Ο χρόνος και ο χώρος ως πεδίο Πνευματικής Μαθητείας

Ο άνθρωπος ζει μέσα στα όρια που ο ίδιος μπορεί να χωρέσει

Οι υποστάσεις δημιούργησαν μία διάσταση ανάλογη με αυτό που μπορούσε να χωρέσει ο νους τους και με τα όρια που είχαν. Μέσα σε αυτήν προσάρμοσαν την ύπαρξη, την κίνηση και τις ιδέες τους. Αυτό μπορεί να αποτελέσει ένα βαθύ πνευματικό μάθημα.

Ο άνθρωπος δεν περιορίζεται μόνο από εξωτερικές συνθήκες.

Περιορίζεται και από αυτό που πιστεύει ότι είναι.

Λέει:

«Είμαι αυτό το σώμα».

«Είμαι αυτή η προσωπικότητα».

«Είμαι η ιστορία μου».

«Είμαι αυτά που έζησα».

«Μπορώ να υπάρχω μόνο μέσα σε αυτά που καταλαβαίνει ο νους μου».

Και σταδιακά η αντίληψη γίνεται όριο.

Η πνευματική πορεία αρχίζει όταν εμφανίζεται το ερώτημα:

Μήπως είμαι περισσότερο από αυτό που μέχρι σήμερα μπορώ να αντιληφθώ;

Η ανθρώπινη ζωή εξελίσσεται μέσα στον χρόνο.

Γεννιόμαστε.

Μεγαλώνουμε.

Αλλάζουμε.

Θυμόμαστε το παρελθόν.

Προσδοκούμε το μέλλον.

Και υπάρχουμε πάντοτε κάπου συγκεκριμένα. Η συνείδηση συνηθίζει τόσο πολύ αυτή την κατάσταση, ώστε την θεωρεί ολόκληρη την πραγματικότητα. Όμως η διδασκαλία του Εσωτερικού Χριστιανισμού αντιμετωπίζει τον χρόνο και τον χώρο ως δεσμά συνδεδεμένα με την προσκόλληση στην ύλη και ως ένα στάδιο που πρέπει να υπερβεί ο άνθρωπος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρνηθούμε την καθημερινή ζωή. Σημαίνει ότι δεν πρέπει να θεωρήσουμε τα σημερινά μας όρια ως την τελική αλήθεια της Ύπαρξης.

Ο χρόνος και ο χώρος γίνονται σχολείο. Όχι τελικός προορισμός.

Το Άχρονο δεν σημαίνει απλώς «πολύς χρόνος»

Όταν μιλάμε για Άχρονο ή Παντόχρονο, δεν αναφερόμαστε απλώς σε μία ζωή που διαρκεί πάρα πολύ.

Το Παντόχρονο δεν είναι απλώς η επέκταση του ημερολογίου στο άπειρο.

Πνευματικά, μας καλεί να υπερβούμε τη συνείδηση που αντιλαμβάνεται τα πάντα μόνο ως:

πριν,

τώρα,

μετά.

Ο άνθρωπος της προσωπικότητας ζει πολύ συχνά φυλακισμένος στο παρελθόν ή στο μέλλον.

Λέει:

«Αυτό μου συνέβη».

«Αυτό έχασα».

«Αυτό φοβάμαι ότι θα συμβεί».

«Κάποτε θα φτάσω».

Και έτσι χάνει το σημείο στο οποίο μπορεί πραγματικά να μεταμορφωθεί: το παρόν της συνείδησης.

Η μαθητεία προς το Άχρονο αρχίζει όταν ο άνθρωπος παύει να ορίζεται αποκλειστικά από το παρελθόν του και να μεταθέτει συνεχώς τη μεταμόρφωσή του στο μέλλον.

Το Άχωρο δεν είναι απουσία — είναι διεύρυνση

Το ίδιο συμβαίνει και με τον χώρο.

Η προσωπικότητα λέει: «Εγώ είμαι εδώ και εσύ είσαι εκεί».

Αυτή είναι μία πραγματικότητα της μορφής.

Όμως η πνευματική συνείδηση καλείται να διευρυνθεί πέρα από τον απόλυτο εσωτερικό διαχωρισμό που γεννά αυτή η αντίληψη.

Το Άχωρο δεν χρειάζεται να το αντιληφθούμε σαν ένα «μέρος» κάπου αλλού. Αν ήταν ένα μέρος, θα ήταν ήδη χώρος.

Το Άχωρο δείχνει προς μία κατάσταση όπου η συνείδηση παύει να φυλακίζεται στην αντίληψη:

«Εγώ υπάρχω μόνο εδώ και ό,τι βρίσκεται έξω από τα όριά μου είναι ξένο προς εμένα».

Η διεύρυνση προς το Άχωρο γίνεται ταυτόχρονα διεύρυνση προς την Ενότητα.

Το Πανταχού αρχίζει όταν καταλύεται το «μέσα» και το «έξω»

Υπάρχει μία εξαιρετικά δυνατή εικόνα Ενότητας: να μην υπάρχει τελικά «εντός» και «εκτός», αλλά ταυτότητα Ουσίας.

Εδώ βρίσκεται ένα κλειδί για την κατανόηση του «Πανταχού».

Η προσωπικότητα δημιουργεί συνεχώς όρια:

μέσα μου – έξω μου,

εγώ – άλλος,

δικό μου – δικό σου,

Θεός – άνθρωπος,

ιερό – καθημερινό.

Η συνείδηση της Ενότητας δεν καταργεί πρακτικά τις διαφορές των μορφών. Αρχίζει όμως να αναγνωρίζει μία βαθύτερη Ουσία που δεν τεμαχίζεται από αυτές.

Το Πανταχού επομένως συνδέεται με μία συνείδηση που δεν περιορίζει τη Θεία Παρουσία σε συγκεκριμένους τόπους, μορφές ή στιγμές. Ο Θεός δεν βρίσκεται μόνο εκεί όπου προσεύχομαι. Η Παρουσία δεν υπάρχει μόνο όταν την αισθάνομαι. Το Φως δεν είναι μόνο εκεί όπου εγώ μπορώ να το αναγνωρίσω. Το Θείο δεν περιορίζεται από τα όρια της δικής μου αντίληψης.

Προορισμός του Ανθρώπου είναι το Άπειρο

Ο προορισμός του Ανθρώπου είναι το Παντόχρονο, το Παντόχωρο και το Άπειρο.

Αυτό αλλάζει την εικόνα που έχει ο άνθρωπος για τον πνευματικό του προορισμό.

Δεν καλείται απλώς να γίνει «λίγο καλύτερος».

Δεν καλείται μόνο να διορθώσει ορισμένες συμπεριφορές.

Η ηθική βελτίωση είναι σημαντική, αλλά δεν εξαντλεί τον προορισμό που περιγράφουμε εδώ.

Ο άνθρωπος καλείται σε μία τεράστια διεύρυνση συνείδησης.

Από το ατομικό προς το καθολικό.

Από το περιορισμένο προς το Άπειρο.

Από τη διάσπαση προς την Ένωση.

Από τη λειτουργία της προσωπικότητας προς τη Χριστοποίηση.

Το Άπειρο δεν κατακτάται από τη διάνοια

Εδώ βρίσκεται μία λεπτή πνευματική παγίδα. Ο νους ακούει «Άπειρο» και αμέσως προσπαθεί να το καταλάβει. Όμως κάθε νοητική εικόνα που δημιουργούμε έχει ήδη κάποιο όριο. Γι’ αυτό το Άπειρο δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν ορισμό. Δεν αρκεί να σκεφτόμαστε το Άπειρο. Χρειάζεται σταδιακά να απομακρύνουμε μέσα μας εκείνες τις λειτουργίες που μας κρατούν εγκλωβισμένους στο περιορισμένο.

Όταν λες:

«Μόνο εγώ έχω δίκιο»,

δημιουργείς όριο.

Όταν λες:

«Μπορώ να αγαπώ μόνο αυτούς»,

δημιουργείς όριο.

Όταν λες:

«Ο Θεός μπορεί να εκφραστεί μόνο έτσι»,

δημιουργείς όριο.

Όταν λες:

«Εγώ δεν μπορώ ποτέ να αλλάξω»,

δημιουργείς όριο. Η πορεία προς το Άπειρο αρχίζει με τη σταδιακή διάλυση των εσωτερικών ορίων που παράγει η περιορισμένη συνείδηση.

Η αποδοχή της ανθρώπινης μορφής είναι μέρος της Θέωσης

Η Θέωση συνσέεται με την αποδοχή του «καλύμματος» που ντύνει τόσο τη δική μας Θεία Ουσία όσο και τη Θεία Ουσία του αδελφού ανθρώπου. Αυτό σημαίνει ότι η πορεία προς το Άπειρο δεν είναι απόρριψη του ανθρώπινου.

Δεν λέει:

«Θα γίνω πνευματικός άνθρωπος απορρίπτοντας τη μορφή».

Αντίθετα, καλεί τον άνθρωπο να μάθει να αναγνωρίζει την Ουσία μέσα από τη μορφή. Να αποδεχθεί την ανθρώπινη κατάσταση χωρίς να την κάνει τελικό όριο. Να αναγνωρίσει τον αδελφό πίσω από τις ατέλειές του. Να αναγνωρίσει τη δυνατότητα της Θείας Ουσίας ακόμη και εκεί όπου η εξωτερική μορφή είναι ατελής. Αυτό είναι βαθύ μάθημα Αγάπης.

Το Άπειρο αποδεικνύεται με Αγάπη

Τι αξία έχει να μιλάς για Παντόχωρο αν η καρδιά σου χωρά μόνο λίγους ανθρώπους;

Τι αξία έχει να μιλάς για Άπειρο αν η αγάπη σου τελειώνει μόλις κάποιος σε πληγώσει;

Τι αξία έχει να μιλάς για Πανταχού Παρουσία αν θεωρείς ότι ο Θεός υπάρχει μόνο στους ανθρώπους που συμφωνούν μαζί σου;

Η πραγματική διεύρυνση αρχίζει όταν διευρύνεται η Αγάπη. Η καρδιά γίνεται λιγότερο τοπική. Λιγότερο προσωπική. Λιγότερο επιλεκτική. Και περισσότερο καθολική. Η Αγάπη είναι ένας από τους δρόμους με τους οποίους το περιορισμένο ανθρώπινο αρχίζει να ανοίγεται προς το Άπειρο.

Από το Άπειρο στην ευθύνη

Ο προορισμός του Ανθρώπου παρουσιάζεται επίσης ως εναρμόνιση με τους Νόμους της Δημιουργίας, έκφραση του Ενός Θελήματος και μετάλλαξη δυσαρμονικών καταστάσεων. Ο άνθρωπος καλείται ακόμη να επανορθώσει ό,τι δημιούργησε με λανθασμένες κινήσεις και σκέψεις, καθώς εκπαιδεύεται προς τη Χριστοποίηση. Αυτό είναι καθοριστικό. Η διεύρυνση δεν σε απαλλάσσει από την ευθύνη.

Την αυξάνει.

Όσο περισσότερο αντιλαμβάνεσαι την Ενότητα, τόσο περισσότερο κατανοείς ότι οι κινήσεις σου έχουν συνέπειες.

Η σκέψη έχει ευθύνη.

Ο λόγος έχει ευθύνη.

Η πράξη έχει ευθύνη.

Η πνευματική δύναμη έχει ευθύνη.

Δεν καλείσαι να γνωρίσεις το Άπειρο για να αισθανθείς μεγάλος. Καλείσαι να διευρυνθείς ώστε να υπηρετήσεις περισσότερο. Να επανορθώσεις ό,τι δημιούργησες μέσα στον περιορισμό

Ο άνθρωπος καλείται να επανορθώσει ό,τι δημιούργησε μέσα από λάθος σκέψεις και κινήσεις.

Η πορεία προς το Άπειρο επομένως δεν σημαίνει φυγή από το παρελθόν. Σημαίνει μετουσίωσή του.

Έκανες λάθος; Αναγνώρισέ το.

Πλήγωσες; Ζήτησε συγχώρεση και διόρθωσε ό,τι μπορείς.

Δημιούργησες διαχωρισμό; Γίνε τώρα παράγοντας Ένωσης.

Μετέδωσες φόβο; Μετέδωσε τώρα Ειρήνη.

Χρησιμοποίησες τον λόγο για να πληγώσεις; Χρησιμοποίησέ τον τώρα για να θεραπεύσεις.

Έτσι το παρελθόν δεν γίνεται φυλακή. Γίνεται υλικό μεταμόρφωσης.

Το Παντόχρονο αρχίζει από την απελευθέρωση από το παρελθόν

Υπάρχει μία πρακτική εφαρμογή του Παντόχρονου. Ο άνθρωπος συχνά μεταφέρει το παρελθόν μέσα στο παρόν.

«Μου έκανε αυτό πριν δέκα χρόνια».

«Πάντα ήμουν έτσι».

«Απέτυχα τότε, άρα θα αποτύχω πάλι».

Το παρελθόν τότε γίνεται ταυτότητα.

Η πνευματική διεύρυνση λέει: Το παρελθόν είναι εμπειρία. Δεν χρειάζεται να γίνει αιώνιο όριο.

Μπορώ να μάθω.

Μπορώ να μετουσιώσω.

Μπορώ να συγχωρήσω.

Μπορώ να αλλάξω.

Μπορώ να επιτρέψω στο παρόν να γίνει χώρος νέας δημιουργίας.

Έτσι αρχίζει μία πρώτη απελευθέρωση από την τυραννία του χρόνου.

Το Παντόχωρο αρχίζει όταν η καρδιά σου χωρά περισσότερο

Υπάρχει επίσης μία απλή πρακτική εικόνα του Παντόχωρου:

Πόσο χώρο έχει η καρδιά σου;

Χωρά μόνο την οικογένειά σου;

Χωρά τους φίλους σου;

Χωρά εκείνους που συμφωνούν μαζί σου;

Χωρά τον διαφορετικό;

Χωρά εκείνον που δεν σε καταλαβαίνει;

Χωρά ακόμη και τον άνθρωπο που βρίσκεται σε πλάνη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εγκρίνεις την πλάνη του;

Η καρδιά που διευρύνεται γίνεται πνευματικά πιο «παντόχωρη». Όχι επειδή βρίσκεται φυσικά παντού, αλλά επειδή αρνείται να φυλακίσει την Αγάπη σε στενά προσωπικά σύνορα.

Από την ατομική συνείδηση στον Ένα Άνθρωπο

Η υπέρβαση του χρόνου και του χώρου συνδέεται τελικά με την υπέρβαση του διαχωρισμού. Όσο αισθάνομαι μόνο απομονωμένο άτομο, υπάρχω μέσα σε έναν μικρό κύκλο:

η ζωή μου,

τα προβλήματά μου,

οι ανάγκες μου,

η εξέλιξή μου,

η σωτηρία μου.

Καθώς όμως η συνείδηση διευρύνεται, εμφανίζεται ο Άνθρωπος.

Τότε αρχίζω να προσεύχομαι όχι μόνο: «Φώτισέ με».

Αλλά: «Φώτισε τον Άνθρωπο και μέσα στον Άνθρωπο φώτισε κι εμένα».

Δεν ζητώ μόνο προσωπική θεραπεία.

Ζητώ θεραπεία του ανθρώπινου διαχωρισμού.

Δεν ζητώ μόνο προσωπική άνοδο.

Προσφέρω τη δική μου άνοδο στην Ολότητα.

Αυτό είναι ένα πρώτο βίωμα της υπέρβασης του στενού χώρου της προσωπικότητας.

Η Χριστοποίηση ως ολοκλήρωση της πορείας

Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός τοποθετεί όλη αυτή την εκπαίδευση στην κατεύθυνση της Χριστοποίησης.

Άρα ο προορισμός προς το Παντόχρονο, το Παντόχωρο και το Άπειρο δεν παρουσιάζεται ως απόκτηση κάποιας προσωπικής υπερδύναμης. Είναι πορεία μεταμόρφωσης.

Ο άνθρωπος καλείται να γίνει περισσότερο ικανός να εκφράζει:

Αγάπη,

Αλήθεια,

Ενότητα,

Χάρη,

Προσφορά,

Ευθύνη.

Το Άπειρο δεν γίνεται τρόπαιο του εγώ. Γίνεται κατάλυση των ορίων του εγώ. Αυτό είναι θεμελιώδες.

Αν η ιδέα της πνευματικής διεύρυνσης με κάνει να αισθάνομαι ανώτερος, τότε έχω δημιουργήσει έναν νέο περιορισμό.

Αν με κάνει περισσότερο ταπεινό, περισσότερο αγαπητό και περισσότερο διαθέσιμο στην Προσφορά, τότε αρχίζει να αποκτά πνευματικό περιεχόμενο.

---

Η Προσευχή δεν είναι μόνο αίτημα. Γίνεται διεύρυνση.

Μπορεί να λέει:

«Άπειρε Πατέρα, δείξε μου τα όρια που εγώ ο ίδιος δημιουργώ.

Δείξε μου πού περιορίζω την Αγάπη.

Δείξε μου πού εγκλωβίζομαι στο παρελθόν.

Δείξε μου πού θεωρώ την προσωπική μου αντίληψη ολόκληρη την Αλήθεια.

Και βοήθησέ με να διευρυνθώ. Όχι για να γίνω μεγαλύτερος από τους άλλους,

αλλά για να χωρέσω περισσότερο Άνθρωπο μέσα στην Αγάπη μου».

Κάθε ημέρα μπορείς να παρατηρείς τρεις περιορισμούς:

Τον περιορισμό του χρόνου:
Ποιο γεγονός του παρελθόντος επιτρέπω ακόμη να ορίζει αυτό που είμαι σήμερα;

Τον περιορισμό του χώρου:
Ποιον άνθρωπο έχω τοποθετήσει «έξω» από την Αγάπη μου;

Τον περιορισμό του εγώ:
Πού θεωρώ το προσωπικό μου συμφέρον σημαντικότερο από την Ενότητα και την Προσφορά;

Και στη συνέχεια να εργάζεσαι πάνω σε μία κίνηση μετουσίωσης.

Να συγχωρήσεις.

Να επανορθώσεις.

Να προσφέρεις.

Να διευρύνεις την προσευχή.

Να πάψεις να επαναλαμβάνεις μία παλιά καταδίκη.

Να δεις τον αδελφό πίσω από τη μορφή.

Με αυτό τον τρόπο, έννοιες όπως Άχρονο, Άχωρο και Άπειρο παύουν να είναι μόνο μεταφυσικές ιδέες.

Γίνονται καθημερινή μαθητεία διεύρυνσης της συνείδησης.

ΑΜΗΝ