Από το Θαβώρ στη Μεταμόρφωση του Ανθρώπου

Αγαπημένοι αδελφοί,

Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος δεν είναι μόνο ένα θαυμαστό γεγονός της επίγειας ζωής του Ιησού. Δεν είναι μόνο μία στιγμή κατά την οποία οι μαθητές είδαν το πρόσωπό Του να λάμπει και τα ιμάτιά Του να γίνονται φωτεινά. Για τον άνθρωπο που αναζητά την εσωτερική έννοια της Διδασκαλίας, η Μεταμόρφωση είναι μία αποκάλυψη. Είναι η αποκάλυψη του τι είναι ο Χριστός. Αλλά συγχρόνως είναι και η αποκάλυψη του τι καλείται να γίνει ο άνθρωπος. Ο Χριστός επάνω στο όρος δεν αποκτά εκείνη τη στιγμή το Φως. Το Φως υπήρχε μέσα Του. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι για μία στιγμή το εσωτερικό Του μεγαλείο γίνεται ορατό στους μαθητές. Η ύλη δεν μπορεί πλέον να αποκρύψει το Πνεύμα. Η ανθρώπινη μορφή γίνεται διαφανής στη Θεία Παρουσία. Και τότε αποκαλύπτεται το μυστήριο της Μεταμορφώσεως.

Η Μεταμόρφωση είναι αποκάλυψη του εσωτερικού Χριστού

Ο Ιησούς εμφανίζεται στους μαθητές Του ως άνθρωπος. Περπατά, συνομιλεί, κουράζεται, βρίσκεται μέσα στις συνθήκες της ανθρώπινης ζωής. Όμως μέσα στην ανθρώπινη αυτή μορφή υπάρχει το πλήρωμα μιας άλλης πραγματικότητας. Υπάρχει ο Χριστός. Υπάρχει ο Λόγος. Υπάρχει το Φως.

Στη Μεταμόρφωση, αυτό που μέχρι τότε ήταν κρυμμένο πίσω από τη μορφή γίνεται φανερό. Γι’ αυτό το γεγονός δεν πρέπει να το βλέπουμε μόνο ως εξωτερικό θαύμα. Είναι μία φανέρωση της αληθινής καταστάσεως του Χριστού. Και εδώ βρίσκεται η πρώτη μεγάλη πνευματική διδασκαλία: Μέσα στη μορφή υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη μορφή.

Το ίδιο μυστήριο υπάρχει, σε διαφορετικό μέτρο, μέσα σε κάθε άνθρωπο. Κάτω από τις αδυναμίες μας, κάτω από τις αντιφάσεις μας, κάτω από τις πλάνες, τους φόβους και τα πάθη μας υπάρχει ένας βαθύτερος προορισμός. Υπάρχει η δυνατότητα της Χριστοποίησης. Υπάρχει η δυνατότητα της Μεταμόρφωσης.

Η σάρκα γίνεται Φως

Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό συναντούμε μία συγκλονιστική ερώτηση: Μπορεί η φθορά να περάσει στην Αφθαρσία; Μπορεί η σάρκα να γίνει Φως; Και πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η μεταμόρφωση στον άνθρωπο;

Η κατεύθυνση που δίνεται είναι σαφής: όταν το Πνεύμα επικρατήσει πλήρως επί της ύλης.

Εδώ βρίσκεται ένας από τους βαθύτερους συμβολισμούς της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ο Χριστός παρουσιάζει την ύλη όχι ως εχθρό του Πνεύματος αλλά ως κάτι που μπορεί να μεταμορφωθεί από το Πνεύμα. Ο σκοπός λοιπόν δεν είναι η καταστροφή της ανθρώπινης φύσεως. Είναι η μεταμόρφωσή της. Δεν είναι η απόρριψη της ύλης. Είναι η πνευματοποίησή της. Δεν είναι η φυγή από τον άνθρωπο. Είναι η Χριστοποίηση του ανθρώπου.

Το Θαβώρ υπάρχει μέσα μας

Υπάρχει και ένα εσωτερικό Θαβώρ. Είναι εκείνο το σημείο της συνειδήσεως όπου ο άνθρωπος ανεβαίνει πάνω από τον θόρυβο της προσωπικότητας και αρχίζει να συναντά τον πραγματικό του Εαυτό. Η ανάβαση όμως απαιτεί κόπο. Δεν ανεβαίνουμε στο όρος μεταφέροντας μαζί μας όλες τις προσκολλήσεις μας. Κάτι πρέπει να αφήσουμε χαμηλά. Την υπερηφάνεια. Την ανάγκη να έχουμε πάντοτε δίκιο. Την κατάκριση. Τη μνησικακία. Την ιδιοτέλεια. Τον φόβο. Την προσκόλληση στην προσωπικότητά μας.

Γι’ αυτό η πνευματική πορεία είναι συγχρόνως πορεία καθάρσεως. Η πνευματική μαθητεία παρουσιάζεται ακριβώς ως μία απαιτητική πορεία απογυμνώσεως από την πλάνη και από κάθε φθαρτό στοιχείο, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει τελικά να λάβει ένα νέο «Ένδυμα», ένα ένδυμα Αλήθειας, Φωτός και Αγάπης. Αυτό είναι βαθιά μεταμορφωτικό. Ο άνθρωπος αποβάλλει σταδιακά τον παλαιό τρόπο υπάρξεως για να μπορέσει να φανερωθεί μέσα του κάτι νέο.

Η Μεταμόρφωση αρχίζει από τη συνείδηση

Πριν μεταμορφωθεί η ζωή μας, πρέπει να μεταμορφωθεί ο τρόπος με τον οποίο σκεπτόμαστε. Πριν μεταμορφωθούν οι σχέσεις μας, πρέπει να μεταμορφωθεί ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τον άλλον. Πριν μεταμορφωθεί ο κόσμος μας, πρέπει να μεταμορφωθεί η συνείδησή μας. Εάν εξακολουθώ να βλέπω τον αδελφό μου ως εχθρό, δεν έχω μεταμορφωθεί. Εάν εξακολουθώ να ανταποδίδω το κακό, δεν έχω μεταμορφωθεί. Εάν εξακολουθώ να ζητώ μόνο για τον εαυτό μου, δεν έχω μεταμορφωθεί. Εάν η πνευματική γνώση με κάνει υπερήφανο αντί περισσότερο ταπεινό, τότε δεν έχει γίνει ακόμη Φως μέσα μου. Η αληθινή Μεταμόρφωση φαίνεται στην καθημερινότητα. Στο πώς μιλώ. Στο πώς σκέπτομαι. Στο πώς συγχωρώ. Στο πώς αντιμετωπίζω εκείνον που με πληγώνει. Στο πώς χρησιμοποιώ τη δύναμή μου. Στο αν μπορώ να αγαπώ χωρίς να απαιτώ. Εκεί πραγματοποιείται το πραγματικό Θαβώρ.

Η επικράτηση του Πνεύματος επί της ύλης

Η ύλη, στη βαθύτερη αυτή προσέγγιση, δεν σημαίνει μόνο το φυσικό σώμα. Είναι ολόκληρος ο κόσμος της φθοράς που έχει οικοδομηθεί μέσα μας. Είναι οι μηχανικές αντιδράσεις. Οι φόβοι. Οι επιθυμίες που μας εξουσιάζουν. Οι προσκολλήσεις. Η ανάγκη επιβεβαίωσης. Η κυριαρχία του εγώ. Όταν αυτά κυβερνούν τον άνθρωπο, το Πνεύμα παραμένει καλυμμένο. Όταν όμως αρχίζει η εσωτερική εργασία, η σχέση σταδιακά αντιστρέφεται. Δεν κυβερνά πλέον ο φόβος. Κυβερνά η Πίστη. Δεν κυβερνά η κατάκριση. Κυβερνά η Διάκριση. Δεν κυβερνά η ιδιοτέλεια. Κυβερνά η Αγάπη. Δεν κυβερνά η προσωπική θέληση. Ο άνθρωπος αρχίζει να αναζητά το Θείο Θέλημα. Αυτή είναι η επικράτηση του Πνεύματος. Και αυτή η επικράτηση δεν επιβάλλεται βίαια. Πραγματοποιείται μέσα από συνειδητή μαθητεία.

Η Μεταμόρφωση δεν είναι στιγμιαίο θαύμα

Θα ήταν εύκολο να περιμένουμε μία στιγμή φωτισμού που θα αλλάξει ξαφνικά ολόκληρη την ύπαρξή μας. Όμως η πραγματική μεταμόρφωση οικοδομείται καθημερινά. Κάθε φορά που μετατρέπουμε μία σκέψη καταδίκης σε κατανόηση, κάτι μεταμορφώνεται. Κάθε φορά που αντί να ανταποδώσουμε μία προσβολή επιλέγουμε την ειρήνη, κάτι μεταμορφώνεται. Κάθε φορά που θυσιάζουμε μία εγωιστική απαίτηση για χάρη της ενότητας, κάτι μεταμορφώνεται. Κάθε φορά που συγχωρούμε, κάτι μεταμορφώνεται. Κάθε φορά που προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε ανταπόδοση, κάτι μεταμορφώνεται. Έτσι η ύλη αρχίζει λίγο λίγο να γίνεται Φως.

«Ακούετε Αυτού»

Στη Μεταμόρφωση υπάρχει μία κεντρική προτροπή: Να ακούμε τον Χριστό. Όμως τι σημαίνει πραγματικά να Τον ακούμε; Δεν σημαίνει μόνο να διαβάζουμε τα λόγια Του. Σημαίνει να τα μετατρέπουμε σε ζωή. Όταν λέγει «αγαπάτε αλλήλους», να αγαπούμε. Όταν διδάσκει συγχώρηση, να συγχωρούμε. Όταν διδάσκει ταπείνωση, να εγκαταλείπουμε την ανάγκη υπεροχής. Όταν μας καλεί στην ενότητα, να παύουμε να δημιουργούμε χωρισμούς. Διότι ο Χριστός δεν ζητά απλώς ακροατές. Ζητά μαθητές. Και μαθητής είναι εκείνος που μεταμορφώνει τη διδασκαλία σε καθημερινή εκδήλωση.

Από τη Μεταμόρφωση στη Χριστοποίηση

Εδώ φθάνουμε στην ουσία. Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος δεν μας δόθηκε μόνο για να θαυμάσουμε τον Χριστό. Μας δείχνει τον προορισμό του ανθρώπου. Ο Χριστός είναι το πρότυπο. Ο άνθρωπος είναι ο μαθητευόμενος. Και η πορεία είναι η Χριστοποίηση.

Χριστοποίηση σημαίνει να αρχίσει η Χριστική ποιότητα να εισέρχεται σε κάθε περιοχή της υπάρξεώς μας. Να αποκτά Χριστική ποιότητα η σκέψη. Να αποκτά Χριστική ποιότητα ο λόγος. Να αποκτά Χριστική ποιότητα η σχέση. Να αποκτά Χριστική ποιότητα η προσφορά. Να αποκτά Χριστική ποιότητα ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την άρνηση. Δεν αρκεί λοιπόν να λέμε:

«Πιστεύω στον Χριστό.»

Η βαθύτερη ερώτηση είναι:

Πόσο χώρο έχω δώσει στον Χριστό να μεταμορφώσει εμένα;

Κατεβαίνοντας από το όρος

Η πνευματική ζωή δεν τελειώνει στο Θαβώρ. Μετά τη Μεταμόρφωση οι μαθητές κατεβαίνουν από το όρος. Αυτό έχει μεγάλη σημασία. Δεν ανεβαίνουμε στο Πνεύμα για να εγκαταλείψουμε τον κόσμο. Ανεβαίνουμε για να λάβουμε Φως και κατεβαίνουμε για να το μεταφέρουμε στον κόσμο. Εάν προσευχηθήκαμε πραγματικά, πρέπει να επιστρέψουμε περισσότερο αγαπητοί. Εάν γνωρίσαμε το Φως, πρέπει να φωτίσουμε. Εάν δεχθήκαμε ειρήνη, πρέπει να γίνουμε ειρήνη. Εάν λάβαμε Αγάπη, πρέπει να τη διαχύσουμε. Το Φως που δεν προσφέρεται κινδυνεύει να μετατραπεί σε πνευματική ιδιοποίηση. Γι’ αυτό ο άνθρωπος του Πνεύματος επιστρέφει στην καθημερινότητα. Στην οικογένεια. Στην εργασία. Στις δυσκολίες. Στις ανθρώπινες σχέσεις. Εκεί αποδεικνύεται εάν το Θαβώρ ήταν αληθινό βίωμα.

Η δική μας Μεταμόρφωση

Ας μη βλέπουμε λοιπόν τη Μεταμόρφωση ως ένα γεγονός που αφορά μόνο τον Ιησού και συνέβη πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Ας τη δούμε ως πρόσκληση. Ο Χριστός μάς δείχνει τι μπορεί να συμβεί όταν το Πνεύμα επικρατήσει επί της ύλης. Μας δείχνει ότι η φθορά δεν είναι ο τελικός προορισμός. Μας δείχνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι καταδικασμένος να παραμείνει εγκλωβισμένος στην ατέλειά του. Μας δείχνει ότι υπάρχει μία άλλη δυνατότητα υπάρξεως. Η σάρκα μπορεί να γίνει Φως.

Όχι με την έννοια μιας απλής εξωτερικής αλλαγής, αλλά ως πλήρης επικράτηση του Πνεύματος. Ο φόβος μπορεί να γίνει Πίστη. Η κατάκριση μπορεί να γίνει Διάκριση. Η ιδιοτέλεια μπορεί να γίνει Προσφορά. Η χωριστικότητα μπορεί να γίνει Ενότητα. Το ανθρώπινο «εγώ» μπορεί να παραχωρήσει τη θέση του στη Χριστική Συνείδηση. Και ο άνθρωπος μπορεί σταδιακά να γίνει φορέας της Θείας Αγάπης. Αυτό είναι το εσωτερικό μήνυμα της Μεταμορφώσεως.

Το Θαβώρ της καρδιάς

Αγαπημένε άνθρωπε,

μη ζητάς μόνο να δεις το Φως του Χριστού.

Ζήτησε να γίνεις διάφανος στο Φως Του.

Μη ζητάς μόνο να γνωρίσεις τη Μεταμόρφωση του Ιησού.

Ζήτησε να αρχίσει η δική σου μεταμόρφωση.

Κοίταξε μέσα σου.

Ποιο μέρος της υπάρξεώς σου χρειάζεται ακόμη Φως;

Ποια σκέψη χρειάζεται να μεταμορφωθεί;

Ποια σχέση χρειάζεται Αγάπη;

Ποια μνησικακία χρειάζεται συγχώρηση;

Ποιος φόβος χρειάζεται Πίστη;

Ποιο κομμάτι του εγώ χρειάζεται να παραδοθεί;

Εκεί βρίσκεται το δικό σου Θαβώρ.

Και κάθε φορά που αφήνεις τον Χριστό να μεταμορφώσει ένα σκοτεινό σημείο της υπάρξεώς σου, ένα μικρό φως ανάβει μέσα σου.

Μέχρι να έρθει η ώρα που το Φως δεν θα είναι πλέον μία στιγμιαία εμπειρία.

Θα είναι η ζωή σου.

Η σκέψη σου θα γίνει Φως.

Ο λόγος σου θα γίνει Φως.

Η πράξη σου θα γίνει Φως.

Η αγάπη σου θα γίνει Φως.

Και τότε η Μεταμόρφωση του Σωτήρος δεν θα είναι για σένα μόνο μία μεγάλη εορτή της Χριστιανοσύνης.

Θα είναι ένας ζωντανός δρόμος.

Ο δρόμος από τον άνθρωπο της φθοράς στον άνθρωπο του Πνεύματος.

Από το εγώ στην Ενότητα.

Από την ύλη που εξουσιάζει στο Πνεύμα που ζωοποιεί.

Από την ανθρώπινη αγάπη στη Θεία Αγάπη.

Από τον παλαιό άνθρωπο στον νέο.

Από τον άνθρωπο στον Χριστοποιούμενο Άνθρωπο.

Και ίσως τότε αρχίσουμε να κατανοούμε το βαθύτερο μυστήριο του Θαβώρ:Ο Χριστός μεταμορφώθηκε μπροστά στον άνθρωπο, για να του αποκαλύψει τον δρόμο της δικής του μεταμόρφωσης.