ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Γνωρίζεις, ότι για οτιδήποτε εκδηλώνεται πάνω στη γη, φέρεις ευθύνη. Γνωρίζεις, ότι δεν είσαι αναίτιος για καμία κατάσταση ανθρώπινης εκδήλωσης εξευτελισμού ή δυσαρ­μονίας, γιατί με κάθε κομμάτι του Ανθρώπου αποτελείς Ένα. Γνωρίζεις, ότι εσύ, ο δυνάμενος να προσφέρεις Ουσία απ’ το Είναι σου, είναι που πρέπει ενσυνείδητα ν’ αναλά­βεις τις ευθύνες της Ολότητάς σου και να τις μετουσιώ­σεις, διανοίγον­τας μ’ αυτό τον τρόπο την Οδό της επιστρο­φής για Ολόκληρο τον Εαυτό σου. Κι αυτή η εκδήλωσή σου δεν πρέπει να νοείται από εσένα σαν προσφορά που σε ανάγει σε κάποια στάδια ­ιεραρχι­κά υψη­λότερα, αλλά σαν λειτουργικότητα και μόνο της υπό­στασής σου, γιατί η Θεία Ύπαρξη είναι Προσφορά, Αγάπη, Αναγέννηση και Ζωή, χωρίς να διαχωρίζει, να εξαιρεί ή να κατατάσσει σε στάδια.

Είμαι το Έλεος και η Αγάπη. Αποκτήσετε την βάση εκείνη η οποία σας είναι απαραίτητος, για να οδεύσετε προς την Αλήθεια του παντός. Και η βάση είναι Μία και Μοναδική. Είναι η Αγάπη την οποία εφανέρωσε και εδίδαξε και εξακολουθητικώς διδάσκει, προς όλες τις υποστάσεις αδιακρίτως, ο ενανθρωπιζόμενος εκ νέου εφ’ απάσης της ανθρωπότητος Λόγος Χριστός.

Σαν τμήμα της Ολότητας, φέρω σε εκδήλωση τα στοιχεία του Όλου Πνεύματος Ιωάννη. Είμαι δηλαδή το ­τμήμα εκείνο της Ολότητάς Μου, το οποίο έχει αναλάβει το Έργο της εκπαίδευσης των πνευμάτων τα οποία βρίσκονται σε σάρκα, αλλά και στα Πνευματικά Πεδία. Η Πνευματική Μου Υπόσταση ως τμήμα – εκδήλωση Λόγου ­Ιωάννη είναι ακαθόριστη, δεν έχει κανενός είδους όρια. Δύναται να διαχέεται στο Παν και να πυκνώνεται, εκδηλούμενη, ανάλογα με την εκάστοτε αναγκαιότητα, από κάθε φορέα – τμήμα το οποίο ο Δάσκαλος μού παραχωρεί για να εκπαιδευτώ και ταυτόχρονα να εξελίξω.

Μην αμφιβάλλεις. Η Αγάπη είναι παντού. Είναι διάσπαρτη σε όλα τα μέρη. Πώς είναι δυνατόν να μην περιβάλλει εσένα, τον Άνθρωπο, η Αγάπη Μου, όταν τα ζώα και τα φυτά χαίρονται και ζουν μέσα σ’ αυτή; Είναι δυνατόν ο Άνθρωπος, η Εικόνα Μου, που περιέχει μέσα του τον Θείο Σπινθήρα, που έχει προδιαγραφή να μοιάσει με Εμέ και να ενωθεί μαζί Μου, να μη δέχεται την Αγάπη Μου;

Εἰς τὸν Βωμὸν τῆς Ἀγάπης θέλετε θύσει πᾶσαν ἰδιοτέλειαν ὑμῶν καὶ θέλετε καταστεῖ Τέλειοι ἐν πνευματικότητι. Οὕτω καταρτιζόμενοι κα­θί­στασθε τὸ Πρότυπον ἐκείνων, οὓς μέλλετε σὺν τῷ χρόνῳ νὰ φέρητε πρὸς τὰς ἀρχὰς ὑμῶν.

Είναι φυσικά αστείο να νομίζει κανείς ότι προορισμός μας ήταν να έλθουμε στη γη, να ταλαιπωρηθούμε, όπως ταλαιπωρούμεθα, να κάνουμε παιδιά, να αγωνιστούμε να μεγαλώσουν, να αγωνιστούμε να τα παντρέψουμε, ίσως να νταντέψουμε τα εγγόνια και στο τέλος να μας βάλλουν σε μια κάσα και να φύγουμε.
Νομίζω ότι όλοι σας καταλαβαίνετε ότι δεν μπορεί να ‘ναι αυτή η ζωή, πρέπει κάτι να κρύβει, πρέπει κάτω απ’ αυτό που φαίνεται να υπάρχει κάτι άλλο ακόμη που διαφεύγει την κοινή προσοχή, τα κοινά μας αισθητήρια. Είναι κρυμμένη η μεγάλη Σκοπιμότητα.

Γνώριζε ότι οτιδήποτε εκδηλώνεις είναι ενέργεια και επηρεάζει κι εσένα που το εκδηλώνεις και τις υποστάσεις, τους χώρους και τα αντικείμενα, στα οποία αποστέλλεται, αλλά αυτή τη γνώση την έχεις περιορίσει μόνο στις δεσμεύσεις, στις καθηλώσεις, στις επιτιμήσεις, στις υποτιμήσεις, στην έκφραση, δηλαδή, του λόγου, της σκέψης σου, των συναισθημάτων σου, των παλμών σου, με τρόπο αρνητικό που συντελεί στη δυσαρμονία. Όμως η εκδήλωσή σου, πέρα του ότι σαν ενέργεια επικάθεται και πάνω σου και πάνω στους χώρους, στα αντικείμενα και στις υποστάσεις που αποστέλλεται, ταυτόχρονα κινεί Νόμους, όχι μόνο για τη δική σου διδαχή, αλλά μέσα από την Ενότητα του Ανθρώπου, για τον Άνθρωπο.

Στάσου, Άνθρωπε, σωστά απέναν­τι σ’ αυτή την Ένωση, που η Χάρη του Θεού σού έδωσε, για να μπορέσεις ν’ αναχθείς. Πάρε απ’ την ανεξάν­τλητη Προσφορά, πάρε απ’ την Ανεξάν­τλητη Αγάπη. Γίνε ένα δοχείο, που θα χω­­­ρά το Φως, για να μπορέσεις αύριο, εκπαιδευόμενος, εκλε­­πτυνόμενος, να γίνεις κι εσύ η Πηγή της Ζωής και της Ύπαρξης.

Σήμερα μετά είκοσι περίπου αιώνες, σας αναγγέλλω ότι ευρίσκομαι πάλιν εις το γήινον πεδίον, στη γη, την οποίαν επότισα διά του Αίματός Μου. Ευρίσκομαι σε Νέα Εμφάνιση.

Σύμφωνα με τη Θεία Νομοτέλεια, το Φως ανακυκλώνε­ται ανάμεσα στην ανθρώπινη ψυχοπνευματική Μονάδα και στο Θείο. Δηλαδή, στον άνθρωπο έχει δοθεί Φως, το οποίο κατά Νόμον έχει ως Θείο προορισμό να πυρώσει τον άνθρωπο, να τον ενεργοποιήσει και να συγχρονίσει τη βούλησή του, υψώνοντάς την στα επίπεδα της Θείας Βουλήσεως. Κατόπιν, μέσω των δικών του πια επιλογών, μέσα από ολόκληρο το Φωτισμένο «Είναι» του, αρχίζει να ακτινοβολεί Αγάπη, θέτοντας σε λειτουργία Νόμους Αγά­πης.