ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ, ΥΠΑΚΟΗ ΚΑΙ ΣΘΕΝΟΣ

Η πνευματική ολοκλήρωση δεν έρχεται μέσα από μία απλή θεωρητική εκπαίδευση. Οι δοκιμασίες αποκαλύπτουν στον άνθρωπο τις ατέλειές του και τον φέρνουν αντιμέτωπο με την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που φαντάζεται ότι είναι και σε αυτό που πραγματικά εκδηλώνει. Αυτό είναι ένα βασικό μάθημα. Μπορείς να γνωρίζεις πνευματικές αλήθειες. Μπορείς να μιλάς για τον Θεό. Μπορείς να κατανοείς νοητικά τον Νόμο. Αλλά η πραγματική μαθητεία αρχίζει όταν η γνώση περνά στην πράξη. Όταν χρειάζεται να επιλέξεις ανάμεσα στην προσωπική σου θέληση και σε αυτό που αναγνωρίζεις ως σωστό. Όταν πρέπει να μείνεις σταθερός ενώ όλα μέσα σου αντιδρούν. Εκεί φαίνεται αν η γνώση έγινε συνείδηση.

Ο συντονισμός δεν είναι απλή συμφωνία. Είναι εσωτερική εναρμόνιση. Ο άνθρωπος ελέγχεται γιατί μπορεί να βρίσκεται μέσα σε κατάσταση Χάρης και Αγάπης και παρ’ όλα αυτά να εκδηλώνεται χωρίς υπευθυνότητα, ξεχνώντας ακόμη και τη δύναμη και την επίδραση του λόγου του. Άρα συντονισμός σημαίνει: να θυμάμαι ποια ποιότητα υπηρετώ, να θυμάμαι την ευθύνη του λόγου μου, να μην αφήνω κάθε συναίσθημα ή παρόρμηση να με απομακρύνει από τον εσωτερικό μου άξονα.

Ο συντονισμένος άνθρωπος δεν ζει τυχαία. Παρατηρεί. Ακούει. Ελέγχει. Ευθυγραμμίζει τη σκέψη, τον λόγο και την πράξη.

Η αληθινή αγάπη προς το Θείο δεν αποδεικνύεται μόνο με συναίσθημα. Αποδεικνύεται με συνέπεια. Δεν αρκεί να λέω: «Αγαπώ τον Θεό». Χρειάζεται να αναρωτιέμαι: Ζω σύμφωνα με όσα αναγνωρίζω ως αληθινά; Εφαρμόζω αυτά που διδάχθηκα; Αλλάζω όταν βλέπω το λάθος μου; Η υπακοή τότε γίνεται εσωτερική πειθαρχία απέναντι στην Αλήθεια που έχεις ήδη αναγνωρίσει.

Το Σθένος είναι αυτό που επιτρέπει στον άνθρωπο να παραμένει σταθερός. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί είναι εύκολο να υπακούεις όταν όλα είναι εύκολα. Είναι εύκολο να έχεις πίστη όταν όλα πηγαίνουν όπως θέλεις. Είναι εύκολο να λες ότι υπηρετείς το Φως όταν δεν υπάρχει κόστος. Το Σθένος εμφανίζεται όταν η επιλογή δοκιμάζεται. Όταν κουράζεσαι. Όταν απογοητεύεσαι. Όταν εμφανίζεται πειρασμός. Όταν η προσωπικότητα ζητά να επιστρέψει στις παλιές της συνήθειες. Τότε το Σθένος λέει: «Θα παραμείνω στον δρόμο που αναγνώρισα ως αληθινό».

Το πνευματικό σθένος δεν είναι επιθετικότητα. Δεν είναι πείσμα. Δεν είναι η ανάγκη να επιβληθείς. Το πείσμα λέει: «Θα κάνω αυτό που θέλω εγώ». Το Σθένος λέει: «Θα κρατήσω σταθερή την κατεύθυνσή μου προς την Αλήθεια». Το πείσμα υπηρετεί την προσωπικότητα. Το Σθένος υπηρετεί τον σκοπό. Γι’ αυτό το Σθένος χρειάζεται Πίστη και γνώση των Νόμων. Εκείνος που καλείται να γίνει Δάσκαλος πρέπει να γνωρίσει τους Νόμους που διέπουν τον εαυτό του και να αντισταθεί στους πειρασμούς των υλικών ιδεών. Άρα το Σθένος δεν είναι τυφλή δύναμη. Είναι δύναμη προσανατολισμένη από συνείδηση.

Είναι η ανάγκη να γνωρίσει ο άνθρωπος τους Νόμους που διέπουν τον ίδιο του τον εαυτό. Αυτό σημαίνει αυτογνωσία. Πρέπει να γνωρίζεις: τι σε αποσυντονίζει, τι σε φοβίζει, τι σε κάνει να χάνεις την πίστη σου, ποια επιθυμία σε απομακρύνει από τον σκοπό, ποιο σημείο του εγωισμού αντιδρά στην πειθαρχία. Χωρίς αυτή τη γνώση, ο άνθρωπος πιστεύει ότι μάχεται εξωτερικούς εχθρούς ενώ συχνά το πραγματικό πεδίο μαθητείας βρίσκεται μέσα του. Ο μαθητής λοιπόν δεν παρατηρεί μόνο τον κόσμο. Παρατηρεί τις δικές του λειτουργίες.

Γνώση και Χάρη δίνονται, όχι για να αποφύγει κανείς τις ατέλειές του, αλλά για να τις δει καθαρότερα και να μετουσιώσει τη δυσαρμονία εσωτερικά και εξωτερικά. Αυτό διορθώνει μία συνηθισμένη πνευματική παρεξήγηση. Η Χάρη δεν σημαίνει: «Δεν χρειάζεται πλέον να εργαστώ».

Σημαίνει: «Μου δίνεται μεγαλύτερη δυνατότητα για να εργαστώ συνειδητά».

Όσο περισσότερο Φως λαμβάνεις, τόσο καθαρότερα βλέπεις και τις περιοχές που χρειάζονται μεταμόρφωση. Άρα η Χάρη αυξάνει και την ευθύνη.

Ο συντονισμένος μαθητής του πνεύματος λοιπόν πρέπει να εξετάζει όχι μόνο τι κάνει αλλά και τι λέει. Ο λόγος μπορεί να: ενθαρρύνει ή να αποδυναμώσει, ενώσει ή να διαιρέσει, ηρεμήσει ή να ταράξει, μεταφέρει πίστη ή φόβο.

Το Σθένος εδώ παίρνει μία νέα μορφή: να έχεις το θάρρος να μη λες αυτό που θα ήθελε να εκτονώσει η προσωπικότητα. Να συγκρατείς τον λόγο που πληγώνει. Να εκφράζεις την αλήθεια χωρίς επιθετικότητα. Να μη χρησιμοποιείς τον λόγο ως όπλο. Αυτό είναι επίσης υπακοή στο Φως.

Η δοκιμασία αποκαλύπτει τον πραγματικό συντονισμό

Δεν γνωρίζεις πόσο σταθερός είναι ο συντονισμός σου όταν όλα είναι ήσυχα. Το βλέπεις όταν έρχεται αναστάτωση. Η δυσκολία φανερώνει τι έχει πραγματικά ριζώσει μέσα σου. Αν με μία προσβολή χάνεις όλη την ειρήνη σου, η ειρήνη χρειάζεται ακόμη βάθος. Αν με μία αποτυχία χάνεις την πίστη σου, η πίστη χρειάζεται ακόμη σθένος. Αν με μία αντίθετη γνώμη χάνεις την αγάπη σου, η αγάπη χρειάζεται ακόμη μετουσίωση. Οι δοκιμασίες λοιπόν δεν είναι μόνο εμπόδια. Είναι καθρέφτες. Στον Εσωτερικό Χριστιανισμό δείχνουν ποιο μέρος της διδασκαλίας έχει γίνει βίωμα και ποιο παραμένει θεωρία.

Η πνευματική μαθητεία δεν έχει σκοπό να διατηρεί τον άνθρωπο σε μία μόνιμη κατάσταση εξάρτησης. Ο προσανατολισμός είναι η ωρίμανση. Αυτό σημαίνει ότι η σωστή υπακοή πρέπει τελικά να γεννήσει εσωτερική υπευθυνότητα. Στην αρχή: ακούω.

Έπειτα: εφαρμόζω.

Ύστερα: κατανοώ τον Νόμο.

Και τελικά: εκφράζω τον Νόμο συνειδητά μέσα από τη ζωή μου.

Η μαθητεία ωριμάζει όταν η εξωτερική οδηγία γίνεται εσωτερική συνείδηση.

Η Πίστη χωρίς Σθένος μπορεί να παραμένει μία ωραία πεποίθηση που καταρρέει στην πρώτη μεγάλη δυσκολία. Το Σθένος χωρίς Πίστη μπορεί να γίνει σκληρή ανθρώπινη επιμονή. Όταν όμως ενωθούν: η Πίστη δείχνει την κατεύθυνση, και το Σθένος δίνει τη σταθερότητα για να συνεχίσεις.

Η Πίστη λέει: «Υπάρχει δρόμος».

Το Σθένος απαντά: «Θα τον βαδίσω».