ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Μάτι δεν τα είδε κι ούτε τ’ άκουσε αυτί

κι ούτε που τα ’βαλε ο λογισμός του ανθρώπου,

όσα ετοίμασε ο Θεός για κείνους που τον αγαπούν. [ΚΟΡΙΝΘ. Α΄ 2:9]

---

Υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος αισθάνεται ότι ζει μέσα σε σκοτάδι. Δεν γνωρίζει προς τα πού να βαδίσει. Δεν καταλαβαίνει γιατί συμβαίνουν ορισμένα πράγματα στη ζωή του. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα το αληθινό από το ψεύτικο. Αναζητά απαντήσεις. Αναζητά καθοδήγηση. Αναζητά Φως.

Ο άνθρωπος αναζητά το Φως, ενώ το Φως βρίσκεται ήδη κοντά του.

Το πρόβλημα δεν είναι πάντοτε ότι λείπει το Φως. Πολλές φορές το πρόβλημα είναι ότι τα μάτια της ψυχής δεν έχουν ακόμη ανοίξει αρκετά για να το αναγνωρίσουν.

Όταν ακούμε τη λέξη «σκοτάδι», συνήθως σκεφτόμαστε κάτι εξωτερικό. Τις δυσκολίες του κόσμου. Την αδικία. Τη βία. Τη σύγχυση. Την άγνοια. Όμως υπάρχει και ένα άλλο σκοτάδι. Το εσωτερικό σκοτάδι. Είναι το σκοτάδι που δημιουργείται όταν ο φόβος καλύπτει την πίστη. Όταν η υπερηφάνεια καλύπτει την αλήθεια. Όταν η κατάκριση καλύπτει την αγάπη. Όταν η ιδιοτέλεια καλύπτει τη συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος βλέπει τα πάντα μόνο μέσα από τις προσωπικές του επιθυμίες. Τότε μπορεί να βρίσκεται μέσα στο Φως και να μην το βλέπει.

Το Φως της Ημέρας ήταν μαζί με τους ανθρώπους. Και όμως, εκείνοι δεν μπορούσαν να το δουν. Αυτή είναι μία βαθιά εικόνα της πνευματικής ζωής.

Πόσες φορές ζητάμε από τον Θεό: «Δείξε μου τον δρόμο.»

Και ίσως ο δρόμος έχει ήδη αρχίσει να φαίνεται μέσα στη συνείδησή μας.

Ζητάμε: «Δώσε μου Αγάπη.»

Και υπάρχει ήδη δίπλα μας ένας άνθρωπος που χρειάζεται την αγάπη μας.

Ζητάμε: «Δώσε μου ευκαιρία να υπηρετήσω.»

Και κάποιος κοντά μας χρειάζεται βοήθεια.

Ζητάμε: «Μίλησέ μου.» Και ίσως ο Θεός έχει ήδη μιλήσει μέσα από τη συνείδηση, μέσα από μία αλήθεια που γνωρίζουμε αλλά δυσκολευόμαστε να εφαρμόσουμε. Μερικές φορές λοιπόν δεν χρειαζόμαστε περισσότερο Φως. Χρειαζόμαστε καθαρότερα μάτια.

Ο άνθρωπος έχει φυσικά μάτια. Αλλά έχει και πνευματική όραση. Με τα φυσικά μάτια βλέπει μορφές. Με τα μάτια της ψυχής διακρίνει νόημα. Βλέπει τι κρύβεται πίσω από μία πράξη. Αναγνωρίζει τις δικές του προθέσεις. Διακρίνει τι τον οδηγεί προς την Αγάπη και τι τον απομακρύνει από αυτή.

Η πνευματική τύφλωση δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν είναι έξυπνος. Μπορεί να έχει μεγάλη γνώση και παρ’ όλα αυτά να μη βλέπει καθαρά τον εαυτό του. Μπορεί να γνωρίζει πολλά και να μην καταλαβαίνει ότι πληγώνει. Μπορεί να μιλά για αγάπη και να μην αντιλαμβάνεται τη δική του σκληρότητα. Μπορεί να αναζητά την Αλήθεια και ταυτόχρονα να απορρίπτει οτιδήποτε δεν συμφωνεί με όσα ήδη πιστεύει. Γι’ αυτό η πνευματική όραση χρειάζεται ταπείνωση.

Μέσα σε αυτή την ανθρώπινη αναζήτηση ακούγεται ο λόγος: «Ιδού Εγώ εν μέσω υμών.»

Αυτό αλλάζει ολόκληρη την εικόνα. Ο άνθρωπος αναζητά το Φως κάπου μακριά.

Και ο Χριστός του λέει: «Είμαι εδώ.»

Ο άνθρωπος ψάχνει τον δρόμο. Και ο Χριστός λέει: «Είμαι ανάμεσά σας.»

Δεν παρουσιάζεται ένας Θεός που παρακολουθεί από απόσταση. Παρουσιάζεται μία ζωντανή Παρουσία. Το Φως δεν βρίσκεται μόνο στο τέλος της πορείας. Βρίσκεται και μέσα στην πορεία. Δεν βρίσκεται μόνο στον ουρανό. Μπορεί να αρχίσει να φωτίζει μέσα στη συνείδηση του ανθρώπου.

«Εγώ Ειμί το Φως»

Ο Χριστός δεν λέει μόνο: «Θα σας δείξω το Φως.»

Λέει: «Εγώ Ειμί το Φως.»

Αυτό σημαίνει ότι η πνευματική πορεία δεν είναι μόνο αναζήτηση γνώσεων. Είναι αναζήτηση σχέσεως με το Θείο. Το Φως του Χριστού είναι Αλήθεια. Είναι Αγάπη. Είναι Δικαιοσύνη. Είναι Ζωή. Είναι η δύναμη που βοηθά τον άνθρωπο να δει καθαρότερα ποιος είναι και προς τα πού πρέπει να πορευθεί. Όσο περισσότερο πλησιάζει ο άνθρωπος αυτό το Φως, τόσο περισσότερο φωτίζεται και ο εσωτερικός του κόσμος.

Το Φως πρώτα αποκαλύπτει

Όταν ανάβουμε ένα φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, αρχίζουμε να βλέπουμε. Βλέπουμε τα όμορφα πράγματα. Αλλά βλέπουμε και όσα χρειάζονται καθάρισμα. Το ίδιο συμβαίνει και με το Θείο Φως. Όταν αρχίζει να φωτίζει την ψυχή, δεν μας δείχνει μόνο τις αρετές μας.

Μας δείχνει και τις αδυναμίες μας. Μας δείχνει τον εγωισμό. Την υπερηφάνεια. Τη ζήλια. Την ανάγκη για αναγνώριση. Την κρυφή κατάκριση. Τους φόβους μας.

Αυτό δεν γίνεται για να μας καταδικάσει ο Θεός. Γίνεται για να μπορέσουμε να θεραπευθούμε. Το Φως αποκαλύπτει για να μεταμορφώσει.

Να μη φοβόμαστε αυτό που μας δείχνει το Φως

Μερικές φορές, όσο προχωρεί κάποιος πνευματικά, αρχίζει να βλέπει περισσότερες αδυναμίες μέσα του.

Και απογοητεύεται. Λέει: «Νόμιζα ότι είχα προχωρήσει. Γιατί τώρα βλέπω τόσα λάθη;»

Ίσως επειδή υπάρχει περισσότερο Φως. Η σκόνη υπήρχε και πριν. Απλώς δεν φαινόταν.

Η αυτογνωσία λοιπόν δεν πρέπει να οδηγεί σε απόγνωση. Πρέπει να οδηγεί σε εργασία.

Να πούμε: «Τώρα βλέπω.»

«Τώρα μπορώ να αλλάξω.»

«Χριστέ μου, φώτισε ακόμη περισσότερο αυτό που πρέπει να μεταμορφωθεί μέσα μου.»

Ο Χριστός είναι το Φως που οδηγεί τους τυφλούς

Ο Χριστός είναι «το Φως, το οδηγούν τους τυφλούς».

Ο τυφλός χρειάζεται οδηγό. Όχι κάποιον που θα τον κατηγορήσει επειδή δεν βλέπει.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Ο Χριστός δεν πλησιάζει τον άνθρωπο για να του πει: «Γιατί δεν βλέπεις;»

Τον πλησιάζει για να τον οδηγήσει. Αυτό είναι το Θείο Έλεος.

Ο άνθρωπος μπορεί να μη γνωρίζει. Μπορεί να έχει χαθεί. Μπορεί να έχει κάνει λάθη. Μπορεί να έχει απομακρυνθεί. Αλλά όσο υπάρχει μέσα του η επιθυμία για Φως, υπάρχει δρόμος επιστροφής.

Η επιθυμία για Φως είναι ήδη αρχή αφύπνισης

Οι άνθρωποι βρίσκονται στο σκοτάδι.

Αλλά ζητούν Φως.

Και αυτό έχει τεράστια σημασία. Γιατί η μεγαλύτερη πνευματική δυσκολία δεν είναι να βρίσκεται κάποιος στο σκοτάδι. Είναι να αγαπά το σκοτάδι και να μη θέλει να βγει από αυτό.

Όταν όμως γεννηθεί μέσα στην ψυχή η ειλικρινής επιθυμία: «Θέλω να δω.» τότε έχει ήδη αρχίσει κάτι.

Η ψυχή αρχίζει να ξυπνά.

«Θέλω να γνωρίσω την αλήθεια για τον εαυτό μου.»

«Θέλω να καταλάβω.»

«Θέλω να αλλάξω.»

«Θέλω να πλησιάσω τον Θεό.»

Αυτές οι απλές εσωτερικές κινήσεις είναι τα πρώτα ανοίγματα των πνευματικών ματιών.

Το σκοτάδι δεν νικιέται πολεμώντας το

Ένας άνθρωπος μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο δεν χρειάζεται να πολεμήσει το σκοτάδι. Χρειάζεται να ανάψει το φως. Αυτό είναι μία μεγάλη πνευματική αρχή.

Πολλές φορές ασχολούμαστε τόσο πολύ με το κακό, ώστε τελικά γεμίζουμε από αυτό. Παρατηρούμε συνεχώς τα λάθη. Κατακρίνουμε. Θυμώνουμε. Πολεμάμε. Και νομίζουμε ότι έτσι υπηρετούμε το Φως.

Όμως ο ασφαλέστερος τρόπος να μειωθεί το σκοτάδι είναι να αυξηθεί το Φως. Αντί να μισούμε περισσότερο το μίσος, ας αγαπήσουμε περισσότερο. Αντί να καταδικάζουμε συνεχώς το ψέμα, ας ζούμε περισσότερο την αλήθεια. Αντί να πολεμάμε αδιάκοπα τη σκληρότητα των άλλων, ας γίνουμε εμείς πιο ευσπλαχνικοί. Το Φως νικά το σκοτάδι με την παρουσία του.

Τα μικρά φώτα και ο Ήλιος

Υπήρχαν φώτα που βοηθούσαν μέσα στο σκοτάδι, αλλά η πλήρης ημέρα φανερώνεται όταν ανατέλλει ο Ήλιος. Αυτό μπορεί να γίνει μία πολύ όμορφη εικόνα της πνευματικής μας ζωής. Υπάρχουν πολλές γνώσεις που μας βοηθούν. Πολλοί άνθρωποι μπορούν να μας διδάξουν. Πολλά βιβλία μπορούν να μας φωτίσουν. Πολλές εμπειρίες μπορούν να μας οδηγήσουν ένα βήμα πιο πέρα. Αλλά κανένα επιμέρους φως δεν πρέπει να γίνει για εμάς το απόλυτο Κέντρο. Το κέντρο παραμένει το Θείο Φως.

Ο Χριστός.

Όσο πιο κοντά ερχόμαστε στο κέντρο, τόσο καλύτερα μπορούμε να καταλάβουμε και όλα τα επιμέρους φώτα.

Η συνήθεια στο σκοτάδι

Υπάρχει όμως και μία δυσκολία. Όταν κάποιος έχει μείνει πολύ καιρό σε ένα σκοτεινό δωμάτιο και ξαφνικά βγει στον ήλιο, τα μάτια του ενοχλούνται. Χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και πνευματικά. Μπορεί ο άνθρωπος να έχει συνηθίσει τόσο πολύ έναν τρόπο ζωής, ώστε η Αλήθεια να τον ενοχλεί στην αρχή. Έχει συνηθίσει να κατηγορεί τους άλλους.

Και το Φως του λέει: «Κοίταξε και τον εαυτό σου.»

Έχει συνηθίσει να ανταποδίδει. Και το Φως λέει: «Συγχώρησε.»

Έχει συνηθίσει να υπηρετεί μόνο το προσωπικό του συμφέρον.

Και το Φως λέει: «Πρόσφερε.»

Γι’ αυτό η έξοδος από το σκοτάδι χρειάζεται θάρρος.

Το Φως της Ημέρας είναι κατάσταση συνείδησης

Η «Ημέρα» μπορεί να γίνει για εμάς εικόνα μιας νέας εσωτερικής καταστάσεως. Στο σκοτάδι ο άνθρωπος κινείται με φόβο. Στο Φως βλέπει. Στο σκοτάδι υποθέτει. Στο Φως διακρίνει. Στο σκοτάδι φοβάται αυτό που δεν γνωρίζει. Στο Φως αποκτά κατεύθυνση. Έτσι και η πνευματική Ημέρα αρχίζει όταν η συνείδηση φωτίζεται αρκετά ώστε ο άνθρωπος να γνωρίζει γιατί ζει και προς τα πού βαδίζει.

Δεν σημαίνει ότι γνωρίζει τα πάντα. Σημαίνει ότι βλέπει αρκετό Φως για το επόμενο βήμα. Και πολλές φορές αυτό αρκεί.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε ολόκληρο τον δρόμο

Ο άνθρωπος συχνά ζητά από τον Θεό να του αποκαλύψει ολόκληρη την πορεία. Θέλει να γνωρίζει τι θα γίνει. Πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Πότε θα τελειώσει μία δοκιμασία. Όμως το Φως συχνά μας δείχνει μόνο το επόμενο βήμα. Και αυτό απαιτεί εμπιστοσύνη. Δεν χρειάζεται να βλέπεις ολόκληρο το μονοπάτι για να περπατήσεις. Χρειάζεται να βλέπεις το σημείο όπου θα τοποθετήσεις τώρα το πόδι σου. Η πνευματική ζωή είναι πολλές φορές ακριβώς αυτό: Φως για το επόμενο βήμα.

Η Αλήθεια και η Θεία Δικαιοσύνη

Το Θείο Φως συνδέεται με την Αλήθεια και τη Θεία Δικαιοσύνη. Άρα το Φως δεν είναι μόνο εσωτερική παρηγοριά. Έχει και ηθική απαίτηση. Όποιος ζητά Φως καλείται να αγαπήσει την Αλήθεια. Ακόμη και όταν η Αλήθεια δεν τον βολεύει.

Καλείται να επιλέξει το δίκαιο. Ακόμη και όταν έχει προσωπικό κόστος. Καλείται να αναγνωρίσει το λάθος του. Ακόμη και όταν πληγώνεται η υπερηφάνειά του.

Δεν μπορούμε να ζητούμε Θεία Φώτιση και ταυτόχρονα να επιλέγουμε συνειδητά το ψέμα. Η πορεία προς το Φως είναι και πορεία προς την αλήθεια της ζωής μας.

Να γίνουμε κι εμείς μικρές εστίες Φωτός

Όταν ένας άνθρωπος αρχίζει να βλέπει, αποκτά μία νέα ευθύνη. Δεν λαμβάνει το Φως μόνο για τον εαυτό του. Καλείται να το μεταδώσει. Όχι με επιβολή. Όχι προσπαθώντας να αποδείξει ότι είναι περισσότερο φωτισμένος από τους άλλους. Αλλά με τον τρόπο της ζωής του.

Ένας άνθρωπος γίνεται φορέας Φωτός όταν η παρουσία του δίνει ελπίδα. Όταν ο λόγος του παρηγορεί. Όταν η αλήθεια του δεν πληγώνει αλλά θεραπεύει. Όταν η δύναμή του προστατεύει τον αδύναμο. Όταν η γνώση του υπηρετεί. Όταν η πίστη του δεν καταδικάζει. Όταν η καρδιά του χωρά και εκείνον που είναι διαφορετικός.

Η αληθινή φώτιση φαίνεται στην Αγάπη

Μπορεί κάποιος να μιλά για μεγάλα πνευματικά πράγματα. Για μυστήρια. Για αποκαλύψεις. Για υψηλές καταστάσεις.

Αλλά το απλούστερο κριτήριο παραμένει: Έγινε περισσότερο αγαπητός;

Περισσότερο ταπεινός;

Περισσότερο συγχωρητικός;

Περισσότερο δίκαιος;

Περισσότερο πρόθυμος να υπηρετήσει;

Αν το Φως δεν μεταμορφώνει τον χαρακτήρα, τότε η γνώση δεν έχει ακόμη κατέβει στην καρδιά. Το Θείο Φως δεν έρχεται για να κάνει τον άνθρωπο να αισθάνεται ανώτερος. Έρχεται για να τον κάνει πιο ικανό να αγαπά.

Από το «ζητώ Φως» στο «δέχομαι Φως»

Υπάρχει μία στιγμή στην πνευματική πορεία όπου η προσευχή μας πρέπει να αλλάξει. Στην αρχή λέμε: «Θεέ μου, δώσε μου Φως.»

Ύστερα αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι ίσως πρέπει να πούμε: «Θεέ μου, βοήθησέ με να δεχθώ το Φως που ήδη μου δίνεις.»

Ίσως το Φως βρίσκεται ήδη μέσα σε μία αλήθεια που αποφεύγουμε. Μέσα σε μία συγχώρηση που πρέπει να προσφέρουμε. Μέσα σε μία απόφαση που γνωρίζουμε ότι είναι σωστή. Μέσα σε έναν άνθρωπο που χρειάζεται την αγάπη μας. Μέσα στη φωνή της συνείδησης. Τότε καταλαβαίνουμε ότι η Θεία Φώτιση δεν είναι πάντοτε μία νέα αποκάλυψη. Μπορεί να είναι η δύναμη να εφαρμόσουμε αυτό που ήδη έχουμε δει.

Ο Χριστός δεν καλεί τον άνθρωπο μόνο να βγει από το σκοτάδι. Τον καλεί να γίνει και ο ίδιος φορέας Φωτός. Να φωτίζει χωρίς να επιβάλλεται. Να αγαπά χωρίς να απαιτεί. Να υπηρετεί χωρίς να ζητά ανταμοιβή. Να λέει την Αλήθεια χωρίς σκληρότητα. Να περνά μέσα από τον κόσμο αφήνοντας πίσω του λίγο περισσότερη ειρήνη, λίγο περισσότερη ελπίδα, λίγο περισσότερη αγάπη. Και τότε πραγματοποιείται μέσα μας το μυστήριο:

Εκείνος που βρισκόταν στο σκοτάδι αρχίζει να βλέπει.

Εκείνος που αναζητούσε το Φως ανακαλύπτει ότι το Φως ήταν κοντά του.

Και εκείνος που κάποτε ζητούσε να δει το Φως της Ημέρας,

αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται και ο ίδιος ένα μικρό παράθυρο από το οποίο περνά το Θείο Φως προς τον κόσμο.

Γιατί ο Χριστός δεν μας καλεί απλώς να κοιτάξουμε προς το Φως.

Μας καλεί να ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής, να βαδίσουμε μέσα στο Φως και, μέσα από την Αγάπη, να το μεταφέρουμε στους άλλους.