Η Θεία Μητέρα δεν είναι έννοια, ούτε απλώς συμβολισμός, αλλά ζώσα ενέργεια του Θεού μέσα στον άνθρωπο· η δεκτική αρχή του Είναι, η μήτρα της Θείας γεννήσεως, το ιερό δοχείο όπου ο Λόγος ενσαρκώνεται.
Ο σκοπός του ανθρώπου δεν είναι απλώς να γνωρίσει την Αλήθεια, αλλά να ενσαρκώσει την Αλήθεια μέσα στον βίο του. Όταν αυτό συμβεί, τότε ο άνθρωπος γίνεται:
• ζωντανή μαρτυρία του φωτός
• φορέας της Θείας συνειδήσεως
• και συνεργός του Έργου της πνευματικής εξελίξεως.
Αποκαλύπτεται μία πνευματική κλίμακα:
1. Άπειροι ορίζοντες → ο προορισμός του ανθρώπου είναι αιώνιος.
2. Άνοιγμα των οφθαλμών → ο άνθρωπος βλέπει το Φως του Χριστού.
3. Η συνείδηση του χρόνου → η ζωή γίνεται στιγμή αφυπνίσεως.
4. Η επίκληση της θείας βοήθειας → η χάρη του Πνεύματος ενεργεί.
Και τότε ο άνθρωπος ανακαλύπτει το μυστήριο που ο Ιωάννης φανέρωσε: ο Λόγος που δημιούργησε το σύμπαν
θέλει να κατοικήσει μέσα στην καρδιά του ανθρώπου.
Όπως το πλοίο δοκιμάζεται στην ανοιχτή θάλασσα, έτσι και η ψυχή δοκιμάζεται στην ανατροπή. Η καταιγίδα δεν καταστρέφει τον αληθινό ναύτη. Τον εκπαιδεύει.
Η Κατάσταση Ερήμου δεν είναι τόπος γεωγραφικός· είναι εσωτερική περιοχή της ψυχής. Είναι η φάση εκείνη όπου ο άνθρωπος απογυμνώνεται από τις βεβαιότητες, τις προσκολλήσεις, τις νοητικές του κατασκευές και τις συναισθηματικές εξαρτήσεις. Εκεί όπου σιωπούν οι θόρυβοι του κόσμου και ακούγεται — για πρώτη φορά καθαρά — ο παλμός της ύπαρξης.
Η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος δεν είναι έννοια δογματική ούτε θρησκευτικός τύπος. Είναι εμπειρία. Είναι βίωμα εσωτερικής ενώσεως. Είναι η αφύπνιση της θείας αναπνοής μέσα στον άνθρωπο.
Η πνευματική κάθαρση δεν είναι μία ηθική διόρθωση ούτε μία εξωτερική αλλαγή συμπεριφοράς. Είναι εσωτερική μετατόπιση φωτός. Είναι η μετάβαση από τη σύγχυση στη διαύγεια, από τη διάσπαση στην ενότητα, από την αυτοαναφορά στη Χριστοκεντρική συνείδηση.
Ο άνθρωπος ζει στην ύλη. Ζει μέσα στη διαρκή βιωτική μέριμνα, στον καθημερινό αγώνα, μέσα στο απέραντο πέλαγος των υλικών ασχολιών. Μέσα σ’ αυτό το πέλαγος παρεμβάλονται στιγμές “ξένου κόσμου”, στιγμές πνευματικές. Αυτό περιγράφει την κατάσταση της σύγχρονης ανθρωπότητας, που δεν έχει αρνηθεί το Πνεύμα – αλλά το έχει περιορίσει σε “στιγμές”.
Όταν μέσα σε κάθε Άνθρωπο υπάρχει τέτοια Θεϊκή Πηγή Ενέργειας και Ρεύμα Ζωοποιό, πώς είναι δυνατόν να επιζητήσει τη βύθιση στην ύλη; Είναι αναπόφευκτη η αφύπνιση της ψυχής του μέσα στους αιώνες και η επιθυμία της να εντρυφήσει στην Αλήθεια, να απορροφηθεί και να κατακτηθεί από το Φως.
Είναι η στιγμή που τα εξωτερικά στηρίγματα σιωπούν, που οι λέξεις δεν επαρκούν, που οι χαρές του κόσμου δεν γεμίζουν πλέον το εσωτερικό κενό.
Και τότε γεννιέται μέσα μας κάτι ιερό:
η μνήμη της Θείας μας Πηγής.
End of content
End of content
