Ο άνθρωπος ζει στην ύλη. Ζει μέσα στη διαρκή βιωτική μέριμνα, στον καθημερινό αγώνα, μέσα στο απέραντο πέλαγος των υλικών ασχολιών. Μέσα σ’ αυτό το πέλαγος παρεμβάλονται στιγμές “ξένου κόσμου”, στιγμές πνευματικές. Αυτό περιγράφει την κατάσταση της σύγχρονης ανθρωπότητας, που δεν έχει αρνηθεί το Πνεύμα – αλλά το έχει περιορίσει σε “στιγμές”.
Όταν μέσα σε κάθε Άνθρωπο υπάρχει τέτοια Θεϊκή Πηγή Ενέργειας και Ρεύμα Ζωοποιό, πώς είναι δυνατόν να επιζητήσει τη βύθιση στην ύλη; Είναι αναπόφευκτη η αφύπνιση της ψυχής του μέσα στους αιώνες και η επιθυμία της να εντρυφήσει στην Αλήθεια, να απορροφηθεί και να κατακτηθεί από το Φως.
Είναι η στιγμή που τα εξωτερικά στηρίγματα σιωπούν, που οι λέξεις δεν επαρκούν, που οι χαρές του κόσμου δεν γεμίζουν πλέον το εσωτερικό κενό.
Και τότε γεννιέται μέσα μας κάτι ιερό:
η μνήμη της Θείας μας Πηγής.
«Τὸ πρώτιστον ἐκ πάντων τῶν καθηκόντων…» δεν εισάγει απλώς μία ηθική εντολή· αποκαλύπτει την εσωτερική ιεραρχία της ζωής του ανθρώπου. Ο Λόγος δεν απευθύνεται στον εξωτερικό άνθρωπο των τύπων και των έργων, αλλά στον εσωτερικό άνθρωπο της συνείδησης, εκεί όπου γεννώνται οι πράξεις πριν ακόμη φανερωθούν.
Η Κλήση – Πρόσκληση είναι το ουράνιο χτύπημα στην πόρτα της ψυχής. Δεν είναι μια επιλογή· είναι ένα μεταφυσικό γεγονός, μια ενεργοποίηση του Θείου μέσα στον Άνθρωπο. Και η ανταπόκριση σε αυτή την Κλήση είναι το πρώτο βήμα στο μονοπάτι της Θέωσης. Αν ακούς την Κλήση, μη δειλιάσεις. Πες: «Εγώ, Πατέρα, παρίσταμαι. Ας γίνει το Θέλημά Σου διά του Εαυτού μου. Σου ανήκω.» Έτσι αρχίζει η Νέα Ζωή. Όχι έξω, αλλά μέσα σου.
Η Λήθη αφυπνίζει την αναζήτηση. Το Άγνωστο καλεί σε υπέρβαση. Ο Μεσάζων ενώνει και καθοδηγεί. Οι Βαθμίδες μεταστοιχειώνονται σε άνοδο. Το Στερέωμα σταθεροποιεί την επίγνωση.
Έτσι, ο άνθρωπος δεν «μαθαίνει» απλώς την αλήθεια· γίνεται η αλήθεια που θυμήθηκε. Η πορεία αυτή δεν είναι θεωρία, αλλά βίωμα επιστροφής στο Φως από το οποίο εκπορεύθηκε.
Οι τέσσερις αυτές δυνάμεις δεν λειτουργούν μεμονωμένα: Η Θέλησις θέτει τον προσανατολισμό. Η Προσπάθεια κινεί τα εσωτερικά βήματα. Η Ἐπιμονή σταθεροποιεί την πορεία. Η Υπομονή ωριμάζει τον καρπό. Όταν συνεργούν, ο άνθρωπος μεταβαίνει από τον αγώνα στην επίγνωση, από τη διάσπαση στην ενότητα, από την αναζήτηση στη βεβαιότητα του Φωτός εντός του.
Ο Ναός του Θεού δεν χρειάζεται λίθους, αλλά καρδιά καθαρή. Δεν χρειάζεται τελετουργία εξωτερική, αλλά συνείδηση γρηγορούσα. Όταν η ψυχή λυτρωθεί από τους δεσμούς της ύλης, τότε αρχίζει η αληθινή Λειτουργία: η κατοίκηση του Θεού εντός του ανθρώπου. Εκεί, ο Ναός ανεγείρεται. Όχι μακράν, αλλά εντός
Ο πειρασμός, όπως αναδύεται μέσα από τη διδασκαλία του Εσωτερικού Χριστιανισμού, δεν είναι ένα εξωτερικό κακό που επιτίθεται στον άνθρωπο, ούτε μια τιμωρητική δοκιμασία. Είναι λειτουργία αποκαλύψεως· ένας καθρέφτης που φανερώνει τα αθέατα στρώματα της συνείδησης και καλεί τον άνθρωπο να αναλάβει την ευθύνη της εσωτερικής του στάσης. Στη ματιά αυτή, ο πειρασμός δεν έρχεται για να καταστρέψει, αλλά για να ενεργοποιήσει. Εμφανίζεται εκεί όπου η ψυχή βρίσκεται σε μετάβαση, στο κατώφλι μιας ανώτερης κατανόησης. Όταν ο άνθρωπος βαδίζει προς το Φως, ό,τι δεν έχει ακόμη μεταμορφωθεί μέσα του ζητά λόγο ύπαρξης. Έτσι, ο πειρασμός γίνεται φωνή του ασυνείδητου που ζητά ένταξη και θεραπεία.
Στην εσωτερική πορεία, η Ικανότητα Σθένος, όπως την φέρει ο μαθητής Ανδρέας, γίνεται ο φύλακας της σταθερότητας. Δίχως αυτήν, ακόμη και οι πιο φωτισμένες ικανότητες (όπως η πίστη ή η διάκριση) μπορεί να υποκύψουν στην αστάθεια της αμφιβολίας, του συναισθηματικού χάους ή της πλάνης.
End of content
End of content
