Η λήθη του προορισμού και η πτώση του ανθρώπου

Αγαπητοί αδελφοί,

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα απλό δημιούργημα της ύλης.
Δεν είναι ένα σώμα που σκέπτεται, αλλά ένα πνεύμα που προσωρινά κατοικεί μέσα σε σώμα.

Και όμως…
ζούμε σαν να είμαστε μόνο σώμα.

Ξεχάσαμε.
Ξεχάσαμε ποιοι είμαστε.
Ξεχάσαμε από πού ερχόμαστε.
Ξεχάσαμε πού πηγαίνουμε.

Και αυτή η λήθη είναι η αρχή της πτώσεως.

Ο άνθρωπος δεν ήρθε στη γη τυχαία. Ήρθε με έναν βαθύ και ιερό σκοπό:
να γνωρίσει το πνεύμα, να ζήσει μέσα στο σώμα αλλά να στραφεί προς τον Θεό.

Ο άνθρωπος είχε σκοπό να πραγματοποιήσει τον θείο προορισμό του, δηλαδή να ζήσει μέσα στην ύλη αλλά με πνευματική επίγνωση .

Αυτό σημαίνει:

• να χρησιμοποιεί τον κόσμο, αλλά να μην δεσμεύεται από αυτόν
• να ζει στο σώμα, αλλά να μην γίνεται δούλος της σάρκας

να ανεβαίνει πνευματικά, όχι να βυθίζεται. Η πτώση του ανθρώπου δεν έγινε ξαφνικά.
Έγινε όταν παρέβλεψε τον σκοπό του.

Αντί να στραφεί προς το πνεύμα:

• στράφηκε στην ύλη
• αναζήτησε απολαύσεις
• επιδίωξε δόξα, δύναμη και προσωρινά αγαθά

Έτσι, όπως λέει το κείμενο, ο άνθρωπος:

• «εντρυφά προς κορεσμό της σαρκικής απολαύσεως»
• και «δίδει το πνεύμα του στη σάρκα»

Δηλαδή:
👉 αντί να κυβερνά το σώμα με το πνεύμα
👉 αφήνει το σώμα να κυβερνά το πνεύμα

Αυτό είναι η πραγματική πτώση. Ο άνθρωπος κατέβηκε στη γη όχι για να χαθεί μέσα στην ύλη,
αλλά για να τη φωτίσει.

Ήρθε:

• όχι για να γίνει δούλος των αισθήσεων
• αλλά για να τις μεταμορφώσει
• όχι για να χαθεί στον κόσμο
• αλλά για να φέρει τον Θεό μέσα στον κόσμο

Ο προορισμός του είναι βαθύς:
👉 να ενσαρκώσει το Φως
👉 να ζήσει τον Χριστό μέσα του
👉 να γίνει ζωντανός φορέας της Αλήθειας

Αυτό είναι το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν».

Κάπου όμως, μέσα στην πορεία του, ο άνθρωπος στράφηκε προς τα έξω.

Είδε την ύλη… και την αγάπησε.
Είδε την απόλαυση… και την επιθύμησε.
Είδε τη δύναμη… και θέλησε να την κατέχει.

Και τότε έγινε το μοιραίο:
👉 αντάλλαξε το πνεύμα με την ύλη
👉 το αιώνιο με το πρόσκαιρο
👉 το φως με τη σκιά

Δεν έχασε τον Θεό. Έχασε τη συνείδηση του Θεού. Η πτώση δεν είναι ιστορικό γεγονός.
Είναι υπαρξιακή κατάσταση.

Κάθε φορά που:

• ζούμε μόνο για το εγώ
• αναζητούμε μόνο την απόλαυση
• ξεχνάμε την αγάπη

εκείνη τη στιγμή:
👉 πέφτουμε

Η πτώση είναι:

• αποκοπή από το εσωτερικό φως
• σύγχυση της συνείδησης
• ταύτιση με το πρόσκαιρο

Ο άνθρωπος τότε ζει… αλλά δεν γνωρίζει γιατί ζει. Και έτσι δημιουργείται ένας κόσμος όπου όλα φαίνονται αληθινά… αλλά δεν είναι.

Ένας κόσμος όπου:

• η επιτυχία θεωρείται ευτυχία
• η δύναμη θεωρείται αξία
• η κατοχή θεωρείται ολοκλήρωση

Αλλά ο άνθρωπος, ακόμα και όταν τα αποκτήσει όλα,
μένει άδειος.

Γιατί; Διότι η ψυχή δεν τρέφεται με ύλη.
Η ψυχή ζητά Φως. Και τότε αρχίζει κάτι ιερό.

Μια ανησυχία.
Μια αίσθηση κενού.
Ένα εσωτερικό κάλεσμα.

Ο άνθρωπος αρχίζει να αναρωτιέται:

• «Γιατί δεν είμαι πλήρης;»
• «Τι μου λείπει;»
• «Ποιος είμαι πραγματικά;»

Αυτή η αγωνία δεν είναι αδυναμία. Είναι η αρχή της αφύπνισης. Ο Θεός δεν εγκατέλειψε ποτέ τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος απομακρύνθηκε.

Και γι’ αυτό υπάρχει ένας αμετάβλητος νόμος:

👉 Ό,τι απομακρύνεται από το Φως, καλείται να επιστρέψει στο Φως.

Η ζωή γίνεται τότε:

• δοκιμασία
• εκπαίδευση
• καθαρτήριο

Κάθε δυσκολία δεν είναι τιμωρία. Είναι πρόσκληση επιστροφής.

Η επιστροφή δεν γίνεται με λόγια.
Γίνεται με μεταστροφή.

Ο άνθρωπος καλείται:

• να στραφεί προς τα μέσα
• να δει την αλήθεια του
• να αναγνωρίσει τα λάθη του

Και τότε αρχίζει η κάθαρση:

• από τις προσκολλήσεις
• από τις ψευδαισθήσεις
• από το εγώ

Αυτή είναι η αρχή της πνευματικής ζωής.

Ο Χριστός ως εσωτερική πραγματικότητα

Ο Χριστός δεν είναι μόνο ιστορικό πρόσωπο.
Είναι εσωτερική παρουσία.

Είναι:

• το Φως μέσα στον άνθρωπο
• η συνείδηση της αλήθειας
• η δύναμη της αγάπης

Όταν ο άνθρωπος επιστρέφει μέσα του,
εκεί Τον συναντά. Και τότε καταλαβαίνει:
👉 η Βασιλεία του Θεού είναι εντός ημών. Η αληθινή ανάσταση δεν είναι εξωτερικό γεγονός.
Είναι εσωτερική αφύπνιση.

Όταν ο άνθρωπος:

• θυμηθεί τον προορισμό του
• ξαναβρεί το φως
• ζήσει με αγάπη

τότε:
👉 ανασταίνεται Από την άγνοια → στη γνώση
Από το σκοτάδι → στο φως
Από το εγώ → στο «Εγώ Ειμί».

Ο αφυπνισμένος άνθρωπος ζει στον κόσμο… αλλά διαφορετικά.

Δεν απορρίπτει τη ζωή. Τη μεταμορφώνει.

• εργάζεται, αλλά δεν δεσμεύεται
• αγαπά, αλλά δεν προσκολλάται
• ζει, αλλά με συνείδηση Θεού

Και τότε γίνεται:
👉 φως για τους άλλους
👉 γέφυρα μεταξύ ουρανού και γης.

Αδελφοί,

Ο άνθρωπος έπεσε γιατί ξέχασε.
Και θα σωθεί όταν θυμηθεί.

Δεν χρειάζεται να πάμε κάπου αλλού.
Χρειάζεται να επιστρέψουμε μέσα μας.

Εκεί:

υπάρχει το Φως

υπάρχει η Αλήθεια

υπάρχει ο Χριστός

Ας αφυπνιστούμε.
Ας θυμηθούμε.
Ας επιστρέψουμε.

Εγώ Ειμί το Φως, το οποίο αναμένει εντός σου.
Εγώ Ειμί η Οδός, την οποίαν εσύ καλείσαι να βαδίσεις.
Εγώ Ειμί η Ζωή, την οποίαν εσύ λησμόνησες.

Ἐπίστρεψον.
Καὶ ἴδε.
Καὶ γίνου.