Στην Πνευματική Πορεία η υπακοή δεν θα είναι εξωτερικός καταναγκασμός. Θα γίνει ελεύθερη εναρμόνιση με την Αλήθεια. Το Σθένος δεν θα είναι σκληρότητα. Θα γίνει σταθερότητα μέσα στο Φως. Και η μαθητεία δεν θα είναι πια απλή θεωρητική εκπαίδευση. Θα γίνεται σταδιακά ζωντανή έκφραση Πίστης, υπευθυνότητας, μετουσίωσης και συνειδητής υπηρεσίας του Λόγου.
Μπορείς να γνωρίζεις πνευματικές αλήθειες. Μπορείς να μιλάς για τον Θεό.
Μπορείς να κατανοείς νοητικά τον Νόμο.
Αλλά η πραγματική μαθητεία αρχίζει όταν η γνώση περνά στην πράξη. Όταν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στην προσωπική σου θέληση και σε αυτό που αναγνωρίζεις ως σωστό. Όταν πρέπει να μείνεις σταθερός ενώ όλα μέσα σου αντιδρούν. Εκεί φαίνεται αν η γνώση έγινε συνείδηση. Ο συντονισμός δεν είναι απλή συμφωνία. Είναι εσωτερική εναρμόνιση.
Η καθημερινή ανθρώπινη συνείδηση αντιλαμβάνεται κυρίως μορφές. Βλέπω εμένα και εσένα. Βλέπω άνδρα και γυναίκα. Βλέπω σώματα, προσωπικότητες, χαρακτήρες, ιδέες, θρησκείες, λαούς, διαφορές. Και επειδή οι μορφές είναι διαφορετικές, ο νους συμπεραίνει ότι και οι υπάρξεις είναι απολύτως χωρισμένες. Η διδασκαλία της Ενότητας καλεί τον άνθρωπο να κοιτάξει πίσω από τη μορφή. Να αναζητήσει την Ουσία. Να παρουσιάσει τον άνθρωπο ως προερχόμενο από τον ίδιο τον Πύρινο Θείο Νου και τον περιγράφει, στην αρχέγονη πνευματική του διάσταση, ως μία Πύρινη Υπόσταση που δεν περιορίζεται από τις συνηθισμένες ανθρώπινες αντιλήψεις του μεγάλου και του μικρού. Άρα το πρώτο βήμα προς την Ενότητα είναι μία αλλαγή οράσεως: να μην ταυτίζεις τον Άνθρωπο μόνο με τη μορφή που βλέπεις.
Η δυσκολία δεν είναι ολόκληρη η ζωή. Η σημερινή αδυναμία δεν είναι η τελική μου κατάσταση. Μπορώ να κινηθώ ξανά. Και τότε η ειρήνη του Χριστού δεν γίνεται μία θεωρητική έννοια. Γίνεται δύναμη. Γίνεται ανάσα. Γίνεται κίνηση. Γίνεται επιστροφή.
Γίνεται ξανά ζωή. Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα: Όταν η αθυμία βαραίνει την ψυχή, μη μείνεις μόνος μέσα στο βάρος.
Στρέψε τη σκέψη προς τον Χριστό.
Συγχώρεσε τον άνθρωπο Μητέρα μου, που βρίσκεται στην πλάνη. Δέομαι και Σε παρακαλώ γι’ αυτούς, που με υπερφίαλο εγωισμό αντιμετωπίζουν τη Θεότητά Σου. Αν είναι δυνατόν Μητέρα μου ο Θεός το Αταπείνωτο να είναι Ταπεινό και ο άνθρωπος το δημιούργημα και η εκδήλωσή του, να θέλει να εξυψώνει το «εγώ» του. Μεγάλη και φρικτή η πλάνη, που ο άνθρωπος έχει πέσει, γι’ αυτό Σε παρακαλώ ελέησέ τον και βοήθησέ τον να διακρίνει την Αλήθεια. Να πάψει να ενδύεται την καθηλωτική του δόξα, για να γνωρίσει την Πνευματική Ταπεινότητα, που μπορεί να τον οδηγήσει, να τον φέρει πιο κοντά στο Θεό.
Ο Χριστός προσφέρει. Η Αγάπη Του δεν εξαντλείται. Το Φως Του δεν μειώνεται. Η πρόσκληση παραμένει. Το μόνο που χρειάζεται από εμάς είναι να στρέψουμε την ψυχή μας προς Αυτόν και να ανοίξουμε λίγο περισσότερο την καρδιά.
Και τότε ο λόγος: «ίνα πλειότερον το Φως Εμού προσδεχθήτε» παύει να είναι μόνο μία φράση ενός πνευματικού κειμένου. Γίνεται προσωπική πρόσκληση. Να δεχθούμε περισσότερο Φως. Να γίνουμε περισσότερο Αγάπη. Να αφήσουμε περισσότερο χώρο στον Χριστό.
Ας μη βλέπουμε τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος ως ένα γεγονός που αφορά μόνο τον Ιησού και συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ας τη δούμε ως πρόσκληση. Ο Χριστός μάς δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν το Πνεύμα επικρατήσει επί της ύλης. Μας δείχνει ότι η φθορά δεν είναι ο τελικός προορισμός.
Μας δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος να παραμείνει εγκλωβισμένος στην ατέλειά του.
Μας δείχνει ότι υπάρχει μία άλλη δυνατότητα υπάρξεως.
Υπάρχει ένα στάδιο στην πνευματική πορεία όπου ο άνθρωπος αναζητά το Φως. Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο στάδιο, όπου καλείται να κατανοήσει ότι δεν αρκεί πλέον να αναζητά το Φως· πρέπει να το εκφράσει. Αυτή είναι μία από τις κεντρικές προσκλήσεις της διδασκαλίας: ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει την Απειρότητα, την Αγάπη, το Φως, την Αρμονία και την Τελειότητα που δύναται να εκφράσει και να πάψει να αντιμετωπίζει τη Θεία Υπόσταση σαν κάτι μακρινό και εξωτερικό.
Ο Χριστός ήρθε πριν από αιώνες, αλλά το Έργο Του ζητά ακόμη να ολοκληρωθεί μέσα στην ανθρώπινη καρδιά. Η καρδιά αυτή είναι η δική μας. Ας μη περιμένουμε λοιπόν να αλλάξει πρώτα ο κόσμος.
Ας επιτρέψουμε στον Χριστό να αρχίσει από εμάς. Διότι κάθε άνθρωπος που αγαπά αληθινά γίνεται συνέχεια του Έργου του Ιησού. Κάθε άνθρωπος που συγχωρεί ανοίγει έναν δρόμο του Χριστού μέσα στον κόσμο. Κάθε άνθρωπος που ενώνει γίνεται φορέας του Πνεύματος. Και κάθε άνθρωπος που παραδίδει τον εγωισμό του στη Θεία Αγάπη γίνεται ένας ζωντανός τόπος όπου το Έργο του Ιησού παύει να είναι μόνο ιστορία — και γίνεται Ζωή.
Πίσω από την απεραντοσύνη και την ποικιλία των κόσμων υπάρχει μία Υπέρτατη Θεία Δύναμη. Η Δύναμη αυτή δεν είναι απούσα. Είναι πανταχού παρούσα. Δεν είναι αδιάφορη. Φωτίζει και καθοδηγεί. Δεν είναι χαοτική. Διοικεί με σοφία. Δεν καταργεί τις υπάρξεις. Τις βοηθά να αναπτυχθούν σύμφωνα με τη φύση και τον προορισμό τους. Ο άνθρωπος δεν είναι χαμένος μέσα στο Σύμπαν. Δεν είναι μία ύπαρξη χωρίς κέντρο και χωρίς προορισμό. Προέρχεται από τη Θεία Πηγή. Ζει μέσα στη Θεία Παρουσία. Δέχεται το Θείο Φως.
End of content
End of content
