ΑΡΧΕΙΟ

  • Η Κλεις των Δυνάμεων του Πατρός – Μέρος Β΄

    Κι ο Λόγος είναι Αστάθμητος και ενεργεί σύμφωνα με το Θέλημά Του, γιατί το Θέλημά Του είναι το θέλημα τού Πατέρα, κι είναι Ένα και το αυτό και πάντα υπάρχει η Σκοπιμότητα και πάντα γνωρίζει γιατί ενεργεί και πάντα βλέπει τα Άπειρα βάθη σου και γνωρίζει το Συντονισμό σου με τη Μία, την Αέναη Ροή, των Απείρων Κόσμων και γνωρίζει τον τρόπο, που θα σε συντονίσει με Αυτή τη Ροή. Γιατί μπορεί να σέ βαφτίσει στο Λόγο, γιατί μόνο, άνθρωπε, όταν βαφτιστείς στο Λόγο θα συντονιστείς με τη Ροή την Αέναη, που είναι ο Λόγος.

  • Η Κλεις των Δυνάμεων του Πατρός – Μέρος Α΄

    Ο Λόγος δεν διαχωρίζεται, δεν διασπάται, υπάρχει παντού Ολόκληρος. Και ο Λόγος αυτή την εποχή θα εκφραστεί μ’ ένα τρόπο διαφορετικό, θα εκφραστεί σύμφωνα με την εποχή και θα φανερώσει τα Απύθμενα βάθη της Απειρότητάς Του, της Απειρότητας, της δικής σου Άνθρωπε, γιατί είσαι ο Λόγος μέσα σε χιλιάδες μορφές και χιλιάδες εκδηλώσεις. Την περίοδο αυτή θα Τον δεις και θα Τον πιστέψεις και θα Τον δεις πρώτα μέσα από Μία Μορφή κι αυτή η Μορφή θα γίνει για σένα Πανσυμπαντική και Άπειρη, γιατί έτσι είναι.

  • Η ΜΕΛΛΟΥΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

    Ἐν τῇ πάλῃ ταύτῃ τὸ Θεῖον Πνεῦμα εὑρίσκει συνεπικούρους, εὑρίσκει μαχητάς, τοὺς ὁποίους καλλιεργεῖ καὶ γυμνάζει, ὅπως καταστήσῃ τούτους ἱκανοὺς νὰ συμμεθέξωσι τοῦ ἐπαναστατικοῦ ἀγῶνος, ὅταν ἀναπετασθῇ τὸ λάβαρον τῆς Ἠθικῆς ἐπαναστάσεως, ὁ Σταυρὸς, ὅταν φανῇ ἡ Θεία καὶ Νικήτρια Προσωπικότης τοῦ Μεγάλου Ἐπαναστάτου ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἐκτεινομένης ἠθικῆς νυκτός. Οἱ μαχηταὶ οὗτοι, ἐμπνεόμενοι παρὰ τοῦ Παρακλήτου, διαβλέπουσι τὴν ἀνατολὴν τῆς νέας κοινωνίας, ἥτις δύναται νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς ἡ Πνευματικὴ Κοινωνία, διότι κατὰ ταύτην μέλλει νὰ ἐπεκταθῇ ἐπὶ πᾶν τὸ ὅριον τῆς Οἰκουμένης ἡ Βασιλεία τοῦ Πνεύματος.

  • Η Βασιλεία του Θεού ανήκει στο Όλον του Ανθρώπου

    Όλοι οι άνθρωποι είμαστε Ένα και όλοι μαζί στον ίδιο πνευματικό κόσμο ανήκουμε. Ένα Θεό Πατέρα πιστεύουμε, Ένα Θεό αγαπάμε,  Ένα Θεό εμπιστευόμαστε. Ο Χρόνος για μας είναι η άναρχος διέλευση των αιώνων και των κόσμων, η γέννηση και η διέλευση δια μέσω της χρονικής περιόδου της εκάστοτε εξέλιξης που παρουσιάζουν. Η κίνηση της διαρκούς πνευματικής τελειοποίησης της ανθρωπότητας ως μονοκυττάρου επί της Γης έως της ανέλιξης σε Υπέρτατο Πνευματικό Ον.

  • ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ Ο ΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΘΑ ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΕΝΑΩΣ ΔΙΑΧΕΟΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΠΗΓΗΣ

    Δύνασαι σ’ αυτή τη ζωή σου, άνθρωπε, να Χριστοποιηθείς, αρκεί να καταλάβεις ότι κάθε άποψή σου που δεν πηγάζει απ’ το «Είναι» σου, την καρδιά και την ψυχή σου, θα είναι ατελής. Μάθε λοιπόν, πριν εκδηλώσεις τη γνώμη σου, Αυτήν να ρωτάς: «Τι θέλεις, καρδιά μου, τι θέλεις, Ψυχή»; Σ’ αυτήν να αποτείνεσαι, και τότε θα εννοήσεις ότι παρακούοντας και παρακάμπτοντας Εκείνη, συνεχώς θα ανακυκλώνεσαι στην παρανόηση και παρεξήγηση της μερικότητας και της ατέλειας της γνώμης της μορφής, της συγκρουόμενης προσωπικότητας, του εγώ της ανθρώπινης μορφής. Άφησε την καρδιά σου, την Ουσία σου να εκδηλωθεί… θα δεις τον Παλμό Της να διαχέεται, να αφαρπάζει και να καθηλώνει μπροστά στη Δύναμη της Αγάπης την κάθε διάθεση για αντίρρηση, για αντιπαράθεση, για σύγκρουση, για ανυπακοή.

  • ΚΑΛΕΙΣΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

    Προσευχήσου, Άνθρωπε, μ’ όλους τους πόρους του «είναι» σου. Θέσε σε κίνηση έναν – έναν όλους τους πόρους σου, ξεκινώντας από την καρδιά σου, διαχέοντας Αγάπη μέσα απ’ αυτήν. Διαπότισε το «είναι» σου και νιώσε τη φωνή σου να εξέρχεται από κάθε σημείο του σώματός σου, από κάθε σημείο της υπόστασής σου. Έτσι εκφράζεται η Θεία Υπόσταση, μιλά μέσα από τα πάντα, πληρώνει τα πάντα, διαχέεται στα πάντα. Έτσι ενεργεί η Θεία Υπόσταση, με τη διάχυση της Απειρότητας, με την Αρμονία και τη Γαλήνη της Ενότητας.

  • Ειρήνη – Θυσία – Ανάσταση

    Σε ελευθερώνω, άνθρωπε, από τους τρόπους που Με υμνείς, για να επεκτείνω καθετί που Με περιόρισε και καθετί που κι εσένα περιορίζει, έστω και αν υμνητικό ήταν, σε νέες διαστάσεις που θα αποδίδουν και θα παρουσιάζουν τη Θεότητά Μου, που θα απαγγέλλουν στον άνθρωπο της γης, στον άνθρωπο όλων των πεδίων την Ενότητα του Λόγου, το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας, του έργου του Δασκάλου Ιωάννη στη γη.

  • ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΑΝΕΥ ΣΤΑΘΜΟΥ… ΖΩΗ ΑΝΕΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

    Νὰ εὐχαριστῆς τακτικά κάθε ἐργάτη γνωστό σου ἢ ἄγνωστο πού συνετέλεσε γιὰ νὰ φθάσουν σέ σένα τὰ Θεία αὐτὰ Ρήματα. Εὐχαρίστησε Ἐκείνον πού ἡ Βουλή Του σοῦ τὰ ἀπέστειλε, πρίν ἀκόμη κυκλοφορήσουν γιὰ τὸν κόσμο. Εἴθε τὰ Ρήματα αὐτά νὰ γίνουν κτῆμα σου καὶ νὰ καρποφορήσουν ἀπό τὴν ἀρχή ὡς τὸ τέλος.
    Δ. Δώριζας – 30/3/1979

  • Περί Ευχαριστίας

    Η πρακτική της καθημερινότητας είναι αναγκαίο να πνευματοποιείται συνεχώς. Με την Ευχαριστία μαθαίνουμε να προσεγγίζουμε το καθετί ως ευκαιρία να εισάγουμε την ελευθερία σε κάθε περιορισμό που ερχόμαστε σε επαφή. Αυτό είναι το πραγματικό μοίρασμα της Αγάπης, όχι μία απλή απόδοση της Αγάπης στη Δημιουργία, γιατί αυτή ως θέση είναι περιορισμένη, αλλά η συμμετοχή μας με την Αλήθεια μας και την Αγάπη στη Δημιουργία που είμαστε τμήμα Της αλλά και Την εμπεριέχουμε.

  • Η ανάγκη της Ενότητας

    Όποιος ισχυρίζεται πως με αγαπά, να το δείξει συνεχίζοντας το Έργο μου, το Έργο του Θεού, που χωρίς διάκριση σας κάλεσε, για να γίνετε το Φως του κόσμου. Μην κρίνετε με τα δικά σας κριτήρια, γιατί δεν έχετε ακόμη Αγάπη και αντικαθρεφτίζετε τις δικές σας ευθύνες και λάθη στους άλλους αδελφούς σας. Και όποιος το κάνει, είναι ο ίδιος λάθος, σύμφωνα με τον Νόμο της Αγάπης.

End of content

End of content