Η Θεία Χάρις δεν είναι μία αφηρημένη έννοια ούτε μία εξωτερική εύνοια που δίδεται επιλεκτικά στους ανθρώπους. Είναι η ίδια η ακτινοβολία της Θείας Παρουσίας μέσα στην ύπαρξη. Είναι η λεπτή εκείνη πνευματική ενέργεια που εγείρει τον άνθρωπο από την κατάσταση της λήθης προς την κατάσταση της μνήμης του Θεού.
Ο άνθρωπος συνήθως αντιλαμβάνεται την ευθύνη ως κάτι εξωτερικό: υποχρεώσεις, καθήκοντα, πιέσεις. Στην πνευματική όμως διδασκαλία της Θέωσης, η ευθύνη είναι η απόδειξη ότι ο άνθρωπος εξέρχεται από την πνευματική νηπιότητα και αρχίζει να λειτουργεί ως συνειδητός δημιουργός.
Ο Λόγος αποκαλύπτει μία από τις μεγαλύτερες μυστικές αλήθειες της υπάρξεως: ότι ολόκληρος ο φθαρτός κόσμος βρίσκεται μέσα σε αδιάκοπη μεταβολή, ενώ πίσω από κάθε αλλαγή υπάρχει μία Αιώνια και Αμετάβλητη Πραγματικότητα.
Όπως κανένα φυτό δεν μπορεί να ανθίσει μέσα σε ξηρασία, παγωνιά ή δηλητηριασμένο έδαφος, έτσι και ο άνθρωπος δεν δύναται να αναπτύξει το Θείο στοιχείο μέσα του, όταν η ψυχή του τρέφεται από φόβο, εγωισμό, μίσος, αδιαφορία ή πνευματική αδράνεια. Ο Λόγος χρησιμοποιεί τη φύση ως μυστικό καθρέφτη της εσωτερικής ζωής του ανθρώπου. Διότι ολόκληρη η δημιουργία είναι μία αλληγορία της πνευματικής εξελίξεως.
Γιατί χάθηκε η ειρήνη; Χάθηκε διότι ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από το κέντρο της ζωής του. Έπαψε να ζει με πνευματικότητα. Έμαθε να ζητά μόνο το υλικό, το πρόσκαιρο, το προσωπικό συμφέρον. Η καρδιά του γέμισε φόβο, σύγκριση, ανταγωνισμό και μοναξιά.
Κάθε σκέψη είναι ένας σπόρος. Και κάθε σπόρος θα καρποφορήσει είτε μέσα στην προσωπική ζωή είτε μέσα στη συλλογική συνείδηση της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να σπέρνει διαρκώς φόβο και να αναμένει ειρήνη. Δεν μπορεί να τρέφει κρίση και να αναμένει αγάπη. Δεν μπορεί να κατοικεί στην εσωτερική άρνηση και να προσδοκά πνευματικό φως.
Ο άνθρωπος ξαναζητά διαρκώς δύναμη. Αναζητά στήριγμα στον κόσμο, εξουσία, βεβαιότητα, ασφάλεια, επιτυχία, αναγνώριση. Και όμως, όσο περισσότερο στρέφεται προς τα εξωτερικά, τόσο περισσότερο αδειάζει εσωτερικά. Διότι η αληθινή δύναμη δεν εκπηγάζει από τον κόσμο της ύλης, αλλά από το βάθος του Πνεύματος.
Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός δεν βλέπει τη ζωή ως ηθική τυπικότητα αλλά ως κοσμική αποστολή της ψυχής. Ο άνθρωπος καλείται να μετατρέψει τον χρόνο σε φως. Να μετατρέψει τον αγώνα σε συνειδητή άνοδο. Να μετατρέψει τη φθορά σε σοφία. Να μετατρέψει τη γη σε προετοιμασία της Βασιλείας του Πνεύματος.
Η εξελικτική μας πορεία στον υλικό κόσμο είναι γεμάτη από εσωτερικές συγκρούσεις. Βιώνουμε, δηλαδή, τη δυσκολία προσαρμογής σε καθετί καινούριο. Είναι οι διεργασίες των εσωτερικών αλλαγών, που έχουν σαν αποτέλεσμα τη διεύρυνση και εμβάθυνση της συνειδητότητάς μας σε κάθε συγκεκριμένο θέμα.
Στην πορεία της πνευματικής εξέλιξης υπάρχει ένα σημείο καμπής. Δεν είναι όταν ο άνθρωπος μαθαίνει, ούτε όταν εμπνέεται. Είναι όταν αναλαμβάνει ευθύνη. Η ανάληψη ευθύνης δεν είναι απλώς ηθική στάση· είναι πνευματική λειτουργία. Είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος παύει να περιμένει και αρχίζει να δημιουργεί. Η ευθύνη, λοιπόν, δεν είναι βάρος. Είναι ενεργοποίηση της Θείας δυνατότητας μέσα στον άνθρωπο.
End of content
End of content
