Η εξελικτική μας πορεία στον υλικό κόσμο είναι γεμάτη από εσωτερικές συγκρούσεις. Βιώνουμε, δηλαδή, τη δυσκολία προσαρμογής σε καθετί καινούριο. Είναι οι διεργασίες των εσωτερικών αλλαγών, που έχουν σαν αποτέλεσμα τη διεύρυνση και εμβάθυνση της συνειδητότητάς μας σε κάθε συγκεκριμένο θέμα.
Στην πορεία της πνευματικής εξέλιξης υπάρχει ένα σημείο καμπής. Δεν είναι όταν ο άνθρωπος μαθαίνει, ούτε όταν εμπνέεται. Είναι όταν αναλαμβάνει ευθύνη. Η ανάληψη ευθύνης δεν είναι απλώς ηθική στάση· είναι πνευματική λειτουργία. Είναι το σημείο όπου ο άνθρωπος παύει να περιμένει και αρχίζει να δημιουργεί. Η ευθύνη, λοιπόν, δεν είναι βάρος. Είναι ενεργοποίηση της Θείας δυνατότητας μέσα στον άνθρωπο.
Η «Νέα Πορεία Ανόδου και Εξέλιξης» δεν παρουσιάζεται ως μια απλή βελτίωση του ανθρώπου, αλλά ως ριζική μετατόπιση συνείδησης. Πρόκειται για ένα κάλεσμα να εγκαταλείψει ο άνθρωπος τον περιορισμένο εαυτό του και να εισέλθει σε μια κατάσταση όπου η ύπαρξή του εναρμονίζεται με τον Θείο Λόγο.
Αυτή η πορεία δεν είναι εξωτερική. Δεν αφορά αλλαγές σε μορφές ή συνθήκες, αλλά:
• μεταμόρφωση του νου
• εξαγνισμό της καρδιάς
• ενεργοποίηση της εσωτερικής Θείας φύσης. Ο άνθρωπος καλείται να αναγνωρίσει ότι η εξέλιξή του είναι συνειδητή συμμετοχή στο Θείο Σχέδιο.
O άνθρωπος δεν είναι ένα τυχαίο ον που κινείται μέσα στον χρόνο χωρίς κατεύθυνση. Μέσα στον βαθύτερο πυρήνα της ύπαρξής του υπάρχει ήδη «καταχωρημένη» μια τροχιά – μια εσωτερική πορεία εξέλιξης, ένα σχέδιο που φέρει μνήμη, εμπειρία και προορισμό.
Ο «Νους Χριστού» δεν είναι μια θρησκευτική έννοια, αλλά μία κατάσταση συνείδησης όπου: δεν υπάρχει διαχωρισμός, η γνώση είναι άμεση και ενιαία, η αγάπη είναι λειτουργική δύναμη και η σκέψη γίνεται δημιουργία.
Ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για να ζει μόνο στη γη. Είναι πλασμένος για να ενώνει ουρανό και γη, να φέρνει το πνεύμα μέσα στην ύλη και να γίνεται φορέας φωτός. Η πτώση είναι η λήθη. Η ανάσταση είναι η μνήμη του Θεού μέσα μας.
Η Μεγάλη Εβδομάδα δεν είναι απλώς ανάμνηση γεγονότων· είναι εσωτερική πορεία της ψυχής, μία μυστική διάβαση από το σκότος στο Φως, από τον άνθρωπο στον Χριστό. Αποκαλύπτεται ότι το Πάθος, η Σταύρωση και η Ανάσταση δεν είναι μόνο ιστορικά συμβάντα, αλλά κοσμικά και εσωτερικά γεγονότα, τα οποία επαναλαμβάνονται μέσα σε κάθε ψυχή.
Εν τη φωταυγεία της ψυχής, δεν υπάρχει σύγκρισις· υπάρχει μόνον φανέρωσις. Διότι κάθε άνθρωπος φέρει μοναδικόν τρόπον εκφράσεως του Θείου, και η αξία αυτού δεν δύναται να μετρηθεί εν σχέσει προς άλλους.
Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι έννοια ούτε διδασκαλία εξωτερική· είναι Ζωή που ενεργεί μέσα σου, Φως που αποκαλύπτει τον αληθινό σου Εαυτό. Στα έργα του Δάσκαλου Ιωάννη τονίζεται ότι εισερχόμαστε σε μία περίοδο όπου «η Χάρη του Αγίου Πνεύματος διαχέεται σε όλους τους ανθρώπους». Αυτό σημαίνει ότι οι καρποί Του δεν είναι προνόμιο ολίγων, αλλά δυναμικό όλων. Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος δεν αποκτώνται· αποκαλύπτονται όταν ο άνθρωπος συντονιστεί με την Εσωτερική του Πηγή.
Η Θεία Μητέρα δεν είναι έννοια, ούτε απλώς συμβολισμός, αλλά ζώσα ενέργεια του Θεού μέσα στον άνθρωπο· η δεκτική αρχή του Είναι, η μήτρα της Θείας γεννήσεως, το ιερό δοχείο όπου ο Λόγος ενσαρκώνεται.
End of content
End of content
