Author: Διονύσιος Δώριζας

Η θλίψη και η χαρά δεν είναι εχθροί· είναι δύο όψεις της ίδιας εσωτερικής παιδείας. Όταν ο άνθρωπος βιώνει θλίψη, συχνά νομίζει ότι απομακρύνεται από την πνευματική πορεία. Όμως η θλίψη μπορεί να γίνει εργαλείο αφύπνισης, γιατί αποκαλύπτει τις προσκολλήσεις, τις προσδοκίες και τις εσωτερικές ανισορροπίες του ανθρώπου. Από την άλλη πλευρά, η χαρά φανερώνει τη δυνατότητα του ανθρώπου να συντονιστεί με τη λεπτοφυή ενέργεια της πνευματικής ζωής και να γευτεί την εσωτερική αρμονία.

Μία κλήση σε πνευματική ενηλικίωση:
Ό,τι συμβαίνει στο σύνολο, καθρεφτίζει κάτι και μέσα μου. Ό,τι θεραπεύω μέσα μου, επηρεάζει το σύνολο. Ό,τι αρνούμαι να δω στον εαυτό μου, το συναντώ ως πρόβλημα στον κόσμο. Η Ενότητα απαιτεί συνειδητή συμμετοχή.

Μην περιορίζεσαι στη σωματική σου παρουσία. Είσαι Παρών στο Άχρονο. Είσαι Κανάλι έκφρασης του Απείρου στο πεπερασμένο. Μην επιλέγεις την απουσία σου με τη λήθη του Ποιος Είσαι. Ενεργοποίησε τον Ανώτερο Εαυτό σου και γίνε το ρεύμα που διαχέει Αγάπη, Ισορροπία και Ζωή σε κάθε πεδίο: ατομικό, κοινωνικό, πλανητικό.

Ο άνθρωπος υποφέρει, αγαπημένε Μου. Το σώμα του έχει γεμίσει πληγές. Τα μέλη του σαπίζουν από τη γάγγραινα των παθών του. Θέλησε ν’ αποφύγει τον πόνο της επίγνωσης των δημιουργημάτων του κι επεδίωξε να επιδοθεί σε γνώσεις κυριαρχίας, απέχοντας απ’ την εκδήλωση της ζωής που συνέθεσε αρχικά την ύπαρξή του κι έγινε αρνητής της εξέλιξής του, οδηγώντας τον εαυτό του σε πνευματική στειρότητα.

Η Πνευματική πρόοδος δεν μετριέται με λόγια ή με εξωτερικές πράξεις, αλλά με τη διάθεση να δεχθεί ο Μαθητής τον Έλεγχο με ταπείνωση, χωρίς αντίσταση, χωρίς ενοχή, χωρίς άρνηση. Όταν η ψυχή κατανοήσει πως ο Έλεγχος είναι Αγάπη, τότε δεν φοβάται πλέον· τον ζητά ως ευλογία.

Η διδασκαλία αυτή αποτελεί ένα προσκλητήριο προς όλους: «Έλα να φανερώσεις Αυτόν που ενοικεί εντός σου». Το Θείο Δικαίωμα σου ζητά να αποκαλύψεις την Αγάπη ως Ουσία, τη Σοφία ως Φως, και την Αλήθεια ως Ζωή. Ο Άνθρωπος δεν είναι μόνος του στο Σύμπαν. Είναι ενωμένος με όλα τα δημιουργήματα και καλείται να τα αναβιβάσει μέσα από τη δική του Θέωση.

Η Άπειρη Αγάπη δεν ανήκει σε εμάς. Δεν είναι “κάτι” που κατέχουμε. Είναι η ίδια η Θεότητα που εκδηλώνεται μέσα από τον άνθρωπο που έχει αδειάσει από το εγώ του.

Ας εισέλθουμε στο Μυστήριο της Γέννησης, όχι μόνο με τραγούδια και στολισμούς, αλλά με Σιγή και Προσευχή. Διότι κάθε καρδιά μπορεί να γίνει Φάτνη, εφόσον εκκενωθεί από εγωισμό, φόβο και προσκόλληση.

Η προσευχή αποκαλύπτεται ως πολυεπίπεδη εμπειρία: κάθε στάδιο είναι ένα σκαλοπάτι που ξεκλειδώνει νέες πνευματικές αντιλήψεις. Κάθε βήμα ενεργοποιεί έναν Θείο Νόμο, οδηγεί σε ένα κλειδί κατανόησης, αποκαλύπτοντας έναν βαθύτερο πνευματικό χώρο μέσα μας. Μέσα από την αληθινή προσευχή, δεν επικαλούμαστε απλώς κάτι από έξω. Ενεργοποιούμε Θείους Νόμους που ήδη υπάρχουν μέσα μας. Η προσευχή, αν γίνεται με αγνότητα και ένωση καρδίας και νοός, ξυπνά τον Θείο Εαυτό και συντονίζει τον άνθρωπο με το Θέλημα του Πατρός.

Η άνοδος και η επιστροφή κάθε μερικής συνείδησης στη Θεία Συνείδηση δεν επιτυγχάνεται με λογικά μέσα ή μέσω του εγωικού “ελέγχου”, αλλά αποκλειστικά μέσω της Αγάπης. Η Αγάπη είναι η μόνη δημιουργική ικανότητα που λειτουργεί αρμονικά με τη Θεία Ουσία. Μέσα από αυτήν, η ανθρώπινη συνείδηση μεταμορφώνεται, μετουσιώνεται, επιστρέφει στην καθαρή, αρχική της κατάσταση: στην Αρχέγονη Θεία Συνείδηση.