Περί της Θείας Χάριτος

Η Θεία Χάρις είναι η αόρατη αλλά ζώσα δύναμις του Θεού που κατέρχεται μέσα στον άνθρωπο και τον μεταμορφώνει εκ των έσω. Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό, η Θεία Χάρις δεν παρουσιάζεται ως μία αφηρημένη θρησκευτική έννοια, αλλά ως πραγματική ενέργεια του Θείου Λόγου, η οποία αφυπνίζει, καθαίρει, θεραπεύει και οδηγεί τον άνθρωπο προς τη Χριστοποίηση.

Ο άνθρωπος μόνος του δεν δύναται να υπερβεί την περιορισμένη φύση του. Όσες γνώσεις, όσες ικανότητες, όσες προσπάθειες κι αν αποκτήσει, πάντοτε θα συναντά τα όρια της φθαρτής του υπάρξεως. Η Θεία Χάρις έρχεται ακριβώς εκεί όπου εξαντλείται η ανθρώπινη δύναμις. Δεν καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου, αλλά συνεργεί με αυτήν. Ο άνθρωπος ανοίγει την καρδιά του, και η Χάρις εισέρχεται ως Φως.

Η Θεία Χάρις δεν επιβάλλεται. Προσφέρεται. Ρέει αδιάκοπα μέσα στην Δημιουργία, όπως το φως του ήλιου φωτίζει αδιακρίτως τα πάντα. Όμως, όπως ο άνθρωπος μπορεί να κλείσει τα παράθυρα του οίκου του και να στερηθεί το φως, έτσι μπορεί να κλείσει και τις εσωτερικές πύλες της ψυχής του και να μην αισθάνεται την ενέργεια της Θείας Χάριτος.

Η Χάρις είναι η αναπνοή του Θεού μέσα στον εσωτερικό άνθρωπο. Είναι η δύναμις που γλυκαίνει την καρδιά, φωτίζει τον νου και εξευγενίζει την συνείδηση. Εκεί όπου υπάρχει αληθινή ταπείνωση, ειλικρινής μετάνοια και αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια, εκεί αρχίζει να ενεργεί η Θεία Χάρις.

Ο άνθρωπος πολλές φορές αναζητά μεγάλα σημεία και εξωτερικά θαύματα. Όμως η Χάρις εργάζεται κυρίως σιωπηλά. Εμφανίζεται μέσα σε μία ξαφνική ειρήνη, σε μία εσωτερική βεβαιότητα, σε μία δύναμη συγχωρήσεως, σε μία ανώτερη διάθεση προσφοράς. Εκδηλώνεται όταν ο άνθρωπος, ενώ πριν ήταν ταραγμένος, ξαφνικά γαληνεύει· όταν, ενώ ήταν βυθισμένος στο σκοτάδι των λογισμών, αισθάνεται ένα φως να ανατέλλει μέσα του.

Η Θεία Χάρις δεν καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου. Συνεργάζεται με αυτήν. Ο άνθρωπος καλείται να ανοίξει τον εσωτερικό του χώρο, να καθαρίσει τον ναό της καρδιάς του και να επιτρέψει στην Χάρη να ενεργήσει. Διότι η Χάρις δεν κατοικεί μέσα στην αλαζονεία, στην σκληρότητα και στον εγωκεντρισμό. Εκεί όπου κυριαρχεί ο παλαιός άνθρωπος, η Χάρις παραμένει ανενεργή, όχι επειδή απομακρύνεται ο Θεός, αλλά επειδή ο άνθρωπος δεν δύναται να την δεχθεί. Η Θεία Χάρις δεν κατοικεί μέσα στην αλαζονεία, στον θόρυβο του εγωισμού και στην αυτάρκεια του νου. Κατέρχεται μέσα στην ταπείνωση, στην εσωτερική σιγή και στην ειλικρινή αναζήτηση της Αληθείας. Όταν ο άνθρωπος παύσει να θεωρεί εαυτόν αυτάρκη και αναγνωρίσει την πνευματική του πτωχεία, τότε αρχίζει να δημιουργείται χώρος για τη Θεία Επίσκεψη.

Πολλοί άνθρωποι ζητούν την Χάρη μόνο στις δύσκολες στιγμές της ζωής τους. Όμως η πνευματική οδός δεν είναι περιστασιακή επίκληση του Θείου· είναι διαρκής σχέση κοινωνίας με τον Θεό. Η Χάρις αυξάνει όταν ο άνθρωπος ζει με προσευχή, ευγνωμοσύνη και πνεύμα αγάπης. Κάθε καθαρή σκέψη, κάθε αγαθή πράξη, κάθε εσωτερική στροφή προς το Φως δημιουργεί μέσα του χώρο για μεγαλύτερη παρουσία της Θείας Χάριτος.

Η Χάρις επίσης διδάσκει τον άνθρωπο να μην στηρίζεται αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις. Όσο ο άνθρωπος πιστεύει ότι μόνος του δύναται να ολοκληρωθεί, παραμένει περιορισμένος μέσα στα ανθρώπινα μέτρα. Όταν όμως κατανοήσει ότι η αληθινή ζωή είναι συνεργασία ανθρώπου και Θεού, τότε αρχίζει να εισέρχεται σε μία νέα κατάσταση υπάρξεως. Τότε οι πράξεις του αποκτούν φωτεινότητα, ο λόγος του δύναμη και η παρουσία του ειρήνη.

Η Θεία Χάρις δεν είναι ανταμοιβή ηθικής τελειότητος. Είναι δώρο αγάπης. Ακόμη και ο πεπτωκώς άνθρωπος δύναται να την δεχθεί, εάν στραφεί αληθινά προς το Θείο Φως. Διότι η αγάπη του Θεού δεν παύει ποτέ να καλεί τον άνθρωπο σε ανάσταση και αναγέννηση.

Όταν η Χάρις ενεργήσει βαθύτερα μέσα στον άνθρωπο, τότε αρχίζει μία εσωτερική μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος παύει να ζει μόνο για τον εαυτό του. Γεννάται μέσα του η ανάγκη να υπηρετεί, να ευλογεί, να ενώνει και να μεταδίδει φως. Η ζωή του γίνεται σταδιακά μία σιωπηλή μαρτυρία της Θείας Παρουσίας.

Ο άνθρωπος της Χάριτος δεν είναι εκείνος που απλώς ομιλεί περί Θεού, αλλά εκείνος που φέρει μέσα του ειρήνη, πραότητα και ακτινοβολία αγάπης. Η ίδια η ύπαρξή του γίνεται παρηγορία για τους άλλους. Χωρίς θόρυβο και επιβολή, μεταδίδει κάτι από το άρωμα της Βασιλείας του Θεού.

Ας μη λησμονεί λοιπόν ο άνθρωπος ότι η Θεία Χάρις ευρίσκεται πλησίον του διαρκώς. Δεν απαιτείται να ανέλθει σε μακρινούς τόπους για να την συναντήσει. Χρειάζεται να κατέλθει βαθιά μέσα στον εσωτερικό του κόσμο, εκεί όπου ο Θεός αναμένει σιωπηλά να αφυπνίσει το πνεύμα του ανθρώπου.

Και όταν η καρδιά καθαρθεί, όταν ο νους γαληνεύσει και όταν η αγάπη αρχίσει να κυριαρχεί επί του εγωισμού, τότε ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι η Θεία Χάρις δεν ήταν ποτέ απούσα. Εκείνος ήταν που δεν είχε ακόμη μάθει να ζει μέσα στο Φως της.

Η Χάρις δεν είναι απλώς παρηγοριά· είναι δύναμις μεταλλάξεως. Εισέρχεται μέσα στις σκοτεινές περιοχές της ψυχής και αποκαλύπτει όσα ήσαν κρυμμένα. Φέρνει στην επιφάνεια τα πάθη, τις φοβίες, τις πλάνες και τις εσωτερικές αντιστάσεις, όχι για να καταδικάσει τον άνθρωπο, αλλά για να τον ελευθερώσει. Η Χάρις λειτουργεί όπως το φως του ηλίου που εισέρχεται σε ένα κλειστό δωμάτιο· αποκαλύπτει πρώτα τη σκόνη για να μπορέσει να καθαρθεί ο χώρος.

Πολλές φορές ο άνθρωπος αναζητά τη Θεία Χάρη μόνο για να απαλλαγεί από δυσκολίες και θλίψεις. Όμως η αληθινή Χάρις δεν δίδεται για να συντηρήσει τον παλαιό άνθρωπο, αλλά για να γεννήσει τον νέο. Γι’ αυτό και συχνά η ενέργεια της Χάριτος συνοδεύεται από εσωτερικές δοκιμασίες. Ο άνθρωπος οδηγείται σε καταστάσεις όπου συντρίβεται η υπερηφάνειά του, ώστε να μπορέσει να αναδυθεί η αληθινή ζωή του Πνεύματος.

Όταν ο άνθρωπος αρχίσει να παραδίδει τη σκέψη, τη βούληση και τις κινήσεις του στη Θεία Καθοδήγηση, τότε η Χάρις αρχίζει να μορφοποιεί μέσα του τον Νου του Χριστού.

Τότε αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο βλέπει τον κόσμο. Δεν αντιδρά πλέον με εμπάθεια και φόβο. Δεν αναζητά συνεχώς δικαίωση και επιβεβαίωση. Η ψυχή αρχίζει να ειρηνεύει. Μέσα από τη Χάρη γεννάται μία λεπτή εσωτερική βεβαιότητα ότι ο Θεός είναι παρών ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες ώρες.

Η Χάρις διδάσκει τον άνθρωπο την αγάπη χωρίς ιδιοτέλεια. Του αποκαλύπτει ότι η αληθινή πνευματική ζωή δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά μεταμόρφωση του τρόπου υπάρξεως μέσα στον κόσμο. Ο άνθρωπος γίνεται φορέας ειρήνης, φωτός και ευλογίας προς κάθε ύπαρξη.

Όμως η Θεία Χάρις χρειάζεται διαρκή καλλιέργεια. Όπως ένα άνθος χρειάζεται φως και νερό, έτσι και η ψυχή χρειάζεται προσευχή, καθαρότητα σκέψεων, αυτοπαρατήρηση και αγώνα εναντίον του εγωισμού. Όταν ο άνθρωπος αμελεί την εσωτερική του ζωή, η αίσθηση της Χάριτος απομακρύνεται, όχι επειδή ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο, αλλά επειδή ο άνθρωπος κλείνει πάλι τις πύλες της καρδιάς του.

Στη βαθύτερη λειτουργία της, η Θεία Χάρις οδηγεί τον άνθρωπο στη Θέωση. Δηλαδή στην αποκατάσταση της χαμένης ενότητας με το Θείο. Ο άνθρωπος παύει να ζει μόνο ως βιολογική και ψυχολογική ύπαρξη και αρχίζει να ζει ως συνειδητός φορέας του Θείου Φωτός.

Τότε κάθε σκέψη γίνεται προσευχή. Κάθε πράξη γίνεται λειτουργία. Κάθε σχέση γίνεται ευκαιρία προσφοράς. Και ο άνθρωπος κατανοεί ότι η Θεία Χάρις δεν ήταν ποτέ μακριά του· ανέμενε πάντοτε τη στιγμή που θα άνοιγε ελεύθερα την ύπαρξή του προς το Άπειρο Φως του Θεού.

Άπειρε Πατέρα, Απέραν­τε και Άχρονε, οι υποστάσεις μας αναζητούν το Φως, αναζητούν την παλμοδόνηση της Θείας Σου Παρουσίας, την Αγάπη Σου, την Καλοσύνη Σου, το Έλεός Σου, την Προσφορά και τη Χάρη Σου,

που Αέναα παρέχεις και τροφοδοτείς τους Κόσμους.

Πατέρα του Κόσμου, θέλω να εκφράσω την επιθυμία της ψυχής και του πνεύματος καθενός. Θέλω να εκφράσω την επιθυμία κάθε κομματιού της Υπόστασής Σου, που βρίσκεται χωρισμένο με τα τοιχώματα της ύλης από τον Απέραντο Εαυτό του και που επιθυμεί να ενωθεί, να υπερισχύσει των φαινομενικών αυτών τοιχωμάτων και να διαχυθεί μέσα από το σκήνωμα, να ενοποιηθεί με κάθε Εαυτό του, με κάθε υπόστασή του μέσα σε όλες τις μορφές.

Κατάστησε την Αγάπη οχυρό, ικανό να δέχεται όλους τους κραδασμούς, όλες τις αρνητικές δονήσεις και να διαχέει γύρω της ποιότητα Θείας Αγάπης, χωρίς να δημιουργείται καμία αδυναμία στο σκήνωμά μας.

Βοήθησέ μας, Πατέρα, να φθάσουμε στο σημείο εκείνο να μας αγκαλιάσει η Αγάπη Σου και να την αγκαλιάσουμε και εμείς, να μας αφομοιώσει η Απειρότητά Σου και να την αφομοιώσουμε και εμείς. Να γίνουμε, δηλαδή, το ίδιο Ακένωτοι, το ίδιο Άχωροι, το ίδιο Απέραντοι, ταυτισμένοι Απόλυτα με την Απειρότητα, που Συ Είσαι.

Ευχαριστώ Πατέρα μου.

---

Αδελφοί μου, ας μη χάνουμε χρόνο αναζητώντας μακριά εκείνο που βρίσκεται ήδη μπροστά μας. Η οδός της Αληθείας αρχίζει από τη σημερινή στιγμή. Από τη συγχώρηση που θα δώσουμε. Από την αγάπη που θα προσφέρουμε. Από την αλήθεια που θα τολμήσουμε να ζήσουμε. Από την προσευχή που θα αναπέμψουμε με καθαρή καρδιά. Από το βήμα που θα κάνουμε προς το Φως.