ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Η Άπειρη Αγάπη δεν ανήκει σε εμάς. Δεν είναι “κάτι” που κατέχουμε. Είναι η ίδια η Θεότητα που εκδηλώνεται μέσα από τον άνθρωπο που έχει αδειάσει από το εγώ του.

Ας εισέλθουμε στο Μυστήριο της Γέννησης, όχι μόνο με τραγούδια και στολισμούς, αλλά με Σιγή και Προσευχή. Διότι κάθε καρδιά μπορεί να γίνει Φάτνη, εφόσον εκκενωθεί από εγωισμό, φόβο και προσκόλληση.

Η προσευχή αποκαλύπτεται ως πολυεπίπεδη εμπειρία: κάθε στάδιο είναι ένα σκαλοπάτι που ξεκλειδώνει νέες πνευματικές αντιλήψεις. Κάθε βήμα ενεργοποιεί έναν Θείο Νόμο, οδηγεί σε ένα κλειδί κατανόησης, αποκαλύπτοντας έναν βαθύτερο πνευματικό χώρο μέσα μας. Μέσα από την αληθινή προσευχή, δεν επικαλούμαστε απλώς κάτι από έξω. Ενεργοποιούμε Θείους Νόμους που ήδη υπάρχουν μέσα μας. Η προσευχή, αν γίνεται με αγνότητα και ένωση καρδίας και νοός, ξυπνά τον Θείο Εαυτό και συντονίζει τον άνθρωπο με το Θέλημα του Πατρός.

Η άνοδος και η επιστροφή κάθε μερικής συνείδησης στη Θεία Συνείδηση δεν επιτυγχάνεται με λογικά μέσα ή μέσω του εγωικού “ελέγχου”, αλλά αποκλειστικά μέσω της Αγάπης. Η Αγάπη είναι η μόνη δημιουργική ικανότητα που λειτουργεί αρμονικά με τη Θεία Ουσία. Μέσα από αυτήν, η ανθρώπινη συνείδηση μεταμορφώνεται, μετουσιώνεται, επιστρέφει στην καθαρή, αρχική της κατάσταση: στην Αρχέγονη Θεία Συνείδηση.

Τα πάν­τα είναι δονήσεις, τα πάν­τα δονούν­ται και πάλ­λον­ται. Όταν ο άνθρωπος από μέσα του εκπο­­ρεύει δόνη­ση Ενότητας, αυτή διαχέεται και εισπορεύεται στο περι­βάλ­λον και συν­τελεί στην Ένωση των καταστά­σεων, συν­τελεί στην ενοποίηση και κατάρ­γηση των διαχω­ρι­σμών, στην εξισορ­ρόπηση των αν­τιθέσεων. Αν­τίθετα, όποιες προσπάθειες κι αν κάνει για Ένωση, αν από εν­τός του διαχέει δόνηση ανισορροπίας και διάσπασης, τότε δεν μπορεί να επιτευχθεί η κατάσταση της ενότητας.

Η Ελευθερία του Πνεύματος, είναι η Ελευθερία του Ανθρώπου, γιατί ο Άνθρωπος είναι το Πνεύμα, και ο Άνθρωπος – Πνεύμα δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο – ύλη. Η εκδήλωση του ανθρώπου της ύλης δεσμεύει τον άνθρωπο του Ουρανού, ενώ η υποστολή του ελευθερώνει αυτόν και ως έν αφομοιούμενες οι δύο αυτές υποστάσεις, εκδηλούμενες, δηλαδή, ως Πνεύμα – Αγάπη, ενώνονται με την Άπειρη Αγάπη.

Κάθε άνθρωπος έχει ένα ξεχωριστό κανάλι, μια ξε­χωριστή χορδή, που πάλλεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο και τον οδηγεί στην ουσιαστική επικοινωνία με το Θεό. Αυτό το κανάλι πρέπει ν’ ανακαλύψει και ν’ ακολουθήσει, και να βρει την κατάλληλη παλμοδόνηση, που απαιτεί η ευαίσθητη χορδή του, για να εκπέμψει την προσευχή του από τα βάθη του «είναι» του και να εξακοντιστεί μ’ αυτήν κατευθείαν στον Πατέρα – Θεό.

Καθετί είναι μία διεργασία Ζωής, μία λειτουργικότητα, που σε βοηθά ν’ απελευθερωθείς από όσα μέχρι τώρα ακολουθούσες, πίστευες, ισχυριζόσουν και φανέρωνες με σκοπό να εισχωρήσεις σε νέα βάθη της Αλήθειας, μέχρι την ολοκληρωτική Ταύτιση με Εμένα. Γι’ αυτό μη θεωρείς περίεργο που ορισμένα πράγματα, με τα οποία σε διδάσκω, σου φαίνονται απλά και κατανοητά. Εισχώρησε σε αυτό που παρουσιάζουν. Κι αυτό που παρουσιάζουν είναι οι λειτουργικότητες που θα σε αποδεσμεύσουν, που θα σε βοηθήσουν να δεις τη Θεότητά σου, που θα σε ενώσουν ολοκληρωτικά με Εμένα, για να εκδηλώσεις Εμένα. Για να διαχύσεις Αρμονία πάνω στη γη και να παίξεις Ρυθμιστικό ρόλο στην άνοδο και εξέλιξη της Ολότητας του Ανθρώπου.

Αυτή η Νέα Κοσμική περίοδος, που σου ανήγγειλα και σου αναγγέλλω με τρόπους διάφορους, θα οδηγήσει ολό­κληρη την ανθρωπότητα στη Χριστοποίηση. Έχει όμως και τους Πρωτοπόρους της, εκείνους που θα θέσουν την υπόστασή τους κεφάλαιο και βοήθεια για το σύνολο. Εκείνους, που ενωμένοι με το Λόγο θα διαχυθούν σαν Πυρήνες Ζωής μέσα σε κάθε υπόσταση, όχι γιατί ο άνθρω­πος δεν εμπεριέχει το Λόγο εν­τός του, αλλά γιατί τα πολλαπλά καλύμματα της προσωπικότητάς του αδρανο­ποίησαν και έκλεισαν τους Αέναους αγωγούς της Ενότητας με τις παρεισφρήσεις της φθοράς.

Ο Μύστης διαλέγει χωρίς να περιμένει τίποτα. Ούτε καν τη Θεία του Τελείωση. Ο Μύστης είναι Θεός. Και ποιος θα είναι άξιος να επαινέσει έναν Θεό; Ποιος είναι ικανός να Τον κοιτάξει; Η ίδια του η Ύπαρξη, αυτή που αναδύθηκε από τα έγκατα των Θαλασσών και των Βράχων, αυτή η Ύπαρξη, η καταξιωμένη απέναντι στον ίδιο της τον Εαυτό, στέκει και τον κοιτά κατάματα. Δεν ήρθε εκεί για να δρέψει τους καρ­πούς των κόπων της. Ήρθε μονάχα γιατί Εκεί ήταν πάντα η θέση Του. Γιατί ήταν αδύνατον να γίνει αλλιώς. Γιατί ολόκληρο το «Είναι» Του τον καλούσε. Γιατί Αυτός ήταν το αναπόσπαστο κομμάτι του Ενός.