Ειρηνοποιοί

Ο πειρασμός, όπως αναδύεται μέσα από τη διδασκαλία του Εσωτερικού Χριστιανισμού, δεν είναι ένα εξωτερικό κακό που επιτίθεται στον άνθρωπο, ούτε μια τιμωρητική δοκιμασία. Είναι λειτουργία αποκαλύψεως· ένας καθρέφτης που φανερώνει τα αθέατα στρώματα της συνείδησης και καλεί τον άνθρωπο να αναλάβει την ευθύνη της εσωτερικής του στάσης. Στη ματιά αυτή, ο πειρασμός δεν έρχεται για να καταστρέψει, αλλά για να ενεργοποιήσει. Εμφανίζεται εκεί όπου η ψυχή βρίσκεται σε μετάβαση, στο κατώφλι μιας ανώτερης κατανόησης. Όταν ο άνθρωπος βαδίζει προς το Φως, ό,τι δεν έχει ακόμη μεταμορφωθεί μέσα του ζητά λόγο ύπαρξης. Έτσι, ο πειρασμός γίνεται φωνή του ασυνείδητου που ζητά ένταξη και θεραπεία.

Στην εσωτερική πορεία, η Ικανότητα Σθένος, όπως την φέρει ο μαθητής Ανδρέας, γίνεται ο φύλακας της σταθερότητας. Δίχως αυτήν, ακόμη και οι πιο φωτισμένες ικανότητες (όπως η πίστη ή η διάκριση) μπορεί να υποκύψουν στην αστάθεια της αμφιβολίας, του συναισθηματικού χάους ή της πλάνης.

Το Αυτενεργές Έλεος παρουσιάζεται ως ένας νέος κοσμικός νόμος, μια Θεία Νομοτέλεια που ενεργεί αυτόνομα και συνεχώς, χωρίς να απαιτείται η εξωτερική επίκλησή του από τον άνθρωπο. Δεν είναι πια απλώς μια ανταπόκριση σε προσευχή ή αίτημα, αλλά μια εσωτερική, αυθόρμητη λειτουργία του Θείου μέσα στον κόσμο και μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Η Απλότητα της Ένωσης είναι το μυστήριο της νέας πνευματικής εποχής:
η επιστροφή του ανθρώπου στη φυσική του Θεότητα. Δεν υπάρχει τίποτα να αποδείξει, τίποτα να κατακτήσει — μόνο να αφεθεί. Να γίνει διαφανής, ήρεμος, ακέραιος. Να γίνει, απλώς, ένα παιδί του Φωτός που δεν ξεχωρίζει εαυτόν από τον Πατέρα. Κι εκεί, μέσα στη σιωπή και τη γαλήνη της απλότητας, η Ένωση δεν αναζητείται — είναι ήδη γεγονός.

Η συνείδηση δεν είναι μια στατική κατάσταση· είναι η μάχη ανάμεσα στο φως του Πνεύματος και στις ροπές της ύλης, ανάμεσα στις ευγενείς ιδέες και στα πάθη της ανθρώπινης φύσης. Αυτό δεν αποδεικνύει αδυναμία· αποδεικνύει ότι η συνείδηση είναι δυναμική διεργασία ανόδου, που απαιτεί συνεχή προσπάθεια. Η αληθινή συνείδηση δεν οδηγεί στην απομόνωση, αλλά στην βαθύτερη αίσθηση της κοινής ουσίας με όλους.

Η Νέα Κοσμική Περίοδος έχει ήδη αρχίσει να πνέει μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Αυτό που για αιώνες εθεωρείτο υπόσχεση, τώρα γίνεται πράξη. Η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι ένα εξωτερικό γεγονός που θα συμβεί σε χρόνο μέλλοντα, αλλά μία κοσμική ενεργοποίηση, μία εσωτερική επίσκεψη του Χριστού μέσα στην ανθρώπινη ψυχή. Είναι η έλευση της Συνειδήσεως του Υιού μέσα στο σύνολο της ανθρωπότητας — η αναγνώριση ότι ο Θεός δεν είναι απών, αλλά ζει μέσα σε κάθε καρδιά που έχει καθαριστεί από το εγώ.

Η εσωτερική διάκριση ανάμεσα σε διαίσθηση και αυταίσθηση δείχνει την πορεία της ψυχής από τη γνώση του Θεού προς τη συνείδηση της Ενότητας· από την προσευχή προς τη Θέωση. Είναι ένα από τα πλέον θεμελιώδη κεφάλαια του Εσωτερικού Χριστιανισμού.

Η Ενέργεια του Ιωάννη – του Ανθρώπου του Παντός – δεν είναι παρελθόν.
Είναι η ενεργός Παρουσία σου όταν αγαπάς άνευ όρων,
όταν προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα,
όταν λειτουργείς όχι για τον εαυτό σου, αλλά ως ο Εαυτός του Όλου.

Η Φώτιση δεν είναι μία εξωτερική ακτινοβολία που σε αγγίζει στιγμιαία, αλλά μία εσωτερική απόφαση Ενεργοποίησης του Θείου Εαυτού σου. Δεν αρκεί να επικαλείσαι τον Θεό με λόγια – ο λόγος, για να έχει δύναμη και να προκαλέσει μεταμόρφωση, οφείλει να ενεργοποιεί την Παρουσία του Θεού εντός σου. Η απλή προφορά Του, χωρίς συντονισμό μαζί Του, μένει ατελής.

Στην πορεία της ζωής μας όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον πειρασμό. Κανένας δεν τον αποφεύγει· ούτε οι άγιοι, ούτε οι μαθητές του Χριστού, ούτε ακόμη και ο ίδιος ο Κύριος, ο οποίος οδηγήθηκε στην έρημο και εκεί πειράσθηκε. Αυτό μας δείχνει πως ο πειρασμός δεν είναι ντροπή, αλλά είναι μέρος της πορείας προς τον Θεό.

Αυτός είναι ο δρόμος της μαθητείας: να φέρουμε το Πνεύμα μέσα στην ύλη, ώστε ό,τι αγγίζουμε να φωτίζεται, ό,τι πράττουμε να αγιάζεται, ό,τι ζούμε να γίνεται όχημα αγάπης.

Ο Δάσκαλος Ιωάννης μας φανερώνει ότι
η μεγαλύτερη μαρτυρία δεν είναι τα θαύματα, ούτε οι αποκαλύψεις ή τα υψηλά νοήματα. Η μεγαλύτερη μαρτυρία είναι η ζωή του μαθητή, που γίνεται καθαρό αγγείο, καθαρή αντανάκλαση του Θείου.

Σήμερα δεν σας μιλώ με γνώση νου, αλλά με ανάσα καρδιάς. Σήμερα δεν σας καλώ σε θεωρία, μα σε Παρουσία. Διότι ήλθε η ώρα. Η Ώρα που ο Άνθρωπος δεν αναμένει άλλη Παρουσία, διότι εκείνος είναι η Παρουσία.

Το Πνεύμα δημιουργεί, όχι για να επιβεβαιώσει το παλιό, αλλά για να φανερώσει το άγνωστο. Για να εκδηλώσει μια νέα λειτουργία, μια νέα μορφή του Λόγου.

Πρόκειται για ένα εσωτερικό πέρασμα από την ατομική πνευματικότητα στη συλλογική Θέωση. Ο Άνθρωπος δεν είναι μόνος. Η Δευτέρα Παρουσία είναι η επάνοδος του Θείου μέσα στον Κόσμο, διαμέσου του Ανθρώπου, και γίνεται δυνατή όταν το σύνολο υψώνεται. Η Εποχή της Πλάνης δίνει τη θέση της στην Εποχή της Αλήθειας. Όχι μέσα από εξωτερικά γεγονότα, αλλά από εσωτερικές γεννήσεις, από εσωτερικές Αποκαλύψεις, όπου ο καθένας καλείται να γίνει Συλλειτουργός του Θείου.

Η εποχή της Δευτέρας Παρουσίας δεν είναι αναμονή· είναι πρόσκληση. Μια πρόσκληση στην πράξη της Ενότητας και στη μετουσίωση των πάντων. Δεν πρόκειται για έναν Θεό που κατέρχεται έξωθεν, αλλά για μια άπειρη Παλμοδονητική Παρουσία που σε προσκαλεί να την ανεβάσεις μέσα σου.

Η συνείδηση είναι η ίδια η παρουσία του Θεού μέσα στον άνθρωπο· είναι ο Λόγος και το Άγιο Πνεύμα που ζει πάντοτε στο παρόν. Δεν μπορεί να υπάρξει συνειδητοποίηση στο παρελθόν, διότι η στιγμή της επίγνωσης είναι εκτός χρόνου. Όταν αναβιώνουμε γεγονότα του παρελθόντος, ζούμε μέσα σε μνήμες και αναπαραστάσεις, όχι στην αλήθεια της παρούσας εμπειρίας. Η αληθινή επίγνωση βρίσκεται έξω από την αναβίωση, στον άχρονο χώρο του Θεού μέσα μας.

Οι Θείοι Νόμοι καθορίζουν τη φύση της αληθινής πνευματικής κοινότητας. Η Θέωση δεν είναι υπόθεση μόνο του ατόμου, αλλά και της Πνευματικής Συλλογικότητας που έχει ενωθεί με τον Λόγο. Η αλήθεια που προτείνει ο Δάσκαλος Ιωάννης δεν είναι αποκαλυπτική μονάχα∙ είναι πρακτική, άμεση και εσωτερικά μετασχηματιστική. Πρόκειται για μια προσκλητική κραυγή προς κάθε άνθρωπο που έχει αποφασίσει όχι μόνο να υψωθεί, αλλά και να συντονιστεί με τους υπόλοιπους Λόγους εν ανθρώποις. Διότι μόνο έτσι ο Άνθρωπος γίνεται Θεία Δύναμη σε ενεργό λειτουργία.

Η Φώτιση δεν είναι γνώση διανοητική αλλά όραση ενοποιητική. Μη βλέπεις τον πλησίον σου σαν άλλο. Μην βλέπεις το αντικείμενο ως ξεχωριστό. Μη θεωρείς τον κόσμο αντίπαλο ή εχθρό. Μέσα σε όλα Εγώ υπάρχω. Είμαι στην κίνηση, στην ακινησία, στη φωνή, στη σιωπή. Είμαι στο άσχημο και στο ωραίο. Είμαι στο Άρρητο.

Η κάθαρση της ψυχής δεν είναι μόνο η αποβολή του κακού, αλλά η ενεργοποίηση της μυστικής ικανότητας του ανθρώπου να υπάρχει εν Θεώ. Μόνον όποιος εναρμονισθεί με το Θέλημα του Πατρός δύναται να εισέλθει στα Άγια των Αγίων της υπάρξεώς του. Η Αλήθεια, λοιπόν, δεν είναι μία έννοια· είναι η Ζωντανή Παρουσία που πληροί τα πάντα και περιμένει να της ανοιχθεί ο Ναός της Καρδιάς.

Η αληθινή Θυσία είναι να παραδώσεις τον εαυτό σου στον Πατέρα όχι από φόβο, αλλά από αναγνώριση της Αλήθειας. Καταθέτεις τη βούλησή σου, τα προτερήματα και τα σφάλματά σου, ακόμα και τις Θείες εξουσίες που Σου έχουν δοθεί, ώστε να μην υπάρξει καμία ιδιοκτησία στο Είναι σου. Έτσι, γίνεσαι Άγιο Σκεύος που φέρει και ενσαρκώνει τη Χάρη και την Αλήθεια.

Ο προορισμός του Ανθρώπου δεν είναι απλώς προσωπικός. Είναι καθολικός, οικουμενικός και εσωτερικός. Είμαστε όλοι προσκεκλημένοι να συμμετάσχουμε στην Θεία Λειτουργία της Ζωής, να Χριστοποιηθούμε, να γίνουμε Λόγοι και να διακονήσουμε το Θείο Θέλημα εντός του Απείρου. Αυτή είναι η αποστολή μας, το πεπρωμένο μας, η αιώνια Κλήση μας.

Kαταρρίπτει κάθε αντίληψη πως η Αλήθεια μπορεί να βρεθεί στα συστήματα της ανθρώπινης σοφίας χωρίς την εσωτερική σύνδεση με τη Θεία Πηγή. Δεν ανακαλύπτεται με τη διανοητική δύναμη, αλλά αποκαλύπτεται διά του καθαρού καρδιακού βλέμματος προς την Εστία του Φωτός.

Αυτή είναι η πορεία της Ανθρωπότητας· αυτή είναι η πρόσκληση του Λόγου:
Να μετατραπείς από παρατηρητής σε συνδημιουργός. Από σχήμα σε ουσία.
Από άνθρωπος σε Χριστός εν σαρκί.

Όταν ο Νους αρχίζει να συντονίζεται με την αενάως διαχεόμενη Αγάπη της Θείας Πηγής, δεν σκέφτεται πλέον με κριτήρια εγωικά. Σκέφτεται ως Πνεύμα που γνωρίζει και αναγνωρίζει τον Εαυτό του σε κάθε ον. Εμβαπτίζεται στη ροή της Δημιουργίας και δεν παλεύει να ξεχωρίσει. Αντίθετα, αγκαλιάζει, ενοποιεί, θεραπεύει.

Η Μετουσίωση συμβαίνει όταν ο Άνθρωπος παύει να χωρίζει τη ζωή του σε “καλούς” και “κακούς” τομείς και μαθαίνει να τους περιέχει εν Χριστώ. Δεν πρόκειται για επιφανειακή ανοχή, αλλά για βαθιά ενσάρκωση της άπειρης Αποδοχής, όπου το κάθε τι λαμβάνει το Φως της Ενότητας και γίνεται ευκαιρία ανέλιξης.

Ο στεναγμός είναι ένα υπέρλογο μέσο επικοινωνίας της ψυχής με το Θείο. Είναι η φωνή της καρδιάς, όταν ο λόγος δεν επαρκεί. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να υποτιμά τον στεναγμό, ούτε να τον καταπνίγει, αλλά να τον αντιλαμβάνεται ως θεϊκή ευκαιρία αφύπνισης και μετάβασης σε ανώτερη επίγνωση.

Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για την “ανταπόδοση” με την κοσμική έννοια. Ενδιαφέρεται για την εξέλιξη. Για τη θέωση. Η κάθε κρίση Του είναι ευκαιρία ανάτασης. Κάθε εμπειρία, ακόμη και η πλέον οδυνηρή, ενέχει μέσα της τη Σοφία Του, ώστε η ψυχή να μάθει, να θεραπεύσει, να φωτιστεί.

Η περικοπή από την Αποκάλυψη του Ιωάννη (12:10–12) αποτυπώνει μια συγκλονιστική εσωτερική και κοσμική στιγμή: τη νίκη του ουράνιου σχεδίου επί των σκοτεινών δυνάμεων. Μέσα από το πρίσμα του Εσωτερικού Χριστιανισμού των έργων του Διονύση Δώριζα, αυτή η σκηνή αποκτά εσωτερικό και πρακτικό βάθος.

Είμαστε μαθητές, αλλά ταυτόχρονα και εργαζόμενοι στον Αμπελώνα. Δεν αρκεί να αισθανόμαστε. Οφείλουμε να πράττουμε. Δεν επιτρέπεται να μένουμε αδρανείς. Το Πνεύμα μάς καλεί να μετασχηματίσουμε ό,τι ακόμα μάς φέρνει σε δυσαρμονία. Να χρησιμοποιούμε κάθε κατάσταση, κάθε πρόκληση, ως μέσο μετουσίωσης.

Η Ενότητα όμως είναι Μυστήριο. Δεν ενοποιεί τις εξωτερικές μορφές, ούτε καταλύει την ποικιλομορφία· αλλά φανερώνει τον κοινό Πατέρα πίσω από κάθε ύπαρξη. Είναι το πνευματικό ρεύμα που, αντί να προσπαθεί να ανέβει στους ουρανούς με πύργους, κατέρχεται ως ταπείνωση μέσα στις ψυχές για να τις εξυψώσει από μέσα προς τα άνω. Η Ενότητα χτίζεται όχι με τούβλα, άσβεστο και γνώσεις, αλλά με την προσευχή, τη θυσία και την Αγάπη.

Εκεί που η λέξη έχει ουσία και δύναμη, γιατί αναβλύζει από την Πηγή της Ύπαρξης. Εκεί που η ιδέα παίρνει την κάθε μορφή, εκεί που όλες οι μορφές είναι μια Ιδέα. Ευλογημένη μέρα, που διασκορπιζεις τα σκότη από τον νου του Ανθρώπου και τον ενώνεις με τα πάντα συνειδητά, πως να σε περιγραψω; Με ποια χρωματα; Με ποιες μελωδιες; Με ποια αρωματα;

Ή Μελαγχολία γεννᾶται εἰς τὰς νοσηρὰς ψυχὰς ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὰ ἐξελιγμένα πνεύματα ἀφ’ ἑτέρου, εἰς τὰς μὲν ὡς ἐκδήλωσις μετανοίας διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῶν νόμων τῆς ὕλης καὶ τὴν ἐν ὕλῃ ζωὴν τῆς ἁμαρτίας, εἰς τὰ δὲ ὡς ἐκφραστικὴ ἐκδήλωσις τῆς ἐπιθυμίας μιᾶς ἀπείρου γνώσεως, ἢ μιᾶς ἀπελευθερώσεως ἀπὸ τὸ μαρτυρικὸν αὐτῶν δεσμωτήριον.

Συγκλονίζω τις βάσεις των πνευματικών διδαχών, όπως κι αν διατυπώθηκαν, ώστε να φανούν όλα τα πλανημένα οικοδομήματα της ανθρώπινης διάνοιας, αντίληψης και προσωπικότητας. Επιχέω Φως και Αγάπη, Νέες ιδέες, τις ιδέες της Χριστοποίησης, σε κάθε πνευματική, εννοιολογική δομή.

Ο σύγχρονος μαθητής καλείται να ανακαλύψει το πνευματικό του έργο, όχι απαραίτητα ως επάγγελμα, αλλά ως πρόθεση και συμβολή στο Όλον. Αυτό εκδηλώνεται μέσω της αυθεντικότητας, της ηθικής παρουσίας, της προσφοράς και της υπευθυνότητας στο περιβάλλον του. Μπορεί να είναι ένας γονιός, ένας δάσκαλος, ένας καλλιτέχνης που μεταδίδει φως μέσα από την εργασία και τις πράξεις του.

Το «Αγαπάτε Αλλήλους» λειτουργεί ως αποκάλυψη, διδασκαλία και πρακτική οδηγία. Αναδεικνύει την Αγάπη ως το απόλυτο μέτρο πνευματικής προόδου και την καθιστά μοναδικό δρόμο προς την Θέωση του Ανθρώπου. Ο Άνθρωπος, όταν αγαπά, δεν απλώς πλησιάζει τον Θεό – Τον εκδηλώνει.

Ο Πατήρ δεν εποπτεύει εξ αποστάσεως. Η Επιστασία Του είναι Ζώσα, είναι Διάχυτη, είναι Παρούσα. Και δια μέσου του Δασκάλου Ιωάννη μας δόθηκε η δυνατότητα να εισέλθουμε σε μια βαθύτερη κατανόηση: Ότι είμαστε κι εμείς λειτουργοί, συνεργοί στην Οικοδόμηση της Νέας Γης.

Ο Λόγος, ο Χριστός, δεν αναμένει άλλη ενσάρκωση. Δεν επιστρέφει για να σωθεί. Επέστρεψε ήδη, ως Φλόγα μέσα στην Καρδιά του Ανθρώπου. Ο Άνθρωπος οικειοθελώς επιλέγει να ενδυθεί αυτή τη Φλόγα, να πάψει να ξεχωρίζει, να προσφέρει την Αγάπη όχι σαν συναίσθημα, αλλά σαν Κραδασμό Δημιουργίας.

Ο Δάσκαλος Ιωάννης είναι ο Απεσταλμένος του Θεού, ο οποίος πρώτος καταδεικνύει τη Χριστοποίηση και τη Θέωση του Ανθρώπου – άρα η ίδια του η ύπαρξη και πορεία συνιστά μια συνεχή προσφορά, ένα διαρκές πνευματικό κάλεσμα​.

Στο Σύμπαν τα πάντα δονούνται, πάλλονται, κινούνται και αυτή η αέναος παλμοδόνηση είναι το σημείο της ύπαρξης της Ζωής. Η αδράνεια και η στασιμότητα είναι έργο της άρνησης και είναι τα πρώτα βήματα, τα πρώτα δείγματα για τον Πνευματικό θάνατο.

Ο άνθρωπος που θα ακούσει το κάλεσμά Μου, που θα αποδεχθεί τη Θυσία και θα ενδυθεί τη Χάρη, θα γίνει Σκήνωμα Μου. Όχι επειδή είναι άξιος, αλλά επειδή είναι πρόθυμος να δεχτεί. Και όποιος δέχεται, ας ετοιμάζεται να γίνει Νέα Γη, Νέος Ουρανός. Γιατί η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι ένα γεγονός του μέλλοντος, είναι ένα γεγονός εντός σας, του παρόντος, του αληθινού Τώρα.

Η μεταμόρφωση του ανθρώπου τελείται. Η μεταμόρφωση της δημιουργίας προαναγγέλεται από Εκείνον που θυσιάζεται, για να μπορέσεις να εκτοξευθείς στο άπειρο του εαυτού σου. Παράδωσε όλες τις κινήσεις σου σ’ αυτήν τη θυσία, που καταθρυμματίζει τα τείχη της ανθρωπότητας, για να ρεύσει εντός της το πυρ της Αγάπης του Λόγου Θεού και γίνε ένα με την εκδηλούμενη ευλογία, που η προσφορά Του εξακοντίζει στους κόσμους και τα σύμπαντα του ενωμένου ανθρώπου.

Ένα κάλεσμα εγρήγορσης και αφύπνισης για να μπορέσει η ανθρωπότητα να δεχτεί το νέο Φως και να εξελιχθεί πνευματικά. Ο χρόνος τελειώνει, η προετοιμασία είναι απαραίτητη, και η επιλογή είναι ατομική και καθοριστική.

Ο άνθρωπος δεν υπάγεται απλώς στους νόμους της φυσικής εξέλιξης, όπως τα ζώα, αλλά υπόκειται σε μια ανώτερη πνευματική πορεία που καθοδηγείται από θεϊκές δυνάμεις​. Η Θεία Δικαιοσύνη κρίνει κάθε άτομο με βάση τη συνειδητότητά του και όχι με αυθαίρετα ανθρώπινα κριτήρια.

Η Παρουσία του Δασκάλου λειτουργεί ως φάρος που οδηγεί τον μαθητή στις ατραπούς της μαθητείας. Ο μαθητής δεν ακολουθεί απλώς εντολές, αλλά μέσα από την παρουσία αυτή ενεργοποιείται η εσωτερική του δύναμη και ικανότητα για κατανόηση και εφαρμογή των Θείων Νόμων. Πρόκειται για μια διαδικασία βαθύτερης μεταμόρφωσης, όπου η εξωτερική βοήθεια του Δασκάλου συνδυάζεται με την εσωτερική εργασία του μαθητή​.

Σε αγκαλιάζω Άνθρωπέ Μου μέσα απ’ τη γη. Σε αγκαλιάζω μέσα απ’ τα λουλούδια, μέσα από τη φύση που αντικρύζεις, σε αγκαλιάζω μέσα από την Απειρότητά σου και σύ Με αγκαλιάζεις, όμως δεν το γνωρίζεις και δεν μπορείς φανερά να το εκδηλώσεις και όλα πρέπει να φανερωθούν, τα πάντα να έλθουν σε εκδήλωση, γιατί γι’ αυτό υπάρχουν οι μορφές για να εκδηλωθούν τα πάντα μέσα από τις μορφές, αλλιώς δεν υπήρχε Σκοπιμότητα να υπάρχουν μορφές.

Η δύναμη του νου είναι μεγάλη, μα χρειάζεται υπόβαθρο για να σε οδηγήσει, η εύκολη και λάμπουσα επιλογή δεν είναι και σωστή. Δεν πρόκειται άνθρωπε να κυριαρχήσεις χωρίς ο αγώνας σου να πάλλεται από Δικαιοσύνη και Αγάπη.

Ζήσε! Ζήσε πραγματικά, ουσιαστικά, ελεύθερα! Ζήσε το μεγαλείο της ένωσης μας εδώ στη γη, τώρα! Ποτέ δεν στο αρνήθηκα. Αντίθετα, περιμένω την κίνηση σου. Την κίνηση εκείνη που θα σπάσει τα κατεστημένα, τις συνήθειες σου και τις δήθεν επιθυμίες σου με ένα απλό αλλά δυνατό “θέλω”! Αυτό το “θέλω” είναι που δεν γνωρίζεις που να το κατευθύνεις. Αυτό το “θέλω”, που σε ταλανίζει από επιλογή σε επιλογή, από επιθυμία σε επιθυμία. Παρέδωσε λοιπόν το “θέλω” σου, γιατί ούτως ή άλλως δεν σου ανήκει. Είναι η κινητήρια δύναμη που σου δόθηκε άνωθεν για να θέσεις τον εαυτό σου είτε υπό τον Νόμο, είτε εναντίον του και γνωρίζεις ότι ένας είναι ο Νόμος: Ο Νόμος της Αγάπης.

Ο άνθρωπος χρειάζεται να καταλάβει ότι τα πάντα είναι Θεός. Και μόνο όταν φτάσει σ’ αυτή τη γνώση θα δει ότι ακόμα και μέσα στην ύλη, που βλέπει γύρω του να δονείται, θα διακρίνει τη μορφή του Θεού. Θα δει μέσα στα λουλούδια τη Μορφή του Θεού, στο κελάϊδισμα των πουλιών, θα μπορέσει ν’ ακούσει την Αρμονία του Σύμπαντος και τότε πραγματικά το πνεύμα του ελεύθερο θα υψωθεί πάνω από την ύλη και θα διαχυθεί μέσα στην Αρμονία, μέσα στην Ουσία του Θεού.

Ενώπιον Σου, μέσα στην Άπειρη και Άχρονη Υπόστασή Σου, εναποθέτουμε ταπεινά σαν μία Ενότητα οτιδήποτε βαραίνει, οτιδήποτε δεσμεύει ή καθηλώνει, οτιδήποτε δεν υπάγεται μέσα στην Αγάπη και μέσα στη Θεία Νομοτέλεια και εκδηλώθηκε σαν δόνηση δυσαρμονίας, το χρόνο που πέρασε. Εναποθέτουμε σαν μία Ενότητα τους εαυτούς μας μέσα Σου, για να γεννηθούμε υποστάσεις λαμπρυμένες με Φως, ώστε στην ανακύκλωση του νέου χρόνου να διαχέουμε Αγάπη, Τελειότητα, Θεία Αρμονία και Θεία Ενότητα μέσα στα πάντα. Ταπεινά ζητάμε ένδυμα, εκ νέου, μαθητείας και ταπεινότητας, για να διδαχθούμε πώς να γίνουμε Ένα με Σένα, ­παλμοδονούμενοι στην ίδια ποιότητα Αγάπης και Φωτός.

Φωτισμός (ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ): Η Ροή του Λόγου, Η Αγάπη του Πατρός, και η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος

Ελεύθερη βούληση υπάρχει. Είναι η Μία Βούληση, που διέπει τα Σύμπαν­τα. Είναι η ροή της Προσφοράς, η ροή της Αγάπης, η Απειρότητα, η Ουδετερότητα. Σ’ αυτήν συμμετέχετε, σ’ αυτήν ζείτε, απ’ αυτήν κινείσθε. Οι άλλες επιλογές κατώτερων επιπέδων δεν είναι θέμα ελεύθερης βούλησης, αλλά είναι εκδήλωση του νόμου της Ισορροπίας μέσα στη διττότητα της ύλης, που σας καθοδηγεί και σας διδάσκει να ενωθείτε.

Γνωρίζεις ορισμένα πράγματα, διακατέχεσαι από ορισμένες γνώσεις που έχουν εισέλθει στο νου σου. Έχεις κατανοήσει ότι πρέπει να προσφέρεις, μα ακριβώς κινείσαι απ’ αυτό το πρέπει, προσεύχεσαι απ’ αυτό το πρέπει. Προσπαθείς να εκδηλώσεις ορισμένες καταστάσεις προς το σύνολο, απ’ αυτό το πρέπει, κι αυτό είναι λάθος, είναι μια προσευχή των χειλιών, είναι μια ενέργεια τύπων. Έχεις δημιουργήσει ένα νέο δόγμα, μια νέα κατάσταση μέσα στο νου σου, μέσα στη συνείδησή σου. Την ονομάζω δόγμα, γιατί πιστεύεις ότι αυτή είναι σωστή, ότι αυτή σε βοηθάει. Γιατί πιστεύεις ότι αυτή όντως φέρνει αποτελέσματα μέσα στο σύνολο, κι αυτό είναι στασιμότητα, είναι πλάνη.

Λέει ο Κύριος: «Ο δίκαιος δούλος μου, με τη γνώση του θελήματός μου, θα ελευθερώσει πολλούς από την ενοχή, γιατί θα πάρει επάνω του τις ανομίες τους. Γι’ αυτό και θα του δώσω θέση στους μεγάλους ανάμεσα και θα μοιράσει αυτός τα λάφυρα στους ισχυρούς. Επειδή ο ίδιος τη ζωή του στο θάνατο την έδωσε και δέχτηκε να συγκαταλεχθεί με τους αμαρτωλούς. Αυτός πολλών τις αμαρτίες βάσταξε και μεσιτεύει υπέρ των αμαρτωλών».

Αἱ σαφεῖς γνώσεις τῆς θρησκείας συνανεμίχθησαν μέ τούς μύθους καί τάς φαντασιοπληξίας τοῦ παρελθόντος καί οὕτω παρήγαγον τήν πλάνην, ἥτις ἀποκρυσταλλωθεῖσα εἰς τάς δογματικάς αἱρέσεις, ἐπέφερε τήν ἀναχαίτησιν τῆς προόδου τῶν λαῶν.

Οι άγγελοι είναι λειτουργικά πνεύματα που αποστέλλονται για διακονία, για χάρη εκείνων που μέλλουν να κληρονομούν τη σωτηρία

Ευχαριστώ το Σύμπαν, ευχαριστώ τον Άνθρωπο απ’ οπουδήποτε Μου απέστειλε την ενέργειά του, την Αγάπη του, βοήθεια, και παρακαλώ όσους εγνώρισαν το Φως και το Έλεος, να αναπέμψουν δεήσεις για τη βελ­τίωση και την άνοδο του Ανθρώπου, για την απαλλα­γή του από τα δεινά και τις μάστιγες, για την απελευ­θέρωσή του, για τη Θέωσή του.

Είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολος ο δρόμος για εκείνους, που δεν θέλουν να απαρνηθούν τα καθιερωμένα.

Ο καρπός που το Άγιο Πνεύμα παράγει στις καλοπροαίρετες και πιστές καρδιές, είναι η αγάπη προς όλους, η χαρά από τη λύτρωση που δίνει ο Χριστός, η Ειρήνη που παρέχει η αγαθή συνείδηση, η μακροθυμία προς εκείνους που φταίνε απέναντί μας, η καλοσύνη και η διάθεση να είμαστε εξυπηρετικοί προς τους άλλους, η αγαθότητα της καρδίας, η αξιοπιστία στους λόγους και τις υποσχέσεις μας, η πραότητα απέναντι εκείνων, που μας φέρονται κατά τρόπο εξοργιστικό, η εγκράτεια και η αποφυγή κάθε πονηρής επιθυμίας και πράξης.

Ανασυγκροτώ όλα τα συστήματα ιδεών, όλα τα συστήματα εκφράσεων, εκδηλώσεων και ενεργειών. Εμφυσώ δημιουργική Πνοή Ζωής μέσα σ’ όλα τα τμήματα του Ανθρώπου, δημιουργική ροή Θείων ιδεών, Πύρινη Θεία Αγάπη, Άπειρους παλμούς ισορροπίας και εναρμόνισης. Απορροφώ τις καρμικές δεσμεύσεις που υπάρχουν και υφίστανται στις διττές καταστάσεις, που εκδηλώνουν τα τμήματα του Ανθρώπου, και διαχέω διδαχή Ενότητας και Ελευθε­ρίας, ανυψώνοντας τα τμήματα του Ανθρώπου και τα σώματα που τα εκφράζουν στο δονητικό επίπεδο της εκπαίδευσης από τον Λόγο, στη δυνατότητα εκδήλωσης δονήσεων Φωτός.

Δάσκαλος είναι Ένας, ο Λόγος, κι ο Υπεύθυνος Καθοδη­γητής που επιλέχθηκε να κατευθύνει αυτό το Έργο, που από Εμένα επισκιάζεται και ομιλεί, ουδέποτε επεδίωξε μαθητές του, αντίθετα διακήρυξε και διακηρύσσει τη Διδασκαλία της Αλήθειας, ενώνοντας τους πάντες με τον Λόγο και καθιστώντας Μήνυμα και πραγμάτωση τη Χριστο­ποίηση. Ουδέποτε μίλησε για μοναδικότητα φανέρωσης, αλλά για Ολότητα φανέρωσης, για εποχή Κοσμική, κατά την οποία ο Άνθρωπος θα εκδηλωθεί ως Λόγος – Χριστός – Υιός, ως Λόγος Χριστός – Μητέρα.

Πώς να Σου μιλήσω Πατέρα, έφταιξα και Σε παρακαλώ να διαχύσεις το Άπειρο Έλεός Σου στην ψυχή μου, στη ζωή μου, στη χώρα μου, στους αγαπημένους μου, στον λαό αυτόν που τόσα έχει υποφέρει ως τώρα, αλλά ας είναι Έλεος που θα δημιουργήσει μέσα στον κάθε έναν, επιγνώσεις εκ της Αγάπης Σου, σχετικά με την ευθύνη που φέρει για τα εξωτερικά δραματικά γεγονότα! Πατέρα, η Ελλάδα φλέγεται!

Ὁ θέλων ν’ ἀνέλθῃ διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ἄλλων οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχει ἀπέναντι τοῦ ἀνερχομένου διὰ τῶν ἑαυτοῦ δυνάμεων. Ὁ παρουσιάζων ἑαυτὸν μεγιστᾶνα μὲ ξένον ἔνδυμα μεγιστᾶνος ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως, οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχων τάχιστα ἀποκαλυπτόμενος θέλει ὑπ’ Αὐτοῦ ἐκδιωχθῇ. Καὶ ὁ θέλων νὰ λάβῃ ἐξουσίαν ἀληθῶς δανειζόμενος τὴν δύναμιν παρ’ ἄλλων, οὐκ ἐν τῇ ἐξουσίᾳ ἀληθῶς εἶ, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν παρασχόντων αὐτὴν εἰς αὐτόν.

Τι υπέροχες στιγμές, όταν η Θεότητα περιπατεί μέσα στους Ανθρώπινους ήχους κι όταν η ανθρωπότητα δεξιώνεται στα Ουράνια δώματα σε πλήρες Μεγαλείο και σε πλήρη ταύτιση, όταν αυτές οι δύο Απέραντες, Ομοούσιες, Όμοιες Υποστάσεις, και Υποστάσεις είναι λέξη περιοριστική, η Θεότητα, αντικατοπτριζόμενη στον Εαυτό της, έρχεται σε Αρμονία και εμφανίζεται. Ποιος είναι το είδωλο και ποιος το Πρότυπο, ποιος αυτή τη στιγμή αντικατοπτρίζει τον Εαυτό του, ο Θεός Άνθρωπος ή ο Άνθρωπος Θεός, ποιος από τους δύο είναι εκείνος που πρώτος εγέννησε τον άλλον, και μήπως και τα δύο δεν είναι παρά Ένας Παλμός που αυτογεννά, αυτογεννάται και υπάρχει; Τι υπέροχη στιγμή της Δημιουργίας!

Αν επισκέπτεσαι τους καλούς, τα παραδείγματά σου δεν θα ωφελούν και τόσο. Γι’ αυτό μη φοβάσαι, άνθρωπε να ζήσεις και μεταξύ των κακών για να τους βοηθήσεις να επανέλθουν. Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος ὁμοιάζει πρός γιγάντιον δένδρον, τοῦ ὁποίου ἡ εὐεργετική σκιά δίδει εἰς τά πέριξ αὐτοῦ φυτά τήν δρόσον καί τήν ζωή.

Ειρήνη να είναι μέσα σου, η Ειρήνη Του Πατέρα.

Γρηγορείτε, γρηγορείτε, ώστε η νέα έκχυση Φωτός να ενωθεί με το δικό σας φως και να γίνετε εσείς οι νέοι «Άτλαντες», μιας νέας ατλαντικής Θείας φυλής. Να γίνετε οι νέοι φορείς, μιας νέας γενιάς ανθρώπων, που έπρεπε να είχε δημιουργηθεί μέσα σ’ αυτά τα δύο χιλιάδες χρόνια, γι’ αυτό γρηγορείτε.

“Να σπέρνετε”, τους είπα, “δικαιοσύνη, ώστε να θερίσετε καρπούς ανάλογους της αγάπης σας. Κάντε καινούργια αρχή, όπως ο αγρότης το καινούργιο του χωράφι ετοιμάζει. Είναι καιρός σ’ εμένα, τον Κύριο, να στραφείτε κι εγώ τις ευλογίες μου πλούσιες πάνω σας θα τις σκορπίσω”.

Το φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι όμως αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το φως, γιατί οι πράξεις τους ήταν πονηρές. Κάθε άνθρωπος που πράττει έργα φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, γιατί φοβάται μήπως αποκαλυφθούν τα έργα του και κριθούν.

Κι ο Λόγος είναι Αστάθμητος και ενεργεί σύμφωνα με το Θέλημά Του, γιατί το Θέλημά Του είναι το θέλημα τού Πατέρα, κι είναι Ένα και το αυτό και πάντα υπάρχει η Σκοπιμότητα και πάντα γνωρίζει γιατί ενεργεί και πάντα βλέπει τα Άπειρα βάθη σου και γνωρίζει το Συντονισμό σου με τη Μία, την Αέναη Ροή, των Απείρων Κόσμων και γνωρίζει τον τρόπο, που θα σε συντονίσει με Αυτή τη Ροή. Γιατί μπορεί να σέ βαφτίσει στο Λόγο, γιατί μόνο, άνθρωπε, όταν βαφτιστείς στο Λόγο θα συντονιστείς με τη Ροή την Αέναη, που είναι ο Λόγος.

Ο Λόγος δεν διαχωρίζεται, δεν διασπάται, υπάρχει παντού Ολόκληρος. Και ο Λόγος αυτή την εποχή θα εκφραστεί μ’ ένα τρόπο διαφορετικό, θα εκφραστεί σύμφωνα με την εποχή και θα φανερώσει τα Απύθμενα βάθη της Απειρότητάς Του, της Απειρότητας, της δικής σου Άνθρωπε, γιατί είσαι ο Λόγος μέσα σε χιλιάδες μορφές και χιλιάδες εκδηλώσεις. Την περίοδο αυτή θα Τον δεις και θα Τον πιστέψεις και θα Τον δεις πρώτα μέσα από Μία Μορφή κι αυτή η Μορφή θα γίνει για σένα Πανσυμπαντική και Άπειρη, γιατί έτσι είναι.

Όλοι οι άνθρωποι είμαστε Ένα και όλοι μαζί στον ίδιο πνευματικό κόσμο ανήκουμε. Ένα Θεό Πατέρα πιστεύουμε, Ένα Θεό αγαπάμε,  Ένα Θεό εμπιστευόμαστε. Ο Χρόνος για μας είναι η άναρχος διέλευση των αιώνων και των κόσμων, η γέννηση και η διέλευση δια μέσω της χρονικής περιόδου της εκάστοτε εξέλιξης που παρουσιάζουν. Η κίνηση της διαρκούς πνευματικής τελειοποίησης της ανθρωπότητας ως μονοκυττάρου επί της Γης έως της ανέλιξης σε Υπέρτατο Πνευματικό Ον.

Σε ελευθερώνω, άνθρωπε, από τους τρόπους που Με υμνείς, για να επεκτείνω καθετί που Με περιόρισε και καθετί που κι εσένα περιορίζει, έστω και αν υμνητικό ήταν, σε νέες διαστάσεις που θα αποδίδουν και θα παρουσιάζουν τη Θεότητά Μου, που θα απαγγέλλουν στον άνθρωπο της γης, στον άνθρωπο όλων των πεδίων την Ενότητα του Λόγου, το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας, του έργου του Δασκάλου Ιωάννη στη γη.

Η πρακτική της καθημερινότητας είναι αναγκαίο να πνευματοποιείται συνεχώς. Με την Ευχαριστία μαθαίνουμε να προσεγγίζουμε το καθετί ως ευκαιρία να εισάγουμε την ελευθερία σε κάθε περιορισμό που ερχόμαστε σε επαφή. Αυτό είναι το πραγματικό μοίρασμα της Αγάπης, όχι μία απλή απόδοση της Αγάπης στη Δημιουργία, γιατί αυτή ως θέση είναι περιορισμένη, αλλά η συμμετοχή μας με την Αλήθεια μας και την Αγάπη στη Δημιουργία που είμαστε τμήμα Της αλλά και Την εμπεριέχουμε.

Η Άρνηση αγοράζει, δίνει πολλά στη ματαιότητα, και αγοράζει ψυχές, μα η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι για πούλημα, αυτός πώς φθάνει στην κατάσταση να κατεβάζει σέ σημείο αγοράς την ψυχή πού Άλλος του έδωσε; Η δύναμη της ματαιότητας. Η δύναμη του νου είναι μεγάλη, µα χρειάζεται υπόβαθρο για να σε οδηγήσει, η εύκολη και λάµπουσα επιλογή δεν είναι και σωστή. Δεν πρόκειται άνθρωπε να κυριαρχήσεις χωρίς ο αγώνας σου να πάλλεται από Δικαιοσύνη και Αγάπη. Μην αποσκοπείς στα μάταια, γιατί είναι παγίδα µε απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Κανένας δεν αδικήθηκε ποτέ από το Θεό και δεν είναι δυνατόν να αδικηθεί. Κανένας δεν ενσαρκώθηκε λάθος. Θέλω να μάθετε όλοι να βλέπετε τη σκοπιμότητα της ζωής. Να μάθετε να βλέπετε πέρα απ’ ό,τι φαίνεται στην εξωτερική επιφάνεια, να βλέπετε τι κρύβεται, σε τι μας ασκεί, σε τι μας εκπαιδεύει η κάθε δοκιμασία της ζωής μας. Μην κρίνετε ποτέ, γιατί ο Θεός δεν ξέρετε πώς διδάσκει και πώς εκπαιδεύει και εξελίσ­σει τον κόσμο Του. Άνθρωπε-μαθητή Μου, η κάθε πνευματική σου κίνηση αντλεί από την ανωριμότητα του “εγώ”, που αναζητά την αυτοπροβολή, το αποτέλεσμα είναι πάντα η σύγχυση.

Χρειάζεται όλοι να βλέπουμε τη σκοπιμότητα της ζωής. Να μάθουμε να βλέπουμε πέρα απ’ ό,τι φαίνεται στην εξωτερική επιφάνεια, να βλέπουμε τι κρύβεται, σε τι μας ασκεί, σε τι μας εκπαιδεύει η κάθε δοκιμασία της ζωής μας. Καλό είναι να μην κρίνουμε ποτέ, γιατί ο Θεός δεν ξέρουμε πώς διδάσκει και πώς εκπαιδεύει και εξελίσ­σει τον κόσμο Του.

Δέομαι και παρακαλώ τη Θεία Αρωγή σε κάθε πνεύμα, ψυχή και υπόσταση που απήλθε του υλικού τούτου κόσμου και πεινά και διψά για Φως και Έλεος.

Νιώθε Με μέ­σα στις κινήσεις του Ανθρώπου, μέσα στους ήχους και στις σκέψεις του, μόνον έτσι Με νιώθεις μέσα σου. Με νιώθεις μέσα σου μέσα από τα πάντα, γιατί όπου υπάρχω, υπάρχουν τα πάντα, όπου υπάρχουν τα πάν­τα, υπάρχω. Νιώθε Με μέσα στην Αέναη κίνηση και τη δραστήρια παύση. Νιώθε Με μέσα στην Άναρχη Αρχή και το Ατελεύτητο Τέλος, μέσα στους Ουρανούς σου και μέσα στη γη σου, δηλαδή μέσα στο Πνεύμα και μέ­σα στην ύλη. Νιώσε Με να κυλάω μέσα στα κύτταρά σου. Νιώσε Με μέσα στο νερό που σε ξεδιψά και μέσα στο φαΐ που σε τρέφει. Γιατί μόνον αν Με νιώσεις έτσι, θα τραφείς με την Ενέργεια της Ζωής και θα μετουσιώ­σεις την ύλη της γης.

Πόσο Σ’ ευχαριστώ, που η μελωδία του Απείρου ζει μέσα μου και οι εκδηλώσεις μου είναι οι φθόγγοι της, που παρέχονται στον Άνθρωπο Εαυτό μου για να διδάξουν ό,τι Εσύ μου δίδαξες, για να πραγματώσουν αυτό που εντός μου πραγματώνεις. Θέλω να απελευθερωθώ από κάθε αποτύπωμα, που τείνει να με διατηρήσει στην παθητική μου στάση. Γι’ αυτό συνειδητά συμπυκνώνω όλα τα στάδια της ευχαριστίας και όλες τις ποιότητες που σαν Αγάπη εξέφρασα προς Εσένα, σε μία κίνηση που ξεκινά από τη γη, για να καταδείξει τον Ουρανό.

Η Αγάπη γίνεται η παρουσία της Ένωσης μέσα στους παλμούς σας και σας επιτρέπει να γευθείτε την Ένωση, να εκφράσετε την Ένωση και να βιώσετε την Ένωση μέσα από λέξεις, μέσα από παλμούς, μέσα από τη διάχυση και την πλημμυρίδα της Χάρης, που στον Άνθρωπο διοχετεύεται και από τον Άνθρωπο εκπορεύεται. Σας επιτρέπει να παρουσιάσετε τη συνένωση της διοχετευόμενης Χάρης από το Θεό και της εκπορευόμενης Χάρης από τον Άνθρωπο, που εντός του ζει ο Θεός, πραγματώνοντας, βεβαιώνοντας και καταδεικνύοντας τη Θέωση του Ανθρώπου, που εκείνη τη στιγμή θα συντελείται. Και δεν θα συντελείται μόνο μέσα σε σας, αλλά και μέσα σε καθέναν που θα βρίσκεται γύρω σας, σε καθέναν που θα τον αγγίζει ο απόηχος της φωνής σας, σε καθένα που μέσα από τα κύματα των παλμών της ύπαρξής σας θα δεχθεί τη διάχυση αυτή, γιατί αυτή η διάχυση είναι ζωογόνος, είναι πάλλουσα.

Αγαπώ, είναι μία Λειτουργία, μία λειτουργία ζωής του «Είναι» του Ανθρώπου. Είναι η εκδήλωση του Πατέρα. Ο Πατέρας «νομιμοποίησε» τα πάντα διά του Δημιουργικού Λόγου, ώστε να εκφράζουν Τελειότητα, Ισορροπία, Αρμονία και Κάλλος. Είμαστε, λοιπόν, υποχρεωμένοι να κατανοήσουμε αυτή την Άπειρη Σκοπιμότητα, η οποία λέγεται Αγάπη και εντός της οποίας περιέχονται τα πάντα ταξινομημένα πλήρως, υπό απόλυτο έλεγχο και απόλυτη ισορροπία. Είναι σημαντικό, λοιπόν, να προσπαθούμε καθημερινά να αποδεσμευόμαστε από οποιαδήποτε σύζευξη ή έλξη με τη γη. Να εισάγουμε δημιουργικά την Πνευματικότητα στη ζωή μας.

Το Έργο του Θεού ξεκινάει από τη Θεία Βουλή, υφίσταται, εξελίσσεται, παίρνει διαδοχικές μορφές, μέχρι να φθάσει στην τελική μορφή, που θέλει ο Θείος Λόγος να παρουσιαστεί ή και να παρουσιάσει κάτι ακόμα. Η Απειρότητα του Θείου Λόγου πάντοτε έχει να παρουσιάσει καταστάσεις, ομιλίες και διδασκαλίες. Έχει να παρουσιάσει πολλά για να μας βοηθήσει να εξυψωθούμε τόσο, που να ενωθούμε, με κείνο, που γνωρίσαμε τουλάχιστον, αν όχι με την Απειρότητα του Λόγου, μ’ εκείνο το τμήμα έστω, το κομμάτι που ως Λόγος, εκπροσώπησε το Θεό πάνω στη Γη.

Θέλω, Κύριε, να το κάνω ολοφάνερα, έτσι ώστε να κατανοήσουν όλοι, παρά τον περιορισμένο τρόπο λειτουρ­γίας του ανθρώπου αυτής της εποχής, ότι φέρουν μέσα τους Θεό, ότι μπορούν να εκδηλώσουν Τέλειο Λόγο, άμεσα, γιατί αυτήν την εποχή οι δονήσεις του Άμορφου και οι δονήσεις του Εκδηλωμένου τείνουν να συντονισθούν στη Μία και Μοναδική Δόνηση, τη Δόνηση της Αρ­μονίας, που συνέχει τα σώματα που εκδηλώθηκαν κι εκεί­να που δεν έχουν εκδηλωθεί. Έτσι, τα εκδηλωμένα όντα συνδέονται με στοιχεία Πνεύματος από την Άπειρη Φλό­γα του Ανεκδήλωτου Πατέρα και οδηγούνται να ενοποιη­θούν σταδιακά, επιστρέφοντας στο Άμορφο Φως.

Μοίραζε τις σκέψεις σου στον Άνθρωπο, γιατί όσες σκέψεις κρατάς για σένα, είναι σκέψεις διάσπα­σης και διαχωρισμού, όσες μοιράζεις, είναι σκέψεις Αγάπης και Ενότητας. Αυτό που μοιράζεις, είναι Ανε­ξάντλητο, αυτό που κρατάς, εξαντλείται άμεσα. Αυτό που μοιράζεις, Θεώνεται, αυτό που κρατάς, εντάσσε­ται στο Νόμο της διττότητας και της φθοράς. Μοίραζε τις σκέψεις σου, γιατί ό,τι μοιράζεις, δοκιμάζεται από την εκδήλωσή του, από τη διάχυσή του και αναγκάζε­ται να καθαρθεί μέσα από τις διαδικασίες της Εκλέπτυνσης και της Μετουσίωσης, ολοκληρώνοντας έτσι εντός σου την ουσιαστική Κάθαρση.

Είθε ο Θεός, που μας δίνει ειρήνη, να μας κάνει ολοκληρωτικά δικούς του. Κι ας διατηρηθεί άμεμπτη ολόκληρη η ύπαρξή μας, το πνεύμα, η ψυχή και το σώμα μας, κατά τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ας ηχήσει αυτό σαν μήνυμα Θείο, σαν Άγγελμα Ουράνιο μέσα στις ψυχές όλων μας
και να τις ανασύρει, όπου κι αν βρίσκονται καθηλωμένες,
όπου κι αν βρίσκονται δεσμευμένες, σ’ όποιο σημείο κι αν υστερούν,
να τις ανασύρουν και να τις πληρώσουν με Αγάπη και Φως.
Καθ’ ο μέτρον δε, Αδελφόν ελεείτε, Έλεος δι’ υμάς έλκετε.

Βλέπετε λοιπόν πώς μέσα από αυτή την Ιστορική Αλήθεια, που κανείς πιά δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει την εγκυρότητά της, αν και πολλοί αντιφρονούντες προσπάθησαν μέχρι σήμερα με διάφο­ρους τρόπους ν’ ανατρέψουν και ν’ αμφισβητήσουν τα διάφορα γε­γονότα που συνέβησαν σ’ αυτή την εποχή, χωρίς βέβαια να το κα­τορθώσουν, ξεπηδά, φανερώνεται και μια άλλη πλευρά της ίδιας Αλήθειας, η εσωτερική της πλευρά, πού μέχρι τώρα παρέμενε σκεπα­σμένη, και που έχει ιδιαίτερη αξία για όλους μας, γιατί θα μας βοηθήσει να μεταφέρουμε εντός μας τη ζωή και το έργο τού Κυ­ρίου μας, όχι θεωρητικά μα στην πράξη, και θα μας βοηθήσει γνωρίζοντας τις πτυχές του έργου αυτού, στη δική μας Χριστοποίηση, που είναι και ο τελικός προορισμός μας πάνω στη γη.

Η χαρά σχετίζεται με τον «ευαγγελισμό» της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο, στους «μακράν» και στους «εγγύς», για την πραγματοποίηση μιας νέας κοινωνίας ανθρώπων… Αυτή η ειρήνη, μαζί με την αγάπη και τη χαρά, είναι καρπός του Πνεύματος και αυτός ο καρπός αγκαλιάζει τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα σε γη και ουρανό.

Η διατήρηση της αυτάρεσκης ικανοποίησης της συνείδησης καταναλώνει και σπαταλά το Φως. Είναι η ψεύτικη εικόνα που συντηρεί ατέλειες και καταβροχθίζει το Φως που συλλέγουμε οικοδομώντας κατεστημένα που εμποδίζουν την εξέλιξη.

Περιόδευσον τότε τοὺς Κόσμους τούτους, ἐρεύνησον τὰς ἐσχατιὰς αὐτῶν, ἐξέτασε τὰς Ἐπικρατείας μὲ τοὺς Νόμους αὐτῶν καὶ καταμάνθανε τὸν τρόπον τῆς ἐνεργείας τῶν Δυνάμεων αὐτῶν. Καὶ εἴσελθε εἰς τὰ μυστικὰ τῶν Ἁρμονιῶν.

Θεέ μου σε παρακαλώ πολύ με την Άπειρη Αγάπη Σου πότισε το σπόρο που έπεσε και σήμερα στις ψυχές και στα πνεύματά μας και Συ Κύριε φρόντισε ώστε ο σπόρος αυτός να μεγαλώσει και να δώσει καρπούς, τους πνευματικούς καρπούς, που προϋποθέτει.

Ο Λόγος, δεν έχει χώρο για έπαρση. Ας συνειδη­τοποιήσουμε, λοιπόν, ότι κάθε έπαρση για πνευματικά θέματα έχει πηγή την απόστασή μας από το Λόγο, τον Οδηγό και Υπεύθυνο για την πνευματική άνοδο του ανθρώπινου συ­νόλου και του καθενός ξεχωριστά.
Η διαχωριστική λειτουργία μέ­σα στο χωρόχρονο δίνει τροφή στον εγωισμό, με απο­τέλεσμα την ανακύκλωση του περιορισμού της ύπαρξης μέσα σ’ αυτόν. Ας ελευθερωθούμε από το διαχωρισμό, για να ελευθερω­θούμε από τους περιορισμούς που διέπουν την εκδήλωσή μας. Αν θέλουμε να δούμε πόσο «χώρο» δίνουμε στο διαχωρι­σμό, τότε ας κοιτάξουμε πόσοι περιορισμοί διέπουν τη δράση μας.

Η ατομική συνείδηση «λαός» αντιπροσωπεύει σκέψεις άτακτες, αταξινόμητες. “Εκλεκτός λαός” είναι οι πνευματικώς διαφωτισμένες και υπάκουες σκέψεις μας. Όσο οι ποικίλες καταστάσεις συνείδησης και των σκέψεών μας αφυπνίζονται με το εσώτερο φως του Χριστού και αλλάζουν τις δραστηριότητές τους σύμφωνα με την Αλήθεια, τόσο τότε εισέρχονται στις τάξεις του «εκλεκτού λαού».

Ἔχομεν ὅθεν δύο Ἀληθείας, τὴν μὲν ἐκ τῆς πείρας καὶ γνώσεως τοῦ ἀτόμου, τὴν δὲ ἐξ Ἀποκαλύψεως. Ἐὰν ἄλλοι διδάξωσιν ὑμῖν ἢ ἐδίδαξαν τὴν ἐκ πείρας καὶ ἀτομικῆς αὐτῶν γνώσεως ἢ τῆς ἰδίας αὐτῶν κρίσεως ἢ τῆς πνευματικῆς αὐτῶν ἀποδόσεως προερχομένην Ἀλήθειαν, Ἐγὼ θέλω διδάξει ὑμῖν τὴν ἐξ Ἀπο­καλύψεως.

Δεν γνωρίζετε τα Μυστήρια του Ουρανού, και μη δέχεσθε τους συμβολισμούς ως πραγματικότητα. Χρησιμεύουν μόνο ως βακτηρία για να μεταπηδήσετε σε κάτι άλλο, που ούτε γνωρίζετε, αλλά και ούτε υποψιάζεστε.

Αγάπη εστίν αξίωμα Πατρός Δημιουργού, αι απορρέουσαι δε λειτουργίαι συνθέτουν την συμπεριφορά του Πατρός προς τα Δημιουργήματα Αυτού, ήτις περιέχει Στοργήν, Τρυφερότητα, Καλωσύνην, Έλεος, Προσφοράν και Διδαχήν.

Ας μάθουμε να αγαπάμε επομένως πιο ενσυνείδητα και να καλούμε το Θεό να ενωθεί μαζί μας. Το ένα είναι απόλυτα συνδεδεμένο με το άλλο. Εάν αγαπάμε, τότε ο Θεός, ακόμα κι αν δεν Τον καλέσουμε θα μας χτυπήσει την πόρτα. Ακόμα κι αν χάσουμε αυτή την επαφή μαζί Του, θα έρθει και πάλι ο Θεός αν μπορέσουμε να μάθουμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλο. Αν κάθε σκέψη, κάθε λόγος, κάθε πράξη είναι μια βοήθεια στον διπλανό μας, ένα στήριγμα στον κουρασμένο κι ένα χαμόγελο σ’ αυτόν που προπορεύεται από εμάς, τότε και η ταπεινοφροσύνη θα στήσει έναν περίλαμπρο θρόνο μέσα στην καρδιά μας. Έτσι χωρίς κομπασμούς και τυμπανοκρουσίες θα μάθουμε να δουλεύουμε σιωπηλά και αθόρυβα.

Η σύλληψη της ιδέας υπάρχει προ της εφαρμογής. Όμως η σύλληψη μιας ιδέας από έναν Θείο Νου, είναι ήδη ένα δημιούργημα. Είναι ήδη γεγονός. Όμως ο άνθρωπος φέρει εντός του Θείο Νου. Άρα, η σύλληψη υπ’ αυτού της ιδέας του Τέλειου Ανθρώπου, είναι ήδη ένα δημιούρ­γημα. Ο άνθρωπος, ως Ομοούσιος του Πατρός, είναι Δημιουρ­γός. Δημιουργεί διά του Λόγου και της συλλήψεως της Ιδέας.

Αγαπάτε τον κόσμο ανεξαιρέτως φίλων και εχθρών και τη ζωή με όλα τα βάσανά της. Αγαπώντας τους εχθρούς σας αποπλύνετε τη δηλητηριώδη πληγή του κακού και καθιστάτε τα βέλη του άχρηστα. Απ’ τη ζωή την ανθρώπινη η ευτυχία ανελίσσεται στα ουράνια. Κι απ’ του πόνου τ’ ανυπόφορο κέντρισμα η ευτυχία ξεφυτρώνει. Αγαπάτε άνθρωποι.

Έχει ήδη σημειωθεί η Ανατολή μιας Νέας Κοσμικής περιόδου, η περίοδος του Φωτισμού των ανθρώπων, γνωστή και ως περίοδος της Επιφάνειας του Αγίου Πνεύματος. Είναι η περίοδος που θα επικρατήσει η Αγάπη που διδάχθηκε και διαδόθηκε στη γη, κατά την οποίαν το Πνεύμα θα επικρατήσει επί της ύλης. Είναι τεράστιες οι αλλαγές και είναι ανάγκη να το συνειδητοποιήσουμε. Το ειρηνικό παράδειγμα οικοδομεί, σαν ένας λύχνος φωτίζει τους γύρω, οι οποίοι βλέπουν τα καλά έργα και πιστεύουν στον Πατέρα. Όπως όταν πέσουν σε ήρεμη θάλασσα οι ακτίνες του ήλιου τότε με την αντανάκλαση η θάλασσα μοιάζει με ήλιο, έτσι και η καρδιά των ειρηνοποιών αντανακλά στο πρόσωπό τους την ειρήνη και την μεταδίδουν και στους γύρω.

Είμαι η Αγάπη και ως Αγάπη εκδηλώνομαι προς όλους σας. Όσοι μπορείτε να Με γνωρίσετε, Με έχετε εντός σας. Μα και εσείς, που ακόμα δεν Με αναγνωρίζετε, εντός σας Με έχετε και έχω ήδη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να Με αφομοιώσετε και να σας αφομοιώσω, εκδηλώνοντας την Απόλυτη Ενότητα του Λόγου Ανθρώπου. Αυτό είναι το Έργο Μου, το Έργο σας, το Έργο σου, Άνθρωπε, γιατί Ένας Άνθρωπος είσαι. Εκδήλωσέ το μέσα από όλους τους πόρους σου, μέσα από όλα τα στοιχεία σου και άφησέ το να σε οδηγήσει και να σε προσφέρει ως Δωρεά Ζωής μέσα στα πάντα.

Η κοινωνία του ανθρώπου με το Θεό και η ζωή σε μία κοινότητα ειρήνης είναι η ύψιστη έκφραση της ειρήνης του Θεού επί της γης. Η ειρήνη έχει μια ουράνια προέλευση κι’ ένα γήινο σκοπό. Μια αποστολή προς την ανθρωπότητα. Έρχεται σαν δωρεά για να πληρώσει τον άνθρωπο με χαρά και ευτυχία. Μια ειρήνη που να εκφράζεται στην αγάπη και στη χαρά της αδελφοποιήσεως των πάντων.