Η πνευματική ζωή δεν είναι εύκολη ανάβαση

Πολλοί νομίζουν ότι αρκεί να αγαπούν τον Θεό με τα λόγια. Όμως η αγάπη προς τον Θεό αποδεικνύεται στην πορεία της ζωής. Ο δρόμος προς την κορυφή δεν είναι πάντοτε ομαλός. Υπάρχουν πέτρες. Υπάρχουν ανηφόρες. Υπάρχουν στιγμές που η κούραση είναι μεγάλη. Υπάρχουν φορές που ο άνθρωπος σκέφτεται να σταματήσει. Αλλά εκείνος που έχει προετοιμαστεί σωστά συνεχίζει. Δεν εγκαταλείπει. Ξέρει ότι κάθε βήμα τον φέρνει πιο κοντά στον προορισμό του.

Πριν ξεκινήσουμε την ανάβαση χρειαζόμαστε κάποια βασικά εφόδια.

Ποια είναι όμως τα πνευματικά υποδήματα;

Είναι οι αρετές.

Η πίστη είναι το πρώτο υπόδημα.

Χωρίς πίστη, ο άνθρωπος σταματά με την πρώτη δυσκολία.

Η ταπείνωση είναι το δεύτερο.

Χωρίς ταπείνωση, γλιστρά εύκολα στην υπερηφάνεια.

Η υπομονή είναι το τρίτο.

Χωρίς αυτήν, εγκαταλείπει τον αγώνα πριν δει τους καρπούς.

Η αγάπη είναι το ισχυρότερο.

Αυτή δίνει δύναμη στα πόδια της ψυχής να συνεχίζουν ακόμη και όταν όλα φαίνονται δύσκολα. Και η ελπίδα είναι εκείνη που κρατά τα μάτια στραμμένα προς την κορυφή.

Δεν ανεβαίνει κανείς με βιασύνη. Η κορυφή δεν κατακτάται με ένα άλμα. Κατακτάται με χιλιάδες μικρά βήματα. Έτσι γίνεται και η πνευματική πρόοδος. Μία ημέρα νικάμε λίγο τον θυμό. Την άλλη μαθαίνουμε να συγχωρούμε. Την επόμενη αποκτούμε περισσότερη υπομονή. Σιγά σιγά ο χαρακτήρας αλλάζει. Η καρδιά γίνεται πιο καθαρή. Η ψυχή φωτίζεται. Ο Θεός δεν ζητά να γίνουμε άγιοι μέσα σε μία ημέρα. Ζητά να μη σταματήσουμε ποτέ να ανεβαίνουμε.

Οι δυσκολίες δυναμώνουν τον οδοιπόρο

Στην αρχή κάθε ανηφόρα φαίνεται δύσκολη. Όμως όσο ανεβαίνει ο ορειβάτης, τόσο δυναμώνουν τα πόδια του. Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή. Κάθε δοκιμασία που ξεπερνά γίνεται δύναμη. Κάθε πειρασμός που νικά γίνεται εμπειρία. Κάθε πτώση από την οποία σηκώνεται γίνεται μάθημα. Γι’ αυτό δεν πρέπει να φοβόμαστε τις δυσκολίες. Οι δυσκολίες δεν υπάρχουν για να μας σταματήσουν. Υπάρχουν για να μας κάνουν δυνατότερους.

Εδώ μας φανερώνεται ότι οι δοκιμασίες δεν αποτελούν τιμωρία του Θεού, αλλά μέρος της πνευματικής πορείας του ανθρώπου προς την τελείωση. Ο Θεός δεν χαίρεται όταν ο άνθρωπος υποφέρει. Εκείνο που επιθυμεί είναι να δει την ψυχή να ωριμάζει, να καθαρίζεται και να γίνεται όλο και περισσότερο όμοια με το Θείο Φως.

Να μη συγκρίνουμε την πορεία μας με των άλλων

Στην ανάβαση κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του ρυθμό. Άλλος προχωρεί γρήγορα. Άλλος πιο αργά. Σημασία δεν έχει ποιος ανεβαίνει πιο γρήγορα. Σημασία έχει να μην εγκαταλείψει κανείς. Ο Θεός δεν συγκρίνει τα παιδιά Του. Δεν μετρά ποιος βρίσκεται πιο ψηλά. Βλέπει την προσπάθεια. Βλέπει την επιμονή. Βλέπει την ειλικρινή επιθυμία να συνεχίσει κανείς τον δρόμο.

Ο Χριστός προηγείται της πορείας

Το μεγαλύτερο παρηγορητικό μήνυμα είναι ότι ο Χριστός έχει ήδη ανέβει αυτό το βουνό. Περπάτησε πρώτος τον δύσκολο δρόμο. Γνώρισε την κόπωση. Γνώρισε τον πόνο. Γνώρισε τη θυσία. Και έφτασε στην Ανάσταση. Γι’ αυτό δεν μας ζητά να βαδίσουμε μόνοι. Βαδίζει μαζί μας. Όταν κουραζόμαστε, μας στηρίζει. Όταν πέφτουμε, μας σηκώνει. Όταν χάνουμε τον δρόμο, μας δείχνει ξανά την πορεία.

Όσο πλησιάζει ο άνθρωπος την κορυφή, τόσο αλλάζει ο τρόπος που βλέπει τη ζωή. Από ψηλά φαίνονται διαφορετικά όλα όσα πριν τον φόβιζαν. Οι μικρές φιλονικίες χάνουν τη σημασία τους. Οι εγωισμοί μικραίνουν. Οι υλικές επιδιώξεις παύουν να κυριαρχούν. Η ψυχή γεμίζει Ειρήνη. Γεμίζει φως. Γεμίζει αγάπη. Η μεγαλύτερη ανταμοιβή της ανάβασης δεν είναι μόνο η κορυφή. Είναι ότι κατά τη διάρκεια της πορείας ο άνθρωπος έχει ήδη μεταμορφωθεί.

Η ζωή είναι ένα μεγάλο σχολείο

Όταν ένα παιδί πηγαίνει στο σχολείο, δεν μαθαίνει μόνο εύκολα μαθήματα. Διαβάζει. Κουράζεται. Εξετάζεται. Διορθώνει τα λάθη του. Έτσι και η επίγεια ζωή είναι ένα μεγάλο πνευματικό σχολείο. Κάθε δυσκολία είναι ένα μάθημα. Κάθε δοκιμασία είναι μία ευκαιρία να αναπτυχθεί μία αρετή. Μέσα από τις δυσκολίες μαθαίνουμε:

• την υπομονή,
• την εμπιστοσύνη στον Θεό,
• την ταπείνωση,
• τη συγχώρηση,
• την αγάπη.

Αρετές που δύσκολα αποκτώνται όταν όλα είναι εύκολα.

Οι δοκιμασίες αποκαλύπτουν τον πραγματικό μας εαυτό

Όταν όλα πηγαίνουν καλά, είναι εύκολο να αισθανόμαστε δυνατοί.

Όταν όμως έρθει μία δυσκολία, τότε φαίνεται τι πραγματικά υπάρχει μέσα μας.

Η δοκιμασία είναι σαν καθρέφτης.

Μας δείχνει:

• πόση πίστη έχουμε,
• πόση αγάπη διαθέτουμε,
• πόση υπομονή καλλιεργήσαμε,
• πόσο έχουμε εμπιστευθεί τον Θεό.

Δεν είναι η δοκιμασία που δημιουργεί τον χαρακτήρα μας.

Η δοκιμασία αποκαλύπτει τον χαρακτήρα που έχουμε ήδη διαμορφώσει.

Και μας δείχνει σε ποια σημεία χρειάζεται ακόμη να εργαστούμε.

Ο Θεός δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο

Στις δύσκολες στιγμές συχνά γεννιέται η σκέψη: «Πού είναι ο Θεός;»

Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός βρίσκεται πιο κοντά μας από ποτέ. Δεν απομακρύνεται. Δεν εγκαταλείπει τα παιδιά Του. Στέκεται δίπλα τους, ενισχύοντας σιωπηλά την ψυχή τους. Πολλές φορές δεν απομακρύνει αμέσως τη δοκιμασία. Δίνει όμως δύναμη για να τη σηκώσουμε. Και μέσα από αυτήν να βγούμε πιο ώριμοι και πιο φωτισμένοι.

Ο χρυσός καθαρίζεται μέσα στη φωτιά

Στη φύση ο χρυσός καθαρίζεται όταν περάσει από τη φωτιά. Έτσι καθαρίζεται και η ψυχή. Οι δυσκολίες καίνε:

• την υπερηφάνεια,
• την αυταρέσκεια,
• την προσκόλληση στα υλικά,
• τον εγωισμό.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό μέσα στη δοκιμασία, τόσο περισσότερο καθαρίζει η καρδιά του. Και όταν περάσει η δυσκολία, διαπιστώνει ότι δεν είναι πια ο ίδιος άνθρωπος. Έχει γίνει πιο ήρεμος. Πιο σοφός. Πιο συμπονετικός. Πιο κοντά στον Χριστό.

Οι δοκιμασίες μάς διδάσκουν να αγαπούμε

Όποιος δεν γνώρισε ποτέ τον πόνο, δύσκολα καταλαβαίνει τον πόνο του άλλου. Η προσωπική δοκιμασία ανοίγει την καρδιά. Μας κάνει πιο επιεικείς. Μας κάνει πιο συμπονετικούς. Μας διδάσκει να μη βιαζόμαστε να κρίνουμε. Να στηρίζουμε εκείνον που υποφέρει. Να μοιραζόμαστε το βάρος του αδελφού μας. Έτσι ο πόνος μεταμορφώνεται σε αγάπη.

Ο Χριστός έδειξε τον δρόμο. Ο ίδιος ο Χριστός δεν διάλεξε έναν εύκολο δρόμο. Γνώρισε: την απόρριψη, τη συκοφαντία, τη μοναξιά, τη θλίψη, τον Σταυρό. Όμως δεν σταμάτησε να αγαπά. Δεν σταμάτησε να συγχωρεί. Δεν σταμάτησε να εμπιστεύεται τον Πατέρα. Και μετά τον Σταυρό ήρθε η Ανάσταση. Αυτό είναι το μεγάλο μήνυμα της πνευματικής ζωής. Καμία δοκιμασία δεν είναι η τελευταία λέξη. Η τελευταία λέξη ανήκει πάντοτε στη ζωή, στο φως και στην αγάπη του Θεού.

Να μην χάνουμε την ελπίδα. Όταν βρισκόμαστε μέσα στη δοκιμασία, βλέπουμε μόνο το παρόν. Ο Θεός όμως βλέπει ολόκληρη τη διαδρομή. Εκεί που εμείς βλέπουμε αδιέξοδο, Εκείνος βλέπει μία νέα αρχή. Εκεί που εμείς βλέπουμε αποτυχία, Εκείνος βλέπει μία μεγάλη διδασκαλία. Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να αφήνουμε την ελπίδα να σβήσει. Η ελπίδα είναι η γέφυρα που μας ενώνει με τη Χάρη του Θεού.

Η πραγματική τελειότητα

Ο άνθρωπος δεν γίνεται αμέσως τέλειος. Γίνεται τελειότερος. Δηλαδή προχωρεί. Κάθε δοκιμασία είναι ένα ακόμη σκαλοπάτι. Κάθε αγώνας μάς ανεβάζει λίγο πιο ψηλά. Η πνευματική τελειότητα δεν κατακτάται σε μία ημέρα. Είναι μία συνεχής πορεία προς τον Χριστό. Και όσο Τον πλησιάζουμε, τόσο περισσότερο γεμίζουμε από το Φως, την Ειρήνη και την Αγάπη Του.

---

Αδελφοί μου,

Όταν έρθει μία δοκιμασία στη ζωή σας, μην τη δείτε μόνο ως βάρος.

Δείτε την και ως μία πρόσκληση του Θεού να γίνετε καλύτεροι.

Μη ρωτάτε μόνο:

«Γιατί μου συνέβη αυτό;»

Ρωτήστε και:

«Τι θέλει να μου διδάξει ο Θεός μέσα από αυτή τη δοκιμασία;»

Τότε η θλίψη θα γίνει σοφία.

Η δυσκολία θα γίνει δύναμη.

Ο πόνος θα γίνει αγάπη.

Και η δοκιμασία θα γίνει δρόμος που θα σας οδηγήσει πιο κοντά στον Χριστό. Διότι κάθε ψυχή που παραμένει πιστή μέσα στους αγώνες της δεν βγαίνει από αυτούς φτωχότερη, αλλά πλουσιότερη σε πίστη, καθαρότερη στην καρδιά και φωτεινότερη στο πνεύμα.