ΑΡΧΕΙΟ

Η Ενότητα, όπως την κατανοούμε σ’ αυτό το στάδιο επίγνωσης, όσοι βρισκόμαστε σε εσωτερική αναζήτηση, είναι μερική και σχετικά ερμηνευμένη απ’ τον καθέναν μας, γι αυτό και δεν επιτυγχάνεται η ένωση σε οποιαδήποτε δράση για το κοινό καλό. Λειτουργούμε μέσα απ’ αυτό το κέντρο του «εγώ», που έχει φτιάξει ο καθένας μας – κι αυτό είναι αποτέλεσμα διαμόρφωσης χιλιάδων ετών – το οποίο δεν μπορεί να ενωθεί με τα διαφορετικά «εγώ» των άλλων, επειδή αυτό το «κοινό καλό» κι ο τρόπος επίτευξής του, έχει τόσες ερμηνείες, όσες και οι άνθρωποι.

Πρέπει ο άνθρωπος να ποθήσει την Ένωση κι αυτός ο πόθος είναι, που θα του δώσει στα χέρια του τα όπλα και θα τον μεταβάλλει σε Φωτιά. Και το πυρ το Θείο θα τον δυναμώνει συνεχώς για να μπορεί να κατακαίει και να θρυμματίζει τα δικά του καλύμματα, για να φτάσει στο δικό του Θείο Εαυτό που είναι ο Μόνος που μπορεί να φτάσει στον Πατέρα. Γιατί ο Θείος Εαυτός σε όλους τους ανθρώπους είναι Ένας, σε όλους τους τους ανθρώπους ταυτίζεται με τον Πατέρα. Ο Θείος Εαυτός είναι ο Πατέρας.

Όσο ό άνθρωπος αντιλαμβάνεται περισσότερο την ύπαρξη και την ενεργοποίηση της Θείας του Ουσίας, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί την ενότητα των πάντων. Η ενότητα δεν είναι κάτι θεωρητικό, δεν είναι κάτι που εκφράζεται με τα λόγια, δεν είναι κάτι που μπορεί να περιγραφεί με ωραίες εκφράσεις, και λόγια γεμάτα ρητορικά σχήματα. Η ενότητα είναι κάτι που νοιώθεται και που βιώνεται.

Η Ουσία του Θεού ουδέποτε αλλοιώνεται. Η Ουσία του Θεού είναι Θεία, είναι Μία είναι η ίδια σ’ όλους τους ανθρώπους, όποια μορφή κι αν έχουν, όπως και να την έχουν σκεπάσει, με όποιο τρόπο κι αν εκδηλώνονται. Η Ουσία του Θεού υπάρχει και είναι Μία. Όταν ο άνθρωπος μπορέσει να κατανοήσει την Ουσία του, όταν ο άνθρωπος μπορέσει πραγματικά να δει μέσα του, στο βάθος του αυτή την Ουσία, τότε δεν απέχει πολύ από την Ένωση, τότε έχει μπει στο σωστό δρόμο, που θα τον οδηγήσει στη Μία πορεία που οδηγεί στον Πατέρα.