ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΖΩΗ

Πέρασαν πολλοί αιώνες από τότε που ο Ιησούς εμφανίστηκε στη γη. Το Όνομά Του ακούστηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Χτίστηκαν ναοί. Γράφτηκαν βιβλία. Δημιουργήθηκαν θεολογίες. Πλήθη ανθρώπων ονόμασαν τον εαυτό τους Χριστιανό.

Το Έργο του Ιησού δεν έχει ακόμη εμπεδωθεί βαθιά μέσα στην ανθρωπότητα. Αυτός ο λόγος δεν έρχεται για να μας γεμίσει ενοχή. Έρχεται για να μας ξυπνήσει. Δεν μας καλεί να κατηγορήσουμε τους προηγούμενους αιώνες. Μας καλεί να εξετάσουμε τη δική μας καρδιά. Να αναρωτηθούμε:

Έχει το Έργο του Ιησού ριζώσει μέσα μου;

Διότι το Έργο του Χριστού δεν θα εγκατασταθεί στην ανθρωπότητα με διακηρύξεις, τίτλους ή εξωτερικές μορφές. Θα εγκατασταθεί όταν αρχίσει να ζει μέσα στον άνθρωπο.

Το Έργο του Ιησού δεν είναι μόνο διδασκαλία

Ο Ιησούς δεν ήρθε μόνο για να αφήσει ωραίους λόγους. Δεν ήρθε μόνο για να δημιουργήσει μία νέα θρησκευτική παράδοση. Δεν ήρθε μόνο για να Τον θαυμάζουν οι άνθρωποι. Ήρθε για να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ζούμε. Ήρθε να μεταμορφώσει τον άνθρωπο. Να μεταβάλει το μίσος σε Αγάπη. Την εκδίκηση σε συγχώρηση. Τον φόβο σε πίστη. Την ιδιοτέλεια σε προσφορά. Τη διαίρεση σε αδελφοσύνη. Την υπερηφάνεια σε ταπείνωση. Το Έργο του Ιησού είναι ένα έργο εσωτερικής αναγεννήσεως. Δεν αρκεί λοιπόν να γνωρίζουμε τι είπε. Χρειάζεται να γίνουμε αυτό που δίδαξε. Άλλο να γνωρίζουμε τον Χριστό και άλλο να Τον ζούμε.

Ένας άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει πολλά για τη ζωή του Ιησού. Να γνωρίζει τα θαύματα. Τις παραβολές. Τη Σταύρωση. Την Ανάσταση. Να γνωρίζει ακόμη και ολόκληρα χωρία του Ευαγγελίου. Αλλά μπορεί μέσα του να παραμένει σκληρός. Να κρατά μνησικακία. Να καταδικάζει. Να επιθυμεί να επιβάλλεται. Να χρησιμοποιεί τον λόγο του για να πληγώνει. Η γνώση περί Χριστού δεν είναι ακόμη ζωή εν Χριστώ. Ο αληθινός Χριστιανισμός δεν φαίνεται από όσα γνωρίζουμε. Φαίνεται από τον τρόπο με τον οποίο αγαπάμε. Από τον τρόπο με τον οποίο συγχωρούμε. Από το πώς στεκόμαστε απέναντι στον αδύναμο. Από το πώς αντιμετωπίζουμε εκείνον που διαφωνεί μαζί μας. Από το αν ο λόγος μας ειρηνεύει ή διαιρεί. Ο Χριστός δεν ζητά μόνο να Τον αναγνωρίζουμε. Ζητά να Του επιτρέψουμε να εκφραστεί μέσα από τη ζωή μας.

Η σύγκρουση ανάμεσα στους ακολούθους της ίδιας Ιδέας

Το Έργο του Ιησού συνάντησε εμπόδια από τα πρώτα του βήματα. Οι άνθρωποι που ακολούθησαν την ίδια Ιδέα συγκρούστηκαν μεταξύ τους. Δημιουργήθηκαν διαμάχες. Διαιρέσεις. Αντιπαλότητες. Πολλές φορές άνθρωποι που μιλούσαν για τον ίδιο Χριστό έφτασαν να μισούν ο ένας τον άλλο. Αυτό είναι μία μεγάλη πνευματική αντίφαση. Πώς μπορεί κάποιος να υπερασπίζεται τον Χριστό και ταυτόχρονα να αρνείται την Αγάπη; Πώς μπορεί να μιλά για ενότητα και να δημιουργεί διχασμό; Πώς μπορεί να διδάσκει συγχώρηση και να μην ανέχεται τη διαφορετική άποψη; Κάθε φορά που η πίστη γεννά μίσος, έχει απομακρυνθεί από το Πνεύμα του Χριστού. Κάθε φορά που η αλήθεια χρησιμοποιείται ως όπλο κατά του άλλου, παύει να υπηρετεί την Αλήθεια. Ο Χριστός δεν ήρθε να δημιουργήσει στρατόπεδα ανθρώπων που πολεμούν μεταξύ τους. Ήρθε να ενώσει τα παιδιά του ίδιου Πατέρα.

Όταν η εξωτερική λατρεία αντικαθιστά την εσωτερική αλλαγή

Oι άνθρωποι περιορίστηκαν πολλές φορές στην αυστηρή τήρηση εξωτερικών κανόνων και τύπων. Ο τύπος μπορεί να είναι χρήσιμος. Η προσευχή έχει μορφή. Η λατρεία έχει τάξη. Η κοινή πνευματική ζωή χρειάζεται οργάνωση. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο τύπος παίρνει τη θέση της ουσίας. Ο άνθρωπος μπορεί να ανάβει κεριά και να μη γίνεται φως για κανέναν. Μπορεί να γονατίζει μπροστά σε εικόνες και να μη σκύβει με συμπόνια μπροστά στον πόνο του αδελφού του. Μπορεί να νηστεύει από τροφές και να τρέφει καθημερινά την κατάκριση. Μπορεί να προσεύχεται με τα χείλη και να κρατά κλειστή την καρδιά. Μπορεί να τηρεί θρησκευτικούς κανόνες και να παραμένει άδικος στις σχέσεις του. Τότε ο τύπος υπάρχει, αλλά το Πνεύμα απουσιάζει.

Η εξωτερική λατρεία έχει αξία μόνο όταν βοηθά την εσωτερική μεταμόρφωση. Εάν δεν οδηγεί σε περισσότερη Αγάπη, ταπείνωση, αλήθεια και προσφορά, τότε δεν εκπληρώνει τον σκοπό της.

Ο δογματισμός κλείνει εκεί όπου ο Χριστός ανοίγει

H Διδασκαλία του Ιησού περιβλήθηκε από δογματισμούς. Δογματισμός δεν είναι απλώς η ύπαρξη πνευματικών πεποιθήσεων. Είναι η σκληρή στάση που λέει: «Εγώ κατέχω ολόκληρη την Αλήθεια».

«Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μου είναι εχθρός».

«Δεν χρειάζεται να ακούσω, να ερευνήσω ή να κατανοήσω».

Η Αλήθεια όμως δεν γίνεται ιδιοκτησία του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν κατέχει την Αλήθεια. Η Αλήθεια καλεί τον άνθρωπο να κατοικήσει μέσα της. Όσο περισσότερο πλησιάζει κάποιος το Άπειρο, τόσο περισσότερο ταπεινώνεται. Καταλαβαίνει ότι γνωρίζει πολύ λίγα. Ο δογματισμός κλείνει την πόρτα. Το Πνεύμα ανοίγει τον ορίζοντα. Ο δογματισμός χωρίζει. Ο Χριστός ενώνει.

Ο δογματισμός υπερασπίζεται μία μορφή.

Ο Χριστός μεταμορφώνει την καρδιά.

Η αληθινή πίστη έχει σταθερότητα, αλλά δεν έχει φανατισμό.

Έχει σεβασμό, αλλά όχι επιθετικότητα.

Αγαπά την Αλήθεια περισσότερο από τις προσωπικές της βεβαιότητες.

Ο Ιησούς ήρθε να καταρρίψει το πνεύμα της υποκρισίας

Oι άνθρωποι περιέβαλαν τη Διδασκαλία του Ιησού με τύπους και δογματισμούς, τους οποίους Εκείνος ήρθε να καταρρίψει. Ο Ιησούς πολέμησε την υποκρισία. Όχι τον άνθρωπο. Την υποκρισία. Τη στάση εκείνη που εμφανίζεται εξωτερικά ευσεβής, αλλά εσωτερικά είναι γεμάτη υπερηφάνεια, σκληρότητα και ιδιοτέλεια.

Δεν αρκεί να φαίνεται ο άνθρωπος πνευματικός. Χρειάζεται να εργάζεται αληθινά μέσα του. Η πνευματική ζωή δεν είναι εικόνα που παρουσιάζουμε στους άλλους. Είναι σχέση με τον Θεό. Είναι κάθαρση της σκέψεως. Είναι μεταμόρφωση του αισθήματος. Είναι έλεγχος του λόγου. Είναι ευθύνη για τις πράξεις. Ο Χριστός δεν ζητά μία ευσεβή εμφάνιση. Ζητά μία αληθινή καρδιά.

Δεν απέτυχε το Έργο του Χριστού

Βλέποντας την ιστορία της ανθρωπότητας, κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί:

«Μήπως απέτυχε το Έργο του Ιησού;»

Όμως το Έργο δεν απέτυχε. Η Διδασκαλία Του εξακολουθεί να είναι ζωντανή. Η Αγάπη Του εξακολουθεί να φωτίζει. Η Αλήθεια Του εξακολουθεί να καλεί. Εκείνο που δεν ολοκληρώθηκε είναι η αποδοχή της Διδασκαλίας από τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος δέχθηκε πολλές φορές το Όνομα του Χριστού, αλλά όχι τη ζωή Του. Δέχθηκε τη μορφή, αλλά όχι πάντοτε την ουσία. Δέχθηκε το σύμβολο του Σταυρού, αλλά όχι πάντοτε τη θυσία του εγωισμού. Δέχθηκε την Ανάσταση ως γεγονός, αλλά όχι πάντοτε ως εσωτερική αναγέννηση. Ο Χριστός δεν απέτυχε. Ο άνθρωπος δεν ολοκλήρωσε ακόμη τη μαθητεία του.

Το αληθινό Έργο είναι ο εξανθρωπισμός του ανθρώπου

Το Έργο του Ιησού είναι να γίνει ο άνθρωπος αληθινά άνθρωπος. Όχι μόνο λογικό ον. Όχι μόνο κοινωνικό ον. Αλλά ύπαρξη με συνείδηση, Αγάπη και πνευματική ευθύνη. Ο αληθινός άνθρωπος δεν χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να καταπιέζει. Δεν εκμεταλλεύεται την αδυναμία του άλλου. Δεν χτίζει την ευτυχία του επάνω στη δυστυχία των άλλων. Δεν βλέπει τον συνάνθρωπο ως μέσο. Τον βλέπει ως αδελφό. Η εξανθρώπιση είναι το πρώτο βήμα της Χριστοποίησης. Διότι όσο ο άνθρωπος γίνεται πιο αληθινός, πιο δίκαιος και πιο αγαπητικός, τόσο περισσότερο εκδηλώνεται μέσα του η Χριστική φύση.

Από τον εξωτερικό Χριστιανισμό στη Χριστοποίηση

Ο εξωτερικός Χριστιανισμός λέει: «Πιστεύω στον Χριστό».

Η Χριστοποίηση λέει: «Αφήνω τον Χριστό να ζήσει μέσα από εμένα».

Αυτό σημαίνει ότι: Τα μάτια μου μαθαίνουν να βλέπουν με κατανόηση. Ο λόγος μου γίνεται πιο ειρηνικός. Τα χέρια μου γίνονται χέρια προσφοράς. Η σκέψη μου γίνεται ευλογία. Η θέλησή μου υπηρετεί το Καλό. Η παρουσία μου δίνει ανάπαυση και όχι φόβο. Η Χριστοποίηση δεν είναι υπερφυσική προβολή. Είναι καθημερινή αλλαγή χαρακτήρα. Είναι η σταδιακή αντικατάσταση του κατώτερου εαυτού από τις Ιδιότητες του Χριστού.

Ο Χριστός δεν ζητά θαυμαστές αλλά μαθητές

Είναι εύκολο να θαυμάζει κάποιος τον Ιησού. Να συγκινείται από τη ζωή Του. Να λυπάται για τη Σταύρωση. Να χαίρεται για την Ανάσταση. Όμως ο Ιησούς δεν ζήτησε μόνο θαυμασμό. Ζήτησε ακολουθία. Και ακολουθώ τον Χριστό σημαίνει συνεχίζω το Έργο Του. Όταν συγχωρώ, συνεχίζω το Έργο Του. Όταν ειρηνεύω μία σύγκρουση, συνεχίζω το Έργο Του. Όταν βοηθώ έναν άνθρωπο χωρίς ανταπόδοση, συνεχίζω το Έργο Του. Όταν υπερασπίζομαι έναν αδύναμο, συνεχίζω το Έργο Του. Όταν μεταβάλλω την κατάκριση σε κατανόηση, συνεχίζω το Έργο Του. Όταν αρνούμαι να ανταποδώσω το κακό, συνεχίζω το Έργο Του.

Το Έργο του Χριστού δεν συνεχίζεται μόνο μέσα στους ναούς. Συνεχίζεται στις καθημερινές σχέσεις. Στο σπίτι. Στην εργασία. Στον δρόμο. Εκεί δοκιμάζεται η πίστη.

Η αληθινή Εκκλησία οικοδομείται μέσα στην καρδιά

Μπορεί να υπάρχουν πολλοί ναοί, αλλά η καρδιά να παραμένει κλειστή. Ο αληθινός Ναός πρέπει να οικοδομηθεί μέσα στον άνθρωπο. Εκεί πρέπει να προσφερθεί ο εγωισμός. Η υπερηφάνεια. Η μνησικακία. Η ανάγκη επιβολής. Η σκληρότητα. Αυτή είναι η εσωτερική θυσία.

Όταν ο παλαιός άνθρωπος αρχίζει να υποχωρεί, ο Χριστός αρχίζει να ανασταίνεται μέσα στη συνείδηση. Τότε η Ανάσταση δεν είναι μόνο ένα γεγονός του παρελθόντος. Γίνεται καθημερινό βίωμα. Ο άνθρωπος ανασταίνεται από το μίσος στην Αγάπη. Από τον φόβο στην πίστη. Από την απομόνωση στην ενότητα. Από την αδιαφορία στην προσφορά.

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους άλλους

Είναι εύκολο να πούμε: «Οι προηγούμενες γενιές δεν εφάρμοσαν τη Διδασκαλία». «Οι θρησκευτικοί αρχηγοί έκαναν λάθη».

«Η ανθρωπότητα απομακρύνθηκε».

Όμως τα προηγούμενα δεν δόθηκαν για να κρίνουμε τους άλλους. Αναφέρθηκαν για να αναλάβουμε τη δική μας ευθύνη.

Το ερώτημα είναι:

Εγώ τι κάνω σήμερα με τη Διδασκαλία του Ιησού;

Αγαπώ όταν είναι δύσκολο;

Συγχωρώ όταν πληγώνομαι;

Αποφεύγω την κατάκριση;

Υπηρετώ χωρίς να ζητώ αναγνώριση;

Βλέπω τον Χριστό και στον άνθρωπο που δεν μου μοιάζει;

Επιλέγω την Ειρήνη όταν θα μπορούσα να δημιουργήσω σύγκρουση;

Εκεί κρίνεται η μαθητεία.

Όχι στις μεγάλες δηλώσεις.

Στις μικρές καθημερινές επιλογές.

Το Έργο περιμένει να ολοκληρωθεί μέσα μας. Οι αιώνες πέρασαν. Όμως το Έργο του Ιησού δεν γέρασε. Δεν έχασε τη δύναμή του. Δεν έπαψε να καλεί. Ο Χριστός εξακολουθεί να αναζητά ανθρώπινες καρδιές μέσα από τις οποίες θα αγαπήσει τον κόσμο. Αναζητά μάτια για να κοιτάξει με συμπόνια. Χέρια για να προσφέρει. Λόγο για να παρηγορήσει. Βήματα για να πλησιάσει τον πονεμένο. Ψυχές για να ενώσει εκεί όπου κυριαρχεί η διαίρεση. Το Έργο δεν περιμένει μόνο νέες θεωρίες. Περιμένει νέο άνθρωπο. Άνθρωπο που δεν θα μιλά απλώς για την Αγάπη, αλλά θα γίνεται Αγάπη. Δεν θα διδάσκει μόνο την ειρήνη, αλλά θα ακτινοβολεί ειρήνη. Δεν θα υπερασπίζεται μόνο την Αλήθεια, αλλά θα ζει με αλήθεια.