ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Μπορείς να γνωρίζεις πνευματικές αλήθειες. Μπορείς να μιλάς για τον Θεό.
Μπορείς να κατανοείς νοητικά τον Νόμο.
Αλλά η πραγματική μαθητεία αρχίζει όταν η γνώση περνά στην πράξη. Όταν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στην προσωπική σου θέληση και σε αυτό που αναγνωρίζεις ως σωστό. Όταν πρέπει να μείνεις σταθερός ενώ όλα μέσα σου αντιδρούν. Εκεί φαίνεται αν η γνώση έγινε συνείδηση. Ο συντονισμός δεν είναι απλή συμφωνία. Είναι εσωτερική εναρμόνιση.

Υπάρχει ένα στάδιο στην πνευματική πορεία όπου ο άνθρωπος αναζητά το Φως. Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο στάδιο, όπου καλείται να κατανοήσει ότι δεν αρκεί πλέον να αναζητά το Φως· πρέπει να το εκφράσει. Αυτή είναι μία από τις κεντρικές προσκλήσεις της διδασκαλίας: ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει την Απειρότητα, την Αγάπη, το Φως, την Αρμονία και την Τελειότητα που δύναται να εκφράσει και να πάψει να αντιμετωπίζει τη Θεία Υπόσταση σαν κάτι μακρινό και εξωτερικό.

Ο «Λόγος» δεν είναι απλώς ο προφορικός λόγος ή η ανθρώπινη σκέψη. Είναι η δημιουργική έκφραση της Αλήθειας.
Όταν ο άνθρωπος σκέπτεται με σοφία, αγαπά χωρίς ιδιοτέλεια και ενεργεί σύμφωνα με το καλό του συνόλου, τότε ο λόγος του αποκτά δύναμη. Τα λόγια του δεν είναι απλές πληροφορίες. Γίνονται φορείς ζωής. Οι πράξεις του δεν είναι τυχαίες. Γίνονται έκφραση μιας εσωτερικής αρμονίας. Έτσι, ο άνθρωπος αρχίζει να γίνεται ένας ζωντανός φορέας του Θείου Λόγου.

Ο άνθρωπος, ενώ βλέπει τον εξωτερικό κόσμο, παραμένει τυφλός εις τον αληθινό κόσμο. Ζει μέσα εις εικόνας, σκιές και φαινόμενα, και νομίζει ότι αυτά αποτελούν την πραγματικότητα.
Όμως ο Κόσμος του Θεού δεν είναι ορατός εις τα μάτια της ύλης. Είναι κόσμος Φωτός, κόσμος νοήματος, κόσμος πνευματικής πραγματικότητος.

Η Σταύρωσις και η Ανάστασις του Ιησού δεν αποτελούν απλώς γεγονότα ενός Θείου Προσώπου, αλλά εκφράζουν την βαθύτατη και αδιάσπαστη σχέση μεταξύ του Θεανθρώπου και ολοκλήρου της ανθρωπότητος. Ο Χριστός δεν έπαθε μόνος Του. Έπαθε ως Εκπρόσωπος του Ανθρώπου. Δεν ανεστήθη μόνος Του.
Ανεστήθη ως Αρχή της αναστάσεως κάθε ψυχής.

Η θλίψη και η χαρά δεν είναι εχθροί· είναι δύο όψεις της ίδιας εσωτερικής παιδείας. Όταν ο άνθρωπος βιώνει θλίψη, συχνά νομίζει ότι απομακρύνεται από την πνευματική πορεία. Όμως η θλίψη μπορεί να γίνει εργαλείο αφύπνισης, γιατί αποκαλύπτει τις προσκολλήσεις, τις προσδοκίες και τις εσωτερικές ανισορροπίες του ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, η χαρά φανερώνει τη δυνατότητα του ανθρώπου να συντονιστεί με τη λεπτοφυή ενέργεια της πνευματικής ζωής και να γευτεί την εσωτερική αρμονία.

Όπως το πλοίο δοκιμάζεται στην ανοιχτή θάλασσα, έτσι και η ψυχή δοκιμάζεται στην ανατροπή. Η καταιγίδα δεν καταστρέφει τον αληθινό ναύτη. Τον εκπαιδεύει.

Μία κλήση σε πνευματική ενηλικίωση:
Ό,τι συμβαίνει στο σύνολο, καθρεφτίζει κάτι και μέσα μου. Ό,τι θεραπεύω μέσα μου, επηρεάζει το σύνολο. Ό,τι αρνούμαι να δω στον εαυτό μου, το συναντώ ως πρόβλημα στον κόσμο. Η Ενότητα απαιτεί συνειδητή συμμετοχή.

Μην περιορίζεσαι στη σωματική σου παρουσία. Είσαι Παρών στο Άχρονο. Είσαι Κανάλι έκφρασης του Απείρου στο πεπερασμένο. Μην επιλέγεις την απουσία σου με τη λήθη του Ποιος Είσαι. Ενεργοποίησε τον Ανώτερο Εαυτό σου και γίνε το ρεύμα που διαχέει Αγάπη, Ισορροπία και Ζωή σε κάθε πεδίο: ατομικό, κοινωνικό, πλανητικό.

Ο άνθρωπος υποφέρει, αγαπημένε Μου. Το σώμα του έχει γεμίσει πληγές. Τα μέλη του σαπίζουν από τη γάγγραινα των παθών του. Θέλησε ν’ αποφύγει τον πόνο της επίγνωσης των δημιουργημάτων του κι επεδίωξε να επιδοθεί σε γνώσεις κυριαρχίας, απέχοντας απ’ την εκδήλωση της ζωής που συνέθεσε αρχικά την ύπαρξή του κι έγινε αρνητής της εξέλιξής του, οδηγώντας τον εαυτό του σε πνευματική στειρότητα.