Ο άνθρωπος υποφέρει, αγαπημένε Μου. Το σώμα του έχει γεμίσει πληγές. Τα μέλη του σαπίζουν από τη γάγγραινα των παθών του. Θέλησε ν’ αποφύγει τον πόνο της επίγνωσης των δημιουργημάτων του κι επεδίωξε να επιδοθεί σε γνώσεις κυριαρχίας, απέχοντας απ’ την εκδήλωση της ζωής που συνέθεσε αρχικά την ύπαρξή του κι έγινε αρνητής της εξέλιξής του, οδηγώντας τον εαυτό του σε πνευματική στειρότητα.
Η Πνευματική πρόοδος δεν μετριέται με λόγια ή με εξωτερικές πράξεις, αλλά με τη διάθεση να δεχθεί ο Μαθητής τον Έλεγχο με ταπείνωση, χωρίς αντίσταση, χωρίς ενοχή, χωρίς άρνηση. Όταν η ψυχή κατανοήσει πως ο Έλεγχος είναι Αγάπη, τότε δεν φοβάται πλέον· τον ζητά ως ευλογία.
Η διδασκαλία αυτή αποτελεί ένα προσκλητήριο προς όλους: «Έλα να φανερώσεις Αυτόν που ενοικεί εντός σου». Το Θείο Δικαίωμα σου ζητά να αποκαλύψεις την Αγάπη ως Ουσία, τη Σοφία ως Φως, και την Αλήθεια ως Ζωή. Ο Άνθρωπος δεν είναι μόνος του στο Σύμπαν. Είναι ενωμένος με όλα τα δημιουργήματα και καλείται να τα αναβιβάσει μέσα από τη δική του Θέωση.
Η Άπειρη Αγάπη δεν ανήκει σε εμάς. Δεν είναι “κάτι” που κατέχουμε. Είναι η ίδια η Θεότητα που εκδηλώνεται μέσα από τον άνθρωπο που έχει αδειάσει από το εγώ του.
Ας εισέλθουμε στο Μυστήριο της Γέννησης, όχι μόνο με τραγούδια και στολισμούς, αλλά με Σιγή και Προσευχή. Διότι κάθε καρδιά μπορεί να γίνει Φάτνη, εφόσον εκκενωθεί από εγωισμό, φόβο και προσκόλληση.
Η προσευχή αποκαλύπτεται ως πολυεπίπεδη εμπειρία: κάθε στάδιο είναι ένα σκαλοπάτι που ξεκλειδώνει νέες πνευματικές αντιλήψεις. Κάθε βήμα ενεργοποιεί έναν Θείο Νόμο, οδηγεί σε ένα κλειδί κατανόησης, αποκαλύπτοντας έναν βαθύτερο πνευματικό χώρο μέσα μας. Μέσα από την αληθινή προσευχή, δεν επικαλούμαστε απλώς κάτι από έξω. Ενεργοποιούμε Θείους Νόμους που ήδη υπάρχουν μέσα μας. Η προσευχή, αν γίνεται με αγνότητα και ένωση καρδίας και νοός, ξυπνά τον Θείο Εαυτό και συντονίζει τον άνθρωπο με το Θέλημα του Πατρός.
Η άνοδος και η επιστροφή κάθε μερικής συνείδησης στη Θεία Συνείδηση δεν επιτυγχάνεται με λογικά μέσα ή μέσω του εγωικού “ελέγχου”, αλλά αποκλειστικά μέσω της Αγάπης. Η Αγάπη είναι η μόνη δημιουργική ικανότητα που λειτουργεί αρμονικά με τη Θεία Ουσία. Μέσα από αυτήν, η ανθρώπινη συνείδηση μεταμορφώνεται, μετουσιώνεται, επιστρέφει στην καθαρή, αρχική της κατάσταση: στην Αρχέγονη Θεία Συνείδηση.
Τα πάντα είναι δονήσεις, τα πάντα δονούνται και πάλλονται. Όταν ο άνθρωπος από μέσα του εκπορεύει δόνηση Ενότητας, αυτή διαχέεται και εισπορεύεται στο περιβάλλον και συντελεί στην Ένωση των καταστάσεων, συντελεί στην ενοποίηση και κατάργηση των διαχωρισμών, στην εξισορρόπηση των αντιθέσεων. Αντίθετα, όποιες προσπάθειες κι αν κάνει για Ένωση, αν από εντός του διαχέει δόνηση ανισορροπίας και διάσπασης, τότε δεν μπορεί να επιτευχθεί η κατάσταση της ενότητας.
Η Ελευθερία του Πνεύματος, είναι η Ελευθερία του Ανθρώπου, γιατί ο Άνθρωπος είναι το Πνεύμα, και ο Άνθρωπος – Πνεύμα δεν έχει καμία σχέση με τον άνθρωπο – ύλη. Η εκδήλωση του ανθρώπου της ύλης δεσμεύει τον άνθρωπο του Ουρανού, ενώ η υποστολή του ελευθερώνει αυτόν και ως έν αφομοιούμενες οι δύο αυτές υποστάσεις, εκδηλούμενες, δηλαδή, ως Πνεύμα – Αγάπη, ενώνονται με την Άπειρη Αγάπη.
Κάθε άνθρωπος έχει ένα ξεχωριστό κανάλι, μια ξεχωριστή χορδή, που πάλλεται με έναν ιδιαίτερο τρόπο και τον οδηγεί στην ουσιαστική επικοινωνία με το Θεό. Αυτό το κανάλι πρέπει ν’ ανακαλύψει και ν’ ακολουθήσει, και να βρει την κατάλληλη παλμοδόνηση, που απαιτεί η ευαίσθητη χορδή του, για να εκπέμψει την προσευχή του από τα βάθη του «είναι» του και να εξακοντιστεί μ’ αυτήν κατευθείαν στον Πατέρα – Θεό.
End of content
End of content
