ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΘΥΜΙΑ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου η ψυχή κουράζεται τόσο πολύ, ώστε δεν θέλει πια να κινηθεί. Η σκέψη βαραίνει. Η καρδιά χάνει τον ενθουσιασμό της. Τα χέρια δεν θέλουν να εργαστούν. Τα πόδια δεν θέλουν να προχωρήσουν. Ο άνθρωπος δεν αισθάνεται μόνο κουρασμένος στο σώμα. Αισθάνεται κουρασμένος μέσα του.

Αυτό είναι το σημείο που περιγράφεται στον Εσωτερικό Χριστιανισμό όταν λέει ότι η ψυχή γεμίζει από τόση αθυμία, ώστε η κεφαλή βαραίνει και τα χέρια και τα πόδια γίνονται αδρανή. Η αθυμία δεν είναι απλώς στενοχώρια. Είναι μία εσωτερική υποχώρηση. Είναι η στιγμή όπου ο άνθρωπος αρχίζει να πιστεύει ότι δεν αξίζει πλέον να προσπαθήσει. Και τότε εμφανίζεται ο μεγάλος κίνδυνος: να σταματήσει να κινείται. Η αθυμία παραλύει πρώτα την ψυχή.

Όταν ο άνθρωπος απογοητεύεται βαθιά, πριν αδρανήσουν τα χέρια του έχει ήδη αδρανήσει η ψυχή του. Η σκέψη λέει: «Δεν μπορώ.»

Η καρδιά λέει: «Δεν έχει νόημα.»

Η θέληση λέει: «Δεν θέλω να προσπαθήσω άλλο.»

Και τότε ολόκληρος ο άνθρωπος αρχίζει να ακολουθεί αυτή την εσωτερική εντολή. Γι’ αυτό συνδέεται έντονα η αθυμία με την αδράνεια. Όταν χάνεται η εσωτερική δύναμη, χάνεται και η εξωτερική κίνηση. Η πνευματική ζωή όμως δεν τελειώνει επειδή ο άνθρωπος κουράστηκε. Τελειώνει μόνο όταν αποδεχθεί ότι δεν υπάρχει πια δρόμος;

Το πρώτο σύννεφο δεν είναι το τέλος. Με το πρώτο σύννεφο στον ορίζοντα ο άνθρωπος βιάζεται να κρυφτεί. Αυτό είναι μία πολύ δυνατή εικόνα. Πόσες φορές μία δυσκολία εμφανίζεται και αμέσως θεωρούμε ότι όλα τελείωσαν;

Ένα εμπόδιο.

Μία αποτυχία.

Μία καθυστέρηση.

Μία απογοήτευση.

Και η ψυχή φωνάζει:

«Δεν θα τα καταφέρω.»

Το σύννεφο όμως δεν είναι η θύελλα. Και ακόμη και η θύελλα δεν είναι το τέλος του ουρανού. Πίσω από τα σύννεφα ο ήλιος εξακολουθεί να υπάρχει. Έτσι και πίσω από την αθυμία η Θεία Παρουσία παραμένει.

Η αθυμία γεννιέται όταν χάνεται η πίστη

Λείπει η πίστη, το θάρρος και η αυτοπεποίθηση. Και όταν χαθούν αυτά, κινδυνεύει να χαθεί και η ελπίδα. Αυτό είναι το πραγματικό βάθος της αθυμίας. Ο άνθρωπος δεν υποφέρει μόνο επειδή κάτι πήγε στραβά. Υποφέρει επειδή αρχίζει να πιστεύει ότι τίποτε δεν μπορεί πλέον να διορθωθεί. Η αθυμία δεν λέει: «Δυσκολεύομαι.»

Λέει: «Δεν υπάρχει δρόμος.»

Η απάντηση όμως είναι: «Εἰμί ἐν τῷ μέσῳ ὑμῶν. Εἰρήνη ὑμῖν.»

Δηλαδή: «Δεν είστε μόνοι.»

«Δεν τελείωσε τίποτε.»

«Είμαι εδώ.»

Η ειρήνη δεν είναι απουσία δυσκολιών

Όταν ο Χριστός λέει «Ειρήνη υμίν», δεν υπόσχεται ότι όλα τα προβλήματα θα εξαφανιστούν. Η ειρήνη του Χριστού δεν είναι εξωτερική άνεση. Είναι εσωτερική σταθερότητα. Μπορεί γύρω να υπάρχει θόρυβος. Αλλά μέσα να υπάρχει ένα σημείο ησυχίας. Μπορεί να υπάρχει αβεβαιότητα. Αλλά μέσα να υπάρχει εμπιστοσύνη. Μπορεί να υπάρχει κόπωση. Αλλά μέσα να παραμένει η απόφαση: «Θα συνεχίσω.» Η ειρήνη δεν σημαίνει ότι δεν πολεμάς. Σημαίνει ότι δεν πολεμάς πανικόβλητος.

«Είμαι ανάμεσά σας»

Ο Χριστός δεν λέει: «Σας κοιτάζω από μακριά.»

Λέει: «Είμαι ανάμεσά σας.»

Η Θεία Παρουσία δεν είναι μόνο ουράνια και μακρινή. Είναι άμεση. Είναι κοντά στην ψυχή που αγωνίζεται. Είναι κοντά στον άνθρωπο που κουράστηκε. Είναι κοντά σε εκείνον που δεν βλέπει διέξοδο. Και ακόμη περισσότερο: η παρουσία του Χριστού δεν εξαρτάται από το αν ο άνθρωπος την αισθάνεται. Μπορεί η ψυχή να είναι τόσο βαριά ώστε να μη νιώθει τίποτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χριστός έφυγε. Σημαίνει ότι η αθυμία έχει καλύψει προσωρινά την ικανότητα της ψυχής να αισθανθεί την Παρουσία.

Η σκέψη προς τον Χριστό

«Πλησιάσατέ Με δια της σκέψεως υμών.»

Αυτό είναι μία πολύ απλή και πολύ πρακτική διδασκαλία. Όταν ο άνθρωπος είναι αποθαρρυμένος, πολλές φορές δεν μπορεί να κάνει μεγάλες πνευματικές προσπάθειες. Δεν έχει δύναμη για πολλά λόγια. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί εύκολα. Τότε αρκεί μία στροφή της σκέψης. Ένα απλό: «Χριστέ μου.»

«Είμαι εδώ.»

«Δεν μπορώ μόνος.»

«Δώσε μου ειρήνη.»

Η σκέψη γίνεται γέφυρα. Δεν χρειάζεται πάντα μεγάλη προσευχή. Χρειάζεται αλήθεια.

Η ειρήνη αρχίζει με την παρουσία

Ο άνθρωπος συχνά προσπαθεί να βρει ειρήνη λύνοντας πρώτα όλα τα προβλήματά του. Λέει: «Θα ηρεμήσω όταν λυθεί αυτό.»

«Θα έχω ειρήνη όταν αλλάξει ο άλλος.»

«Θα ηρεμήσω όταν περάσει η δυσκολία.»

Ο Χριστός όμως προσφέρει κάτι διαφορετικό. Πρώτα Παρουσία. Ύστερα Ειρήνη. Δηλαδή: Δεν χρειάζεται πρώτα να διορθωθεί ο κόσμος. Χρειάζεται να ξαναβρεί η ψυχή το Κέντρο της. Η ειρήνη αρχίζει όταν ο άνθρωπος θυμηθεί: «Δεν είμαι μόνος.»

Η αθυμία μας κάνει να κοιτάμε κάτω

Όταν η ψυχή βαραίνει, ο άνθρωπος κοιτάζει μόνο το πρόβλημα. Μόνο το έδαφος. Μόνο την αποτυχία. Μόνο το εμπόδιο. Και όσο κοιτάζει μόνο εκεί, τόσο περισσότερο βαραίνει. Η πνευματική άσκηση είναι να σηκώσει λίγο το βλέμμα. Όχι να αρνηθεί το πρόβλημα. Αλλά να θυμηθεί ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το πρόβλημα. Η Θεία Παρουσία. Η αθυμία στενεύει τον ορίζοντα. Η πίστη τον ανοίγει.

Η πίστη δεν είναι βεβαιότητα επιτυχίας

Πίστη δεν σημαίνει: «Όλα θα γίνουν όπως τα θέλω.»

Πίστη σημαίνει: «Ακόμη και αν δεν ξέρω τι θα γίνει, δεν εγκαταλείπω τον Θεό.»

«Δεν εγκαταλείπω το Καλό.»

«Δεν εγκαταλείπω την Αγάπη.»

«Δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια.»

Η πίστη δεν στηρίζεται στο αποτέλεσμα. Στηρίζεται στη σχέση. Δεν λέει: «Θα πιστεύω μόνο αν πετύχω.»

Λέει: «Θα πιστεύω επειδή ο Χριστός είναι μαζί μου.»

Το θάρρος ως πνευματική κίνηση

Το θάρρος δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν φοβάται. Σημαίνει ότι προχωρά παρόλο που φοβάται. Όταν η αθυμία λέει: «Μείνε ακίνητος»,

το θάρρος λέει: «Κάνε ένα βήμα.»

Όχι δέκα. Ένα. Σήκω από το κρεβάτι. Κάνε την εργασία που χρειάζεται. Μίλησε με αλήθεια. Ζήτησε συγγνώμη. Προσευχήσου για ένα λεπτό. Βοήθησε έναν άνθρωπο. Η κίνηση σπάζει την αδράνεια. Και πολλές φορές το πρώτο μικρό βήμα ξαναφέρνει δύναμη στην ψυχή.

Η ειρήνη δεν έρχεται πάντα σαν συναίσθημα

Μερικές φορές περιμένουμε να «νιώσουμε» ειρήνη. Αλλά η ειρήνη μπορεί να αρχίσει πρώτα σαν απόφαση. «Δεν θα επιτρέψω στον φόβο να κυβερνήσει.»

«Δεν θα πω τη σκληρή λέξη.»

«Δεν θα εγκαταλείψω την προσπάθεια.»

«Θα μείνω στην Αγάπη.»

Το συναίσθημα μπορεί να έρθει αργότερα. Η πνευματική ειρήνη δεν είναι πάντα ευχάριστη συγκίνηση. Μπορεί να είναι σιωπηλή σταθερότητα.

Από την αδράνεια στη συνεργασία

Ο Χριστός ποτέ δεν έπαψε να βοηθά τις προσπάθειες των ανθρώπων και προσπαθεί να τους καταστήσει συνειδητούς παράγοντες του Έργου Του. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν καλείται να μείνει παθητικός. Η Θεία Βοήθεια δεν αντικαθιστά τη δική μας συμμετοχή. Μας ενισχύει για να συμμετάσχουμε. Ο Χριστός δίνει δύναμη. Ο άνθρωπος πρέπει να σηκωθεί. Ο Χριστός φωτίζει. Ο άνθρωπος πρέπει να επιλέξει. Ο Χριστός προσφέρει ειρήνη. Ο άνθρωπος πρέπει να σταματήσει να τρέφει την εσωτερική ταραχή. Αυτό είναι συνεργασία.

Η αθυμία πολλές φορές κρύβει εγωισμό

Υπάρχει και μία πιο λεπτή μορφή αθυμίας. Ο άνθρωπος απογοητεύεται επειδή τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα ήθελε. Είχε ένα σχέδιο. Μία εικόνα. Μία προσδοκία. Και όταν αυτή διαλύεται, διαλύεται και ο ίδιος. Τότε η ειρήνη έρχεται μέσα από παράδοση. «Κύριε, ίσως ο δρόμος να μην είναι όπως τον φαντάστηκα.»

«Δείξε μου τον δικό Σου δρόμο.»

Η παράδοση δεν είναι ήττα. Είναι μετακίνηση από το προσωπικό θέλημα προς μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.

Η ειρήνη του Χριστού αποκαθιστά τη δύναμη

Όταν η ψυχή ξαναβρεί ειρήνη, σιγά-σιγά επιστρέφει και η δύναμη. Η κεφαλή γίνεται καθαρότερη. Τα χέρια ξανακινούνται. Τα πόδια ξαναβαδίζουν. Ο άνθρωπος αρχίζει να σκέφτεται: «Ίσως υπάρχει τρόπος.»

Η ελπίδα επιστρέφει. Η ειρήνη λοιπόν δεν είναι μόνο παρηγοριά. Είναι δύναμη ανασυγκρότησης. Βάζει ξανά τάξη στο εσωτερικό χάος.

Να μη συγχέουμε την ανάπαυση με την παραίτηση

Όταν ο άνθρωπος είναι πολύ κουρασμένος, χρειάζεται μερικές φορές να σταματήσει. Αυτό δεν είναι αθυμία. Η ανάπαυση θεραπεύει. Η παραίτηση εγκαταλείπει. Η ανάπαυση λέει: «Θα σταματήσω λίγο για να συνεχίσω καλύτερα.»

Η αθυμία λέει: «Δεν θα συνεχίσω.»

Η διαφορά είναι μεγάλη. Ο πνευματικός άνθρωπος δεν χρειάζεται να πιέζει τον εαυτό του αδιάκοπα. Χρειάζεται όμως να προστατεύει μέσα του τον προσανατολισμό. Ακόμη και όταν ξεκουράζεται, η ψυχή μπορεί να παραμένει στραμμένη προς τον Χριστό.

Η ειρήνη δεν είναι μόνο για εμάς

Όταν ο Χριστός λέει «Ειρήνη υμίν», η ειρήνη αυτή δεν είναι ατομική ιδιοκτησία. Ο άνθρωπος που ειρηνεύει εσωτερικά γίνεται και ειρηνοποιός. Δεν μεταφέρει την ταραχή του στους άλλους. Δεν ξεσπά. Δεν πολλαπλασιάζει τον φόβο. Δεν τροφοδοτεί συγκρούσεις. Γίνεται χώρος όπου και ο άλλος μπορεί να ηρεμήσει. Η ειρήνη μεταδίδεται. Όπως μεταδίδεται και η αθυμία. Γι’ αυτό η προσωπική μας κατάσταση έχει και συλλογική ευθύνη.

Η παρουσία του Χριστού μεταβάλλει το κέντρο

Όταν η ψυχή είναι στην αθυμία, το κέντρο είναι το πρόβλημα. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Όταν θυμηθεί τον Χριστό, αλλάζει κέντρο. Το πρόβλημα παραμένει. Αλλά δεν είναι πια το απόλυτο. Ο Χριστός γίνεται το Κέντρο. Και τότε ο άνθρωπος αρχίζει να βλέπει αλλιώς. Όχι: «Πόσο μεγάλο είναι αυτό που με δυσκολεύει;»

Αλλά: «Πώς μπορώ να σταθώ μέσα σε αυτό με πίστη;» Αυτό είναι πνευματική μετατόπιση.