ΑΡΧΕΙΟ

Βοήθησε, Πατέρα, τη στενότητά μου, να διανοιχθεί στο Άπειρο. Βοήθησέ με να μπορώ να προσφέρω το Έλεος και την κατανόηση μέσα σε καθετί. Παρακαλώ, με κάθε τρόπο καταθρυμμάτισε τις αποστάσεις που έχω θέσει ανάμεσα στην Ενότητα της Ουσίας και φανέρωσε την πραγματική Αλήθεια, που δυναμοποιεί τις Θείες μου παρακαταθήκες και με φανερώνει άμεσα σαν ενεργητικό Θεό, ενταγμένο απόλυτα μέσα στη Θεότητα

Μη γνωρίζεις μόνο τον Δρόμο· γίνε ο Δρόμος. Η θεωρία είναι πολύτιμη όταν σε οδηγεί στην πράξη. Γίνεται όμως εμπόδιο όταν σε κάνει να πιστεύεις ότι η γνώση είναι ήδη μεταμόρφωση

Στην Πνευματική Πορεία η υπακοή δεν θα είναι εξωτερικός καταναγκασμός. Θα γίνει ελεύθερη εναρμόνιση με την Αλήθεια. Το Σθένος δεν θα είναι σκληρότητα. Θα γίνει σταθερότητα μέσα στο Φως. Και η μαθητεία δεν θα είναι πια απλή θεωρητική εκπαίδευση. Θα γίνεται σταδιακά ζωντανή έκφραση Πίστης, υπευθυνότητας, μετουσίωσης και συνειδητής υπηρεσίας του Λόγου.

Η καθημερινή ανθρώπινη συνείδηση αντιλαμβάνεται κυρίως μορφές. Βλέπω εμένα και εσένα. Βλέπω άνδρα και γυναίκα. Βλέπω σώματα, προσωπικότητες, χαρακτήρες, ιδέες, θρησκείες, λαούς, διαφορές. Και επειδή οι μορφές είναι διαφορετικές, ο νους συμπεραίνει ότι και οι υπάρξεις είναι απολύτως χωρισμένες. Η διδασκαλία της Ενότητας καλεί τον άνθρωπο να κοιτάξει πίσω από τη μορφή. Να αναζητήσει την Ουσία. Να παρουσιάσει τον άνθρωπο ως προερχόμενο από τον ίδιο τον Πύρινο Θείο Νου και τον περιγράφει, στην αρχέγονη πνευματική του διάσταση, ως μία Πύρινη Υπόσταση που δεν περιορίζεται από τις συνηθισμένες ανθρώπινες αντιλήψεις του μεγάλου και του μικρού. Άρα το πρώτο βήμα προς την Ενότητα είναι μία αλλαγή οράσεως: να μην ταυτίζεις τον Άνθρωπο μόνο με τη μορφή που βλέπεις.

Η δυσκολία δεν είναι ολόκληρη η ζωή. Η σημερινή αδυναμία δεν είναι η τελική μου κατάσταση. Μπορώ να κινηθώ ξανά. Και τότε η ειρήνη του Χριστού δεν γίνεται μία θεωρητική έννοια. Γίνεται δύναμη. Γίνεται ανάσα. Γίνεται κίνηση. Γίνεται επιστροφή.
Γίνεται ξανά ζωή. Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα: Όταν η αθυμία βαραίνει την ψυχή, μη μείνεις μόνος μέσα στο βάρος.
Στρέψε τη σκέψη προς τον Χριστό.

Συγχώρεσε τον άνθρωπο Μητέρα μου, που βρίσκεται στην πλάνη. Δέομαι και Σε παρακαλώ γι’ αυτούς, που με υπερφίαλο εγωισμό αντιμετωπίζουν τη Θεότητά Σου. Αν είναι δυνατόν Μητέρα μου ο Θεός το Αταπείνωτο να είναι Ταπεινό και ο άνθρωπος το δημιούργημα και η εκδήλωσή του, να θέλει να εξυψώνει το «εγώ» του. Μεγάλη και φρικτή η πλάνη, που ο άνθρωπος έχει πέσει, γι’ αυτό Σε παρακαλώ ελέησέ τον και βοήθησέ τον να διακρίνει την Αλήθεια. Να πάψει να ενδύεται την καθηλωτική του δόξα, για να γνωρίσει την Πνευματική Ταπεινότητα, που μπορεί να τον οδηγήσει, να τον φέρει πιο κοντά στο Θεό.

Ο Χριστός προσφέρει. Η Αγάπη Του δεν εξαντλείται. Το Φως Του δεν μειώνεται. Η πρόσκληση παραμένει. Το μόνο που χρειάζεται από εμάς είναι να στρέψουμε την ψυχή μας προς Αυτόν και να ανοίξουμε λίγο περισσότερο την καρδιά.
Και τότε ο λόγος: «ίνα πλειότερον το Φως Εμού προσδεχθήτε» παύει να είναι μόνο μία φράση ενός πνευματικού κειμένου. Γίνεται προσωπική πρόσκληση. Να δεχθούμε περισσότερο Φως. Να γίνουμε περισσότερο Αγάπη. Να αφήσουμε περισσότερο χώρο στον Χριστό.

Ας μη βλέπουμε τη Μεταμόρφωση του Σωτήρος ως ένα γεγονός που αφορά μόνο τον Ιησού και συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ας τη δούμε ως πρόσκληση. Ο Χριστός μάς δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν το Πνεύμα επικρατήσει επί της ύλης. Μας δείχνει ότι η φθορά δεν είναι ο τελικός προορισμός.
Μας δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος να παραμείνει εγκλωβισμένος στην ατέλειά του.
Μας δείχνει ότι υπάρχει μία άλλη δυνατότητα υπάρξεως.