για να τον περπατήσει πρώτος. Έδειξε την οδό της θυσίας, της αγάπης, της υπακοής στο Θείο Θέλημα και της αναστάσεως. Όμως ποτέ δεν υποχρέωσε κανέναν να Τον ακολουθήσει. Η πρόσκλησή Του ήταν και παραμένει:

«Ακολούθει Μοι.»

Η πρόσκληση αυτή προϋποθέτει προσωπική απόφαση. Δεν αρκεί να θαυμάζει κανείς τον δρόμο. Πρέπει να τον ακολουθήσει.

Συχνά ο άνθρωπος περιμένει από τον Θεό να πραγματοποιήσει εκείνο που ο ίδιος αρνείται να πράξει. Περιμένει να αποκτήσει ειρήνη χωρίς να εγκαταλείψει τις συγκρούσεις του. Περιμένει να αποκτήσει σοφία χωρίς να μαθητεύσει. Περιμένει να πλημμυρίσει από φως χωρίς να ανοίξει τις θύρες της καρδιάς του.

Η Θεία Χάρις είναι πάντοτε διαθέσιμη, αλλά η ενεργοποίησή της απαιτεί τη συνεργασία του ανθρώπου. Όπως ο σπόρος χρειάζεται το έδαφος για να βλαστήσει, έτσι και η θεία καθοδήγηση χρειάζεται την ανθρώπινη προθυμία για να καρποφορήσει.

Κάθε πνευματική αποκάλυψη δημιουργεί μία ευθύνη. Όταν ο άνθρωπος γνωρίζει το καλό, καλείται να το εφαρμόσει. Όταν αντιλαμβάνεται την αλήθεια, καλείται να ζήσει σύμφωνα με αυτήν. Η γνώση χωρίς εφαρμογή μετατρέπεται σε βάρος για τη συνείδηση. Η αλήθεια ζητά να γίνει ζωή.

Η πορεία προς τη Χριστοποίηση δεν είναι μία θεωρητική κατανόηση πνευματικών αρχών. Είναι μία καθημερινή άσκηση. Είναι η συνεχής επιλογή να βαδίζει κανείς προς το φως ακόμη και όταν ο δρόμος είναι δύσκολος. Είναι η απόφαση να παραμένει πιστός στο Θείο Θέλημα ακόμη και όταν οι προσωπικές επιθυμίες τον τραβούν προς άλλη κατεύθυνση.

Ο Θεός δεν ζητά από τον άνθρωπο να γνωρίζει ολόκληρη τη διαδρομή. Του ζητά μόνο να κάνει το επόμενο βήμα. Το φως αποκαλύπτει πάντοτε το επόμενο τμήμα του δρόμου. Και καθώς ο άνθρωπος προχωρεί με εμπιστοσύνη, αποκαλύπτονται νέα επίπεδα καθοδήγησης και κατανοήσεως.

Η μεγαλύτερη παγίδα είναι η αναβολή. Να βλέπει κανείς τον δρόμο και να μην ξεκινά. Να γνωρίζει το θέλημα του Θεού και να το μεταθέτει για αργότερα. Κάθε ημέρα όμως που περνά είναι μία πρόσκληση για νέα βήματα προς την πνευματική ωρίμανση.

Γι’ αυτό ο πνευματικός άνθρωπος δεν αρκείται να ζητά σημεία από τον ουρανό. Αναλαμβάνει την ευθύνη της πορείας του. Προσεύχεται, ακούει, διακρίνει και έπειτα ενεργεί. Μετατρέπει την έμπνευση σε πράξη, τη γνώση σε βίωμα και την πίστη σε τρόπο ζωής.

Τότε συμβαίνει το θαυμαστό. Όσο περισσότερο βαδίζει στον δρόμο που του δείχνει ο Θεός, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται ότι δεν περπατά μόνος. Ο Θεός, που του έδειξε τον δρόμο, πορεύεται μαζί του. Η Θεία Χάρις τον στηρίζει, η Θεία Σοφία τον φωτίζει και η Θεία Αγάπη τον περιβάλλει. Και έτσι η ζωή μετατρέπεται σε μία ιερή πορεία μαθητείας, όπου κάθε βήμα του ανθρώπου προς τον Θεό συναντά ένα βήμα του Θεού προς τον άνθρωπο, μέχρις ότου η ψυχή εισέλθει πλήρως στη Φωταύγεια του Χριστού και αναγνωρίσει ότι ο δρόμος, ο οδηγός και ο προορισμός ήταν πάντοτε Ένας και ο Αυτός.

Οι δυσκολίες είναι μέρος του δρόμου

Πολλοί νομίζουν ότι όταν ο Θεός δείχνει τον δρόμο, η πορεία θα είναι εύκολη. Όμως οι δυσκολίες αποτελούν μέρος της μαθητείας. Το βουνό δεν κατακτάται από εκείνον που το κοιτάζει. Κατακτάται από εκείνον που ανεβαίνει. Κάθε εμπόδιο δυναμώνει την ψυχή. Κάθε δοκιμασία αποκαλύπτει κρυμμένες δυνατότητες. Κάθε πτώση διδάσκει ταπείνωση. Ο Θεός δεν απομακρύνει πάντοτε τις δυσκολίες· πολλές φορές τις μετατρέπει σε μέσα εξελίξεως. Γι’ αυτό ο μαθητής δεν απογοητεύεται όταν συναντά εμπόδια. Γνωρίζει ότι ακόμη και αυτά υπηρετούν το σχέδιο της πνευματικής του αναπτύξεως.

Ο ζήλος είναι η φωτιά της ψυχής

Αυτός ο ζήλος δεν πρέπει να συγχέεται την ποιότητα του ζηλωτή φανατικού ανθρώπου. Αυτός ο ζήλος δεν είναι απλώς ενθουσιασμός. Είναι η σταθερή φλόγα που διατηρεί ζωντανή την πνευματική προσπάθεια. Πολλοί ξεκινούν με μεγάλο ενθουσιασμό. Διαβάζουν, προσεύχονται, εμπνέονται. Μετά από λίγο όμως κουράζονται. Οι δυσκολίες εμφανίζονται. Οι υποχρεώσεις αυξάνονται. Η καθημερινότητα τους απορροφά. Και η αρχική φλόγα αρχίζει να σβήνει. Ο αληθινός ζήλος όμως δεν εξαρτάται από τη διάθεση της στιγμής. Παραμένει σταθερός ακόμη και όταν δεν υπάρχουν άμεσα αποτελέσματα. Παραμένει σταθερός ακόμη και όταν η πρόοδος φαίνεται αργή.

Η Θεία Χάρη συνεργάζεται με την ανθρώπινη προσπάθεια

Ένας βαθύς πνευματικός νόμος είναι: η συνεργασία του Θεού και του ανθρώπου. Ούτε ο άνθρωπος μόνος του μπορεί να φτάσει στην τελείωση. Ούτε όμως η Θεία Χάρη ενεργεί πλήρως σε έναν άνθρωπο που παραμένει αδρανής. Όταν η ανθρώπινη θέληση συναντήσει τη Θεία Χάρη, τότε αρχίζουν τα θαύματα της πνευματικής ζωής. Τότε η πρόοδος γίνεται δυνατή. Τότε η ψυχή ανεβαίνει. Τότε ο άνθρωπος μεταμορφώνεται.

Ο Χριστός δεν κάλεσε τους μαθητές Του να παρακολουθούν. Τους κάλεσε να εργαστούν. Να γίνουν σπορείς. Να γίνουν εργάτες του αμπελώνα. Να γίνουν φως μέσα στον κόσμο. Το ίδιο κάλεσμα απευθύνεται και σε εμάς. Δεν αρκεί να θαυμάζουμε την αλήθεια. Πρέπει να τη ζούμε. Δεν αρκεί να αγαπούμε τον Χριστό με λόγια. Πρέπει να Τον ακολουθούμε με πράξεις.

Αδελφοί μου,

Ο Θεός έχει χαράξει τον δρόμο.

Έχει δώσει το φως.

Έχει προσφέρει τη χάρη.

Όμως η πρόοδος του έργου εξαρτάται και από εμάς.

Από την πίστη μας.

Από την επιμονή μας.

Από τον ζήλο μας.

Από την προθυμία μας να εργαστούμε καθημερινά για τη μεταμόρφωση της ψυχής μας.

Ας μη ρωτούμε λοιπόν διαρκώς τι θα κάνει ο Θεός για εμάς.

Ας ρωτούμε και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να ανταποκριθούμε στην κλήση Του.

Και τότε θα δούμε ότι η Θεία Χάρη αρχίζει να πολλαπλασιάζει κάθε μικρή μας προσπάθεια, μέχρι να γίνει η ζωή μας ένα ζωντανό έργο φωτός, αγάπης και προσφοράς προς τον Θεό και προς όλη την ανθρωπότητα.

Θὰ προσπαθήσω νὰ ἐπενεργήσω ἐφ’ ὑμῶν δι’ ὅλων τῶν δυνατῶν μέσων, διὰ νὰ κατορθώσητε νὰ ἐπιτύχητε πλήρως εἰς τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ Ἔργου τὸ ὁποῖον σᾶς ἀνετέθη. Τονίζω ὅτι πάντα ταῦτα δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνωσιν ἐν διαστήματι ὀλίγου χρόνου. Θὰ ἀπαιτηθῇ ἀρκετὸς χρόνος, ἕως ὅτου δυνηθῆτε νὰ ὡριμάσητε ἐν τῇ σκέψει καὶ τοῖς καθηκόντοις τῆς ἀναδημιουρ­γίας ὑμῶν. Θὰ πραγματοποιηθῇ δὲ εἰς ὑμᾶς δοθησομένη ­Ἀποκάλυψις, ὁπόταν κατορθώσητε νὰ φθάσητε εἰς τὸ πραγματικὸν ἐπίπεδον τῆς τελείας ἀναγεννήσεως.

ΦΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΡΕΟΝ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟΥ – ΤΟΜΟΣ Α΄