ΑΡΧΕΙΟ

Ο δογματισμός δεν είναι απλώς η προσήλωση σε μία θρησκευτική άποψη. Είναι μία εσωτερική κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος πιστεύει ότι κατέχει ολόκληρη την αλήθεια και παύει να αναζητά, να ερευνά και να φωτίζεται.
Η αλήθεια του Θεού είναι άπειρη.
Ο ανθρώπινος νους είναι περιορισμένος.
Όταν λοιπόν ο περιορισμένος άνθρωπος νομίσει ότι κατέχει πλήρως το Άπειρο, τότε αρχίζει η πνευματική στασιμότητα.

Αυτή η διδασκαλία δεν αφορά μόνο εκείνους που άκουσαν κάποτε άμεσα τον Θείο Λόγο. Αφορά κάθε άνθρωπο που δέχεται μέσα στην καρδιά του μία ακτίνα αλήθειας, μία έμπνευση, μία πνευματική αφύπνιση και καλείται να τη μεταφέρει με τη ζωή του στον κόσμο. [Φ.Α.Ρ.Α.Χ. Α΄]

Απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο που κινδυνεύει να συγχέει τη δική του γνώμη με την Αλήθεια, τη δική του επιθυμία με το Θείο Θέλημα και τη δική του εικόνα με την πραγματική του πνευματική κατάσταση.

Πολλοί επιθυμούν να λάβουν πνευματικές εμπειρίες χωρίς να έχουν προηγουμένως καλλιεργήσει τις απαραίτητες αρετές.
Όμως ο Λόγος διδάσκει ότι πρώτα έρχεται η πνευματική εργασία και μετά η βαθύτερη πνευματική επίγνωση. Πρώτα η κάθαρση. Μετά ο φωτισμός. Και κατόπιν η βαθύτερη ένωση.

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην πνευματική πορεία του ανθρώπου είναι η πεποίθηση ότι γνωρίζει τον δρόμο. Ο άνθρωπος συνηθίζει να σχεδιάζει, να αποφασίζει, να επιλέγει και να δρα, έχοντας ως κέντρο αναφοράς τη δική του αντίληψη, τη δική του λογική και τη δική του επιθυμία. Όμως η ανθρώπινη όραση είναι περιορισμένη. Βλέπει ένα μικρό τμήμα της πραγματικότητας, ενώ η Θεία Σοφία αγκαλιάζει το σύνολο.

Το μειδίαμα του Χριστού είναι η αποκάλυψη της νίκης του Φωτός.
Ο κόσμος μεταβάλλεται, δοκιμάζεται και πολλές φορές σκοτεινιάζει. Όμως το Φως παραμένει ακατάλυτο. Ο Χριστός γνωρίζει την τελική πορεία της δημιουργίας. Γνωρίζει ότι κάθε ψυχή είναι προορισμένη να επιστρέψει στην Πηγή της. Γι’ αυτό μειδιά.

Η λέξη «μύστης» δεν σημαίνει κάποιον που κατέχει μυστικές γνώσεις για να ξεχωρίζει από τους άλλους. Στην αληθινή πνευματική της έννοια, σημαίνει τον άνθρωπο που έχει αρχίσει να εισέρχεται στο μυστήριο της Θείας Ζωής. Είναι εκείνος που δεν ζει πλέον μόνο για τον εαυτό του, αλλά προσπαθεί να ζει σύμφωνα με το Θείο Θέλημα.

Η Θεία Χάρις δεν είναι μία αφηρημένη έννοια ούτε μία εξωτερική εύνοια που δίδεται επιλεκτικά στους ανθρώπους. Είναι η ίδια η ακτινοβολία της Θείας Παρουσίας μέσα στην ύπαρξη. Είναι η λεπτή εκείνη πνευματική ενέργεια που εγείρει τον άνθρωπο από την κατάσταση της λήθης προς την κατάσταση της μνήμης του Θεού.

Ο άνθρωπος συνήθως αντιλαμβάνεται την ευθύνη ως κάτι εξωτερικό: υποχρεώσεις, καθήκοντα, πιέσεις. Στην πνευματική όμως διδασκαλία της Θέωσης, η ευθύνη είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος εξέρχεται από την πνευματική νηπιότητα και αρχίζει να λειτουργεί ως συνειδητός δημιουργός.

Ο Λόγος αποκαλύπτει μία από τις μεγαλύτερες μυστικές αλήθειες της υπάρξεως: ότι ολόκληρος ο φθαρτός κόσμος βρίσκεται μέσα σε αδιάκοπη μεταβολή, ενώ πίσω από κάθε αλλαγή υπάρχει μία Αιώνια και Αμετάβλητη Πραγματικότητα.