Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Ο άνθρωπος δεν ανήκει μόνο στον υλικό κόσμο. Ο άνθρωπος ζει μέσα στην ύλη. Έχει σώμα. Έχει ανάγκες. Εργάζεται. Κουράζεται. Ασχολείται με οικογενειακά, κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα. Όλα αυτά είναι πραγματικά και αποτελούν μέρος της γήινης ζωής. Όμως δεν είναι ολόκληρη η ζωή. Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει πνεύμα. Υπάρχει μία βαθύτερη μνήμη της προελεύσεώς του. Υπάρχει μία εσωτερική νοσταλγία για το Φως, την Αλήθεια, την Αγάπη και την αιωνιότητα. Γι’ αυτό ακόμη και όταν ο άνθρωπος αποκτήσει υλικά αγαθά, αναγνώριση ή άνεση, συχνά εξακολουθεί να αισθάνεται ένα κενό. Το κενό αυτό δεν σημαίνει πάντοτε ότι του λείπει κάτι από τον κόσμο. Μπορεί να σημαίνει ότι η ψυχή του ζητά επανασύνδεση με την Πηγή της. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε μόνο για να ζήσει, να εργαστεί, να αποκτήσει και να πεθάνει. Γεννήθηκε για να γνωρίσει τον αληθινό εαυτό του, να καλλιεργήσει τις πνευματικές του δυνάμεις και να επιστρέψει συνειδητά προς τον Θεό.

Η επικοινωνία ως αλλαγή κατευθύνσεως

Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό παρουσιάζουμε ότι ο σκοπός της πνευματικής επικοινωνίας είναι να αλλάξει η κατεύθυνση του βλέμματος και, μαζί με αυτήν, η κατεύθυνση των επιθυμιών της καρδιάς. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Διότι ο άνθρωπος βλέπει συνήθως προς τα εκεί όπου βρίσκονται οι επιθυμίες του. Εάν επιθυμεί μόνο χρήματα, η σκέψη του περιστρέφεται γύρω από το κέρδος. Εάν επιθυμεί αναγνώριση, αναζητά συνεχώς τον θαυμασμό των άλλων. Εάν επιθυμεί εξουσία, βλέπει τους ανθρώπους ως μέσα για να επικρατήσει. Όπου στρέφεται η επιθυμία, εκεί κατευθύνεται και η συνείδηση. Η πνευματική επικοινωνία αλλάζει αυτή την εσωτερική φορά. Ο άνθρωπος αρχίζει να μη ρωτά μόνο: «Τι θα αποκτήσω;»

Αλλά: «Τι θέλει ο Θεός να γίνω;»

Δεν ζητά μόνο: «Κάνε να πραγματοποιηθεί η επιθυμία μου».

Αλλά: «Δείξε μου ποια επιθυμία είναι αληθινή και σύμφωνη με τον προορισμό μου».

Αυτή η αλλαγή είναι ήδη ένα πρώτο άνοιγμα προς τον Πνευματικό Κόσμο.

Η απλή δοκιμή δεν αρκεί

Πολλοί άνθρωποι προσεύχονται μία ή δύο φορές και, επειδή δεν λαμβάνουν αμέσως μία καθαρή απάντηση, απογοητεύονται. Λένε:

«Προσπάθησα, αλλά δεν έγινε τίποτε».

Πρέπει να τονίσουμε ότι η απλή δοκιμή δεν αρκεί. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζει ολόκληρη την ημέρα μέσα στον θόρυβο, στη σύγχυση και στην προσκόλληση και έπειτα, για λίγα λεπτά, να απαιτεί καθαρή πνευματική επικοινωνία. Η επικοινωνία δεν είναι ένα κουμπί που το πιέζουμε. Είναι σχέση. Και κάθε σχέση χρειάζεται χρόνο, συνέπεια, αλήθεια και εμπιστοσύνη. Όπως δύο άνθρωποι που έχουν απομακρυνθεί χρειάζονται χρόνο για να ξαναβρούν την οικειότητά τους, έτσι και η ψυχή χρειάζεται επιμονή για να ξαναβρεί τη συνειδητή επαφή της με το Πνεύμα. Η πίστη δεν είναι μία στιγμιαία συγκίνηση. Είναι σταθερή εσωτερική τοποθέτηση. Είναι η απόφαση:

«Ακόμη και αν δεν αισθάνομαι τίποτε, θα συνεχίσω να στρέφομαι προς το Φως».

Η πίστη δεν είναι απαίτηση για φαινόμενα

Πίστη δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος απαιτεί να δει κάτι υπερφυσικό. Δεν σημαίνει ότι θεωρεί κάθε σκέψη του ως Θεία αποκάλυψη. Δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπει τη λογική και τη διάκριση. Η αληθινή πίστη είναι εμπιστοσύνη προς τον Θεό. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι ο Θεός είναι Παρών. Πιστεύει ότι η ψυχή μπορεί να φωτιστεί. Πιστεύει ότι υπάρχει καθοδήγηση. Αλλά δεν απαιτεί η καθοδήγηση αυτή να έρθει με τον τρόπο που ο ίδιος φαντάζεται. Μπορεί να έρθει ως εσωτερική Ειρήνη. Ως καθαρότερη κατανόηση. Ως αφύπνιση της συνειδήσεως. Ως δύναμη να κάνει το καλό. Ως απομάκρυνση από μία λανθασμένη πράξη. Ως βαθιά αίσθηση ότι πρέπει να συγχωρήσει. Η Θεία απάντηση δεν είναι πάντοτε φωνή. Πολλές φορές είναι μεταμόρφωση της καρδιάς.

Η γαλήνη είναι βασική προϋπόθεση

Για να γίνει η ψυχή δεκτική στην πνευματική έμπνευση, χρειάζεται γαλήνη. Όταν τα κύματα του ραδιοφώνου διαταράσσονται από θύελλα, η μετάδοση φτάνει γεμάτη παράσιτα. Παρόμοια, όταν η ψυχή είναι ταραγμένη, φοβισμένη, θυμωμένη ή γεμάτη προσωπικές επιθυμίες, η εσωτερική αντίληψη μπορεί να αλλοιώσει ό,τι προσλαμβάνει.

Ο θυμός δημιουργεί παράσιτα.

Ο φόβος δημιουργεί παράσιτα.

Η φιλοδοξία δημιουργεί παράσιτα.

Η έντονη επιθυμία να ακούσουμε ακριβώς αυτό που μας συμφέρει δημιουργεί παράσιτα.

Γι’ αυτό χρειάζεται ησυχία. Όχι μόνο εξωτερική ησυχία. Κυρίως εσωτερική. Ο άνθρωπος οφείλει να ηρεμήσει την αναπνοή του, τη σκέψη του, τις επιθυμίες του και την αγωνία του για αποτέλεσμα. Να σταθεί ενώπιον του Θεού χωρίς απαίτηση. Να πει:

«Κύριε, δεν ζητώ να ακούσω αυτό που επιθυμεί ο εγωισμός μου. Ζητώ να καταλάβω αυτό που υπηρετεί την Αλήθεια».

Η προσευχή ως ανύψωση

Η κύρια οδός της πνευματικής επικοινωνίας είναι η προσευχή. Όχι όμως η μηχανική επανάληψη λέξεων. Η αληθινή προσευχή είναι ανύψωση της συνειδήσεως. Είναι η συγκέντρωση ολόκληρης της υπάρξεως προς τον Θεό. Ο άνθρωπος αφήνει για λίγο τις εγκόσμιες μέριμνες. Δεν προσπαθεί να επιβάλει τη θέλησή του. Δεν ζητά να ελέγξει τον Πνευματικό Κόσμο. Ανοίγει την καρδιά του με ταπείνωση. Η προσευχή λέει:

«Θεέ μου, καθάρισέ με».

«Φώτισέ με».

«Δίδαξέ με».

«Βοήθησέ με να μη συγχέω τη δική μου επιθυμία με τη δική Σου καθοδήγηση».

«Οδήγησέ με προς το καλό».

Τότε η προσευχή παύει να είναι απλή εκφώνηση λόγων. Γίνεται εσωτερική κατάσταση. Γίνεται πόθος ενώσεως. Γίνεται σιωπηλή στροφή του πνεύματος προς τη Θεία Εστία.

Η καθαρότητα της προθέσεως

Πριν ζητήσει ο άνθρωπος πνευματική καθοδήγηση, πρέπει να εξετάσει γιατί τη ζητά. Θέλει να βοηθηθεί για να υπηρετήσει το καλό; Ή θέλει να αισθανθεί ανώτερος; Θέλει να βρει τον δρόμο του; Ή θέλει να αποκτήσει εξουσία πάνω στους άλλους; Θέλει να θεραπεύσει την ψυχή του; Ή θέλει να προκαλέσει εντύπωση;

Η πρόθεση είναι καθοριστική. Η πνευματική αναζήτηση χωρίς ταπείνωση μπορεί να ενισχύσει τον εγωισμό. Ο άνθρωπος μπορεί να φανταστεί ότι είναι εκλεκτός, ανώτερος ή ιδιαίτερα φωτισμένος. Τότε δεν πλησιάζει το Φως. Πλησιάζει μία εικόνα που δημιούργησε ο ίδιος για τον εαυτό του. Η αληθινή πνευματική επικοινωνία κάνει τον άνθρωπο περισσότερο ταπεινό. Περισσότερο αγαπητό. Περισσότερο ειρηνικό. Περισσότερο υπεύθυνο.

Εάν μία υποτιθέμενη καθοδήγηση γεννά υπερηφάνεια, εχθρότητα, φόβο, περιφρόνηση ή αίσθηση ανωτερότητας, χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Το Φως αναγνωρίζεται από τους καρπούς του.

Η πνευματική καθοδήγηση δεν καταργεί την ελευθερία

Η αληθινή πνευματική καθοδήγηση δεν καταπιέζει. Δεν εκφοβίζει. Δεν εξαναγκάζει. Δεν ζητά προσωπική υποδούλωση. Δεν αντικαθιστά τη συνείδηση. Αντίθετα, αφυπνίζει τη συνείδηση. Ενισχύει τη διάκριση. Οδηγεί προς την Αγάπη. Βοηθά τον άνθρωπο να γίνει περισσότερο υπεύθυνος για τις επιλογές του. Ο Θεός δεν θέλει άβουλα όργανα. Θέλει ελεύθερες υπάρξεις που συνεργάζονται συνειδητά με το Θείο Θέλημα.

Η διάκριση είναι απαραίτητη

Δεν προέρχεται κάθε εσωτερική σκέψη από πνευματική καθοδήγηση. Πολλές σκέψεις προέρχονται από μνήμες, φόβους, επιθυμίες, προσδοκίες και προσωπικές αντιλήψεις. Γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν πρέπει να ονομάζει εύκολα κάθε εσωτερική εντύπωση «μήνυμα». Χρειάζεται διάκριση. Μία εσωτερική καθοδήγηση πρέπει να εξετάζεται με βάση ορισμένους πνευματικούς καρπούς:

Φέρνει ειρήνη χωρίς να ναρκώνει τη συνείδηση;

Καλλιεργεί αγάπη;

Οδηγεί στην ταπείνωση;

Σέβεται την ελευθερία;

Ενθαρρύνει την αλήθεια και την υπευθυνότητα;

Ωφελεί και δεν βλάπτει;

Είναι σύμφωνη με το Πνεύμα του Χριστού;

Η διάκριση προστατεύει την ψυχή από την αυταπάτη. Και η αληθινή πνευματική ωριμότητα δεν φοβάται να περιμένει. Δεν βιάζεται να διακηρύξει. Προσεύχεται, εξετάζει και παρατηρεί τους καρπούς.

Ο ασφαλής δρόμος είναι ο δρόμος της Αγάπης

Ο σκοπός της επικοινωνίας δεν είναι η ικανοποίηση της περιέργειας. Είναι η ασφαλής καθοδήγηση προς το τέρμα του ανθρώπινου προορισμού. Και ποιος είναι αυτός ο προορισμός; Να γίνει ο άνθρωπος φορέας Αγάπης, Αλήθειας και Φωτός. Να καθαρίσει την ψυχή του. Να υπερβεί τον εγωισμό του. Να υπηρετήσει τον αδελφό του. Να ενώσει τη θέλησή του με το Θείο Θέλημα. Κάθε επικοινωνία που δεν οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση χάνει τον ουσιαστικό της σκοπό. Η ασφαλής οδός δεν είναι ο δρόμος των εντυπωσιακών εμπειριών. Είναι ο δρόμος της καθημερινής μεταμορφώσεως. Να γίνεις πιο υπομονετικός. Πιο ειλικρινής. Πιο συγχωρητικός. Πιο απλός. Πιο πρόθυμος να υπηρετήσεις. Αυτοί είναι οι αληθινοί καρποί της επαφής με το Πνεύμα.

Η επικοινωνία αρχίζει από τη συνείδηση

Ο άνθρωπος πολλές φορές περιμένει κάτι μακρινό και υπερφυσικό, ενώ ο Πνευματικός Κόσμος τον αγγίζει ήδη μέσα από τη συνείδησή του. Η συνείδηση τον ελέγχει όταν πρόκειται να αδικήσει. Τον καλεί να συγχωρήσει. Τον προτρέπει να πει την αλήθεια. Τον συγκρατεί από μία κακή πράξη. Τον ωθεί να προσφέρει βοήθεια. Αυτή η λεπτή φωνή συχνά παραμερίζεται επειδή δεν είναι εντυπωσιακή. Όμως η υπακοή στη συνείδηση είναι μία από τις ασφαλέστερες μορφές πνευματικής μαθητείας. Πριν ζητήσει ο άνθρωπος να ακούσει περισσότερα, ας εφαρμόσει αυτό που ήδη γνωρίζει μέσα του. Διότι εκείνος που αγνοεί τη φωνή της συνειδήσεως δεν είναι έτοιμος να δεχθεί βαθύτερη καθοδήγηση.

---

Η βοήθεια απαιτεί και δική μας συνεργασία

Ο Χριστός είναι Αρωγός, αλλά ο άνθρωπος πρέπει να συνεργαστεί με τη βοήθειά Του. Δεν μπορεί να ζητά Φως και να επιμένει συνειδητά στο σκοτάδι. Δεν μπορεί να ζητά ειρήνη και να τρέφει καθημερινά συγκρούσεις. Δεν μπορεί να ζητά νέα έμπνευση και να αρνείται κάθε αλλαγή. Δεν μπορεί να ζητά να ανοίξουν οι πύλες ενώ κρατά κλειστή την καρδιά του. Η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται από διάθεση μεταμορφώσεως. Ο άνθρωπος λέει:

«Χριστέ μου, βοήθησέ με».

Και ο Χριστός απαντά μέσα στη συνείδηση:

«Συγχώρησε».

«Άφησε την υπερηφάνεια».

«Μίλησε με αλήθεια».

«Κάνε το πρώτο βήμα».

«Σταμάτησε εκείνη την πράξη που σε απομακρύνει από το Φως».

«Υπηρέτησε».

Η απάντηση του Χριστού δεν είναι πάντοτε παρηγοριά. Μπορεί να είναι και πρόσκληση σε αλλαγή.

Η ταπείνωση είναι το χέρι που κρούει

Οι πνευματικές πύλες δεν ανοίγουν με αλαζονεία. Δεν ανοίγουν όταν ο άνθρωπος πιστεύει ότι δικαιούται να γνωρίσει τα πάντα. Δεν ανοίγουν όταν αναζητά εξουσία, προβολή ή πνευματική ανωτερότητα. Ανοίγουν στην ταπεινή ψυχή. Στην ψυχή που λέει:

«Δεν γνωρίζω· δίδαξέ με».

«Δεν είμαι τέλειος· καθάρισέ με».

«Δεν ζητώ να υπερέχω· ζητώ να υπηρετήσω».

Η ταπείνωση δεν υποτιμά την αξία του ανθρώπου. Απομακρύνει τα εμπόδια που δεν τον αφήνουν να δεχθεί τη Θεία Έμπνευση. Ο γεμάτος νους δεν μπορεί να δεχθεί κάτι νέο. Η ταπεινή καρδιά δημιουργεί χώρο.

Η πίστη είναι η δύναμη που επιμένει

Το κρούσιμο των πυλών χρειάζεται πίστη. Όχι μία παθητική πίστη που περιμένει χωρίς να εργάζεται. Αλλά μία ζωντανή πίστη που συνεχίζει να προσεύχεται, να προσπαθεί και να αγαπά, ακόμη και όταν δεν βλέπει άμεσα αποτέλεσμα. Η πίστη λέει:

«Θα συνεχίσω να κρούω».

«Θα συνεχίσω να ζητώ το Φως».

«Θα συνεχίσω να εργάζομαι πάνω στον εαυτό μου».

«Δεν θα εγκαταλείψω την Αγάπη επειδή συνάντησα αχαριστία».

«Δεν θα εγκαταλείψω την Αλήθεια επειδή συνάντησα αντίσταση».

«Δεν θα εγκαταλείψω τον Χριστό επειδή δεν καταλαβαίνω ακόμη τη σιωπή Του».

Η επίμονη πίστη δεν εκβιάζει τον Θεό. Διατηρεί την ψυχή ανοιχτή μέχρι να μπορέσει να αναγνωρίσει την απάντηση.