Το Μειδίαμα του Ουρανού

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή του ανθρώπου κατά τις οποίες ο ουρανός δεν φαίνεται απλώς ως ένας απέραντος χώρος πάνω από τη γη, αλλά ως μία ζωντανή πνευματική πραγματικότητα που απευθύνεται στην ψυχή. Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται μία ανεξήγητη γαλήνη, μία λεπτή χαρά, μία εσωτερική βεβαιότητα ότι δεν είναι μόνος. Αυτή η αίσθηση είναι σαν ένα μειδίαμα που κατέρχεται από τα ύψη και αγγίζει αθόρυβα την καρδιά. Είναι το μειδίαμα του Ουρανού. Και το μειδίαμα του Ουρανού είναι το μειδίαμα του Χριστού.

Ο Χριστός δεν αποκαλύπτεται πάντοτε μέσα από μεγάλες και εντυπωσιακές εκδηλώσεις. Συχνά προσεγγίζει τον άνθρωπο με λεπτότητα, όπως το πρώτο φως της αυγής που διαλύει το σκοτάδι χωρίς θόρυβο. Το μειδίαμά Του είναι η έκφραση της άπειρης αγάπης Του προς κάθε ψυχή. Είναι η σιωπηλή διαβεβαίωση ότι ο Θεός δεν εγκατέλειψε ποτέ το δημιούργημά Του, ότι παραμένει παρών, συνοδοιπόρος και Πατέρας.

Πολλές φορές ο άνθρωπος ζει βυθισμένος στις μέριμνες, στις αγωνίες και στους φόβους του. Η καρδιά του βαραίνει από τις δοκιμασίες και ο νους του περιπλέκεται σε αμέτρητους λογισμούς. Τότε χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται τα λεπτά αγγίγματα της Θείας Παρουσίας. Νομίζει ότι ο ουρανός σιωπά. Στην πραγματικότητα όμως ο ουρανός συνεχίζει να μειδιά. Ο Χριστός συνεχίζει να καλεί τον άνθρωπο με αγάπη, ακόμη και όταν εκείνος δεν ακούει τη φωνή Του.

Το μειδίαμα του Χριστού δεν είναι έκφραση επιδοκιμασίας των αδυναμιών μας, αλλά έκφραση εμπιστοσύνης στις δυνατότητες της ψυχής μας. Ο Χριστός βλέπει μέσα στον άνθρωπο εκείνο που ο ίδιος ο άνθρωπος συχνά αγνοεί. Βλέπει την θεία εικόνα που παραμένει ζωντανή ακόμη και κάτω από τα στρώματα της πτώσεως, της λήθης και της αμαρτίας. Βλέπει τον μελλοντικό άνθρωπο, τον αναγεννημένο άνθρωπο, τον χριστοποιούμενο άνθρωπο.

Γι’ αυτό το μειδίαμά Του είναι γεμάτο ελπίδα. Είναι σαν να λέγει σε κάθε ψυχή:

«Γνωρίζω τις πτώσεις σου, αλλά γνωρίζω και την προέλευσή σου. Γνωρίζω τις αδυναμίες σου, αλλά γνωρίζω και το φως που κρύβεις μέσα σου. Μη φοβάσαι. Συνέχισε την πορεία σου. Εγώ είμαι μαζί σου.»

Όταν η ψυχή αρχίζει να καθαρίζεται από τα πάθη και τους φόβους, τότε αποκτά μία νέα όραση. Βλέπει την παρουσία του Θεού εκεί όπου πριν έβλεπε μόνο τυχαία γεγονότα. Αναγνωρίζει το μειδίαμα του Ουρανού σε μία πράξη αγάπης, σε έναν λόγο παρηγορίας, σε μία απρόσμενη βοήθεια, σε μία στιγμή εσωτερικής ειρήνης. Όλα αυτά είναι αντανακλάσεις της Χριστικής Παρουσίας μέσα στον κόσμο.

Το μειδίαμα του Χριστού είναι επίσης πρόσκληση. Δεν αρκεί να το δεχόμαστε· καλούμαστε να το μεταδίδουμε. Ο άνθρωπος που έχει γευθεί την αγάπη του Θεού γίνεται και ο ίδιος φορέας παρηγοριάς. Το βλέμμα του γίνεται πιο ήπιο, ο λόγος του πιο γλυκός, η συμπεριφορά του πιο ανθρώπινη. Αρχίζει να σκορπίζει γύρω του κάτι από το φως που έλαβε.

Έτσι, το μειδίαμα του Ουρανού δεν παραμένει μία προσωπική εμπειρία. Μετατρέπεται σε αποστολή. Ο άνθρωπος γίνεται συνεργός του Θείου Έργου, μεταφέροντας στους άλλους την ελπίδα, την πίστη και την αγάπη που δέχθηκε από τον Χριστό.

Στην πνευματική ζωή υπάρχουν περίοδοι κατά τις οποίες όλα φαίνονται δύσκολα και σκοτεινά. Ακόμη και τότε όμως το μειδίαμα του Χριστού δεν παύει να υπάρχει. Μπορεί να μην γίνεται αισθητό, αλλά παραμένει παρόν. Όπως ο ήλιος εξακολουθεί να φωτίζει πίσω από τα σύννεφα, έτσι και η αγάπη του Χριστού εξακολουθεί να περιβάλλει την ψυχή ακόμη και στις ώρες της δοκιμασίας.

Η αληθινή πίστη δεν είναι μόνο να ευχαριστούμε τον Θεό όταν αισθανόμαστε τη χαρά Του, αλλά να εμπιστευόμαστε την αγάπη Του ακόμη και όταν δεν την αντιλαμβανόμαστε. Τότε η ψυχή ωριμάζει. Τότε μαθαίνει να ζει όχι από τα συναισθήματα, αλλά από τη βεβαιότητα της Θείας Παρουσίας.

Το μειδίαμα του Ουρανού είναι το μειδίαμα του Χριστού, διότι ο Χριστός είναι η ίδια η καρδιά του Ουρανού. Είναι η αιώνια Αγάπη που αγκαλιάζει τα πάντα. Είναι η Φωταύγεια που διαπερνά τη δημιουργία. Είναι η ειρήνη που υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη κατανόηση.

Και όταν ο άνθρωπος μάθει να στρέφει καθημερινά την καρδιά του προς Αυτόν, τότε αρχίζει να αναγνωρίζει το μειδίαμά Του παντού: στο φως της ημέρας, στη σιωπή της προσευχής, στη χαρά της προσφοράς, στη δύναμη της συγχώρησης και στην εσωτερική γαλήνη που γεννά η κοινωνία με τον Θεό.

Τότε κατανοεί ότι ο ουρανός δεν είναι μακριά. Ο ουρανός αρχίζει μέσα στην καρδιά που αγαπά. Και εκεί, στο βάθος της καθαρμένης ψυχής, ο Χριστός μειδιά αδιάκοπα, προσκαλώντας τον άνθρωπο να εισέλθει στην πληρότητα της θείας ζωής και της αιώνιας χαράς.

Πολλοί άνθρωποι αναζητούν τον Ουρανό ως έναν μακρινό τόπο, ως μία κατάσταση που θα συναντήσουν μετά την έξοδό τους από τον κόσμο αυτόν. Όμως η πνευματική διδασκαλία του Εσωτερικού Χριστιανισμού μας καλεί να κατανοήσουμε μία βαθύτερη αλήθεια: ο Ουρανός δεν είναι μόνο ένας τόπος· είναι μία κατάσταση συνειδήσεως, μία ζώσα πραγματικότητα που δύναται να αποκαλυφθεί μέσα στην καρδιά του ανθρώπου.

Και όταν ο Ουρανός αποκαλύπτεται, δεν εμφανίζεται ως φόβος, ως αυστηρότητα ή ως κρίση. Εμφανίζεται ως μειδίαμα. Ένα μειδίαμα γεμάτο αγάπη, κατανόηση, συγχώρηση και φως.

Όταν λέμε ότι ο “Ο Ουρανός Μειδιά” δεν λέγουμε ότι ο Ουρανός παρατηρεί. Δεν λέγουμε ότι ο Ουρανός κρίνει. Δεν λέγουμε ότι ο Ουρανός περιμένει. Λέγουμε ότι μειδιά. Χαμογελά.

Και το πρώτο ερώτημα που γεννάται είναι: Γιατί μειδιά ο Ουρανός;

Μειδιά διότι γνωρίζει εκείνο που οι άνθρωποι λησμονούν.

Γνωρίζει ότι πίσω από κάθε πόνο υπάρχει μία νίκη.
Γνωρίζει ότι πίσω από κάθε δοκιμασία υπάρχει μία διδασκαλία.
Γνωρίζει ότι πίσω από κάθε πτώση υπάρχει η δυνατότητα της ανόρθωσης.
Γνωρίζει ότι ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για το σκοτάδι αλλά για το Φως.

Ο Ουρανός βλέπει το τέλος από την αρχή. Ενώ ο άνθρωπος βλέπει μόνο τη στιγμή.

Ο άνθρωπος βλέπει τη θύελλα – ο Ουρανός βλέπει τη γαλήνη

Όταν βρισκόμαστε μέσα σε δυσκολίες, πολλές φορές νομίζουμε ότι όλα καταρρέουν.

Βλέπουμε αποτυχίες.
Βλέπουμε αδικίες.
Βλέπουμε πολέμους.
Βλέπουμε ασθένειες.
Βλέπουμε ανθρώπους να απομακρύνονται από την Αλήθεια.

Και τότε η ψυχή βαρύνεται.

Ο Ουρανός όμως δεν χάνει ποτέ την ειρήνη Του.

Γνωρίζει ότι όλα τα γεγονότα, ακόμη και τα πιο δύσκολα, εργάζονται τελικά υπέρ της εξελίξεως της ψυχής.

Όπως το παιδί φοβάται όταν βλέπει τον χειρουργό να χρησιμοποιεί το νυστέρι, ενώ ο πατέρας γνωρίζει ότι η επέμβαση θα το θεραπεύσει, έτσι και ο άνθρωπος συχνά φοβάται εκείνα που ο Θεός επιτρέπει για την πνευματική του ωρίμανση.

Γι’ αυτό ο Ουρανός μειδιά. Όχι από αδιαφορία. Αλλά από γνώση.

Ο Ουρανός μειδιά όταν η ψυχή στρέφεται προς το Φως

Υπάρχει μεγάλη χαρά στον πνευματικό κόσμο όταν μία ψυχή αρχίζει να αναζητά τον Θεό.

Ίσως η αλλαγή να είναι μικρή.

Μία ειλικρινής προσευχή.

Μία πράξη συγχώρησης.

Μία στιγμή μετανοίας.

Μία απόφαση να αγαπήσουμε περισσότερο.

Μία προσπάθεια να νικήσουμε τον εγωισμό μας.

Στον κόσμο αυτά φαίνονται ασήμαντα.

Στον Ουρανό όμως είναι μεγάλα γεγονότα.

Διότι κάθε τέτοια στιγμή είναι ένα βήμα επιστροφής προς την Πηγή.

Είναι σαν ένα παιδί που είχε χαθεί και ξαναβρίσκει το μονοπάτι για το σπίτι του.

Ολόκληρος ο Ουρανός χαίρεται. Ολόκληρος ο Ουρανός μειδιά.

Ο Ουρανός μειδιά όταν ο άνθρωπος αγαπά

Η μεγαλύτερη χαρά του Θεού είναι η Αγάπη.

Όχι η θεωρητική αγάπη.

Όχι τα λόγια.

Αλλά η ζωντανή αγάπη.

Η αγάπη που συγχωρεί.

Η αγάπη που υπηρετεί.

Η αγάπη που θυσιάζεται.

Η αγάπη που κατανοεί.

Η αγάπη που δεν ζητά ανταλλάγματα.

Όταν ένας άνθρωπος αγαπά πραγματικά, τότε μέσα του ενεργεί ήδη ο Χριστός.

Και όπου ενεργεί ο Χριστός, εκεί ανθίζει η Βασιλεία Του.

Γι’ αυτό κάθε πράξη αληθινής αγάπης είναι μία αιτία χαράς για τον Ουρανό.

Ο Ουρανός μειδιά γιατί γνωρίζει τον αληθινό προορισμό μας

Πολλοί άνθρωποι νομίζουν ότι η ζωή αρχίζει με τη γέννηση και τελειώνει με τον θάνατο.

Η πνευματική διδασκαλία του Εσωτερικού Χριστιανισμού όμως διδάσκει κάτι διαφορετικό.

Η ζωή είναι μία συνεχής πορεία εξελίξεως.

Η ψυχή έρχεται από τον Θεό και επιστρέφει προς τον Θεό.

Δεν είναι ταξιδιώτης χωρίς προορισμό.

Δεν είναι τυχαίο δημιούργημα.

Είναι τέκνο της Θείας Αγάπης.

Ο Ουρανός γνωρίζει ότι καμία ψυχή δεν πλάστηκε για να χαθεί.

Όλες οι ψυχές προορίζονται να γνωρίσουν το Φως.

Άλλες γρηγορότερα.

Άλλες αργότερα.

Αλλά όλες καλούνται να φθάσουν στην τελείωση.

Γι’ αυτό ο Ουρανός μειδιά ακόμη και όταν οι άνθρωποι απελπίζονται. Βλέπει εκείνο που εμείς δεν βλέπουμε ακόμη.

Ο Ουρανός μειδιά μέσα από τη φύση

Κοιτάξτε γύρω σας. Το πρωινό φως. Τα άνθη. Τα βουνά. Τη θάλασσα. Τα άστρα. Όλη η δημιουργία φανερώνει μία μυστική χαρά.

Η φύση δεν ανησυχεί για το αύριο. Υπακούει στους νόμους του Δημιουργού. Και μέσα από αυτή την υπακοή ακτινοβολεί γαλήνη.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο δημιούργημα που μπορεί να αντισταθεί συνειδητά στη Θεία Ροή. Και γι’ αυτό είναι και το μόνο που βασανίζεται τόσο πολύ. Όταν όμως εναρμονιστεί με το Θείο Θέλημα, τότε αρχίζει και αυτός να συμμετέχει στη χαρά του Ουρανού.

Το μειδίαμα του Ουρανού είναι το μειδίαμα του Χριστού

Στην καρδιά αυτής της διδασκαλίας βρίσκεται ο Χριστός. Ο Χριστός δεν ήλθε στον κόσμο για να καταδικάσει. Ήλθε για να σώσει.

Δεν ήλθε να σβήσει την ελπίδα. Ήλθε να τη γεννήσει. Δεν ήλθε να κλείσει τις πύλες του Ουρανού. Ήλθε να τις ανοίξει.

Το μειδίαμα του Ουρανού είναι η βεβαιότητα ότι η Αγάπη θα νικήσει. Ότι το Φως θα νικήσει το σκοτάδι. Ότι η Αλήθεια θα νικήσει το ψεύδος. Ότι η Ζωή θα νικήσει τον θάνατο. Ότι ο Χριστός ήδη εργάζεται μέσα στην ανθρωπότητα, ακόμη και όταν οι άνθρωποι δεν το αντιλαμβάνονται.

---

Αδελφοί μου,

Όταν οι ημέρες γίνονται δύσκολες, να θυμάστε:

Ο Ουρανός μειδιά.

Όταν αισθάνεστε μόνοι,

ο Ουρανός μειδιά.

Όταν παλεύετε να νικήσετε μία αδυναμία,

ο Ουρανός μειδιά.

Όταν αγαπάτε,

ο Ουρανός μειδιά.

Όταν προσεύχεστε,

ο Ουρανός μειδιά.

Όταν σηκώνεστε μετά από μία πτώση,

ο Ουρανός μειδιά ακόμη περισσότερο.

Και κάποια ημέρα, όταν οι πνευματικοί οφθαλμοί μας ανοίξουν πλήρως, θα κατανοήσουμε ότι αυτό το μειδίαμα δεν ήταν ποτέ μακριά μας. Ήταν πάντοτε μέσα μας.

Ήταν η σιωπηλή παρουσία του Χριστού στην καρδιά της ψυχής μας.

Και τότε ο άνθρωπος και ο Ουρανός θα μειδιούν μαζί μέσα στο ένα και αδιαίρετο Φως της Θείας Αγάπης.

ΑΜΗΝ