ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Δύνασαι σ’ αυτή τη ζωή σου, άνθρωπε, να Χριστοποιηθείς, αρκεί να καταλάβεις ότι κάθε άποψή σου που δεν πηγάζει απ’ το «Είναι» σου, την καρδιά και την ψυχή σου, θα είναι ατελής. Μάθε λοιπόν, πριν εκδηλώσεις τη γνώμη σου, Αυτήν να ρωτάς: «Τι θέλεις, καρδιά μου, τι θέλεις, Ψυχή»; Σ’ αυτήν να αποτείνεσαι, και τότε θα εννοήσεις ότι παρακούοντας και παρακάμπτοντας Εκείνη, συνεχώς θα ανακυκλώνεσαι στην παρανόηση και παρεξήγηση της μερικότητας και της ατέλειας της γνώμης της μορφής, της συγκρουόμενης προσωπικότητας, του εγώ της ανθρώπινης μορφής. Άφησε την καρδιά σου, την Ουσία σου να εκδηλωθεί… θα δεις τον Παλμό Της να διαχέεται, να αφαρπάζει και να καθηλώνει μπροστά στη Δύναμη της Αγάπης την κάθε διάθεση για αντίρρηση, για αντιπαράθεση, για σύγκρουση, για ανυπακοή.

Προσευχήσου, Άνθρωπε, μ’ όλους τους πόρους του «είναι» σου. Θέσε σε κίνηση έναν – έναν όλους τους πόρους σου, ξεκινώντας από την καρδιά σου, διαχέοντας Αγάπη μέσα απ’ αυτήν. Διαπότισε το «είναι» σου και νιώσε τη φωνή σου να εξέρχεται από κάθε σημείο του σώματός σου, από κάθε σημείο της υπόστασής σου. Έτσι εκφράζεται η Θεία Υπόσταση, μιλά μέσα από τα πάντα, πληρώνει τα πάντα, διαχέεται στα πάντα. Έτσι ενεργεί η Θεία Υπόσταση, με τη διάχυση της Απειρότητας, με την Αρμονία και τη Γαλήνη της Ενότητας.

Νὰ εὐχαριστῆς τακτικά κάθε ἐργάτη γνωστό σου ἢ ἄγνωστο πού συνετέλεσε γιὰ νὰ φθάσουν σέ σένα τὰ Θεία αὐτὰ Ρήματα. Εὐχαρίστησε Ἐκείνον πού ἡ Βουλή Του σοῦ τὰ ἀπέστειλε, πρίν ἀκόμη κυκλοφορήσουν γιὰ τὸν κόσμο. Εἴθε τὰ Ρήματα αὐτά νὰ γίνουν κτῆμα σου καὶ νὰ καρποφορήσουν ἀπό τὴν ἀρχή ὡς τὸ τέλος.
Δ. Δώριζας – 30/3/1979

Αγαπημένε Άνθρωπε, σε Ευλογώ για να καταλάβεις ότι η Ιεραρχία υπάρχει, όσο εσύ την επιζητείς, όσο εσύ χωρίζεις. Όσο χωρίζεις τα τμήματα του Εαυτού σου σε επίπεδα, τόσο θα υπάρχει και η Ιεραρχία, τόσο θα έχεις ανάγκη να αισθάνεσαι εσύ ανώτερους και κατώτερους, να αποδέχεσαι τους ανώτερους και ν’ απορρίπτεις τους κατώτερους. Η Ύπαρξη του Πνευματικού Ηγέτη ως εξουσιαστή ή κυρίαρχου, όπως μπορεί κάποιες στιγμές να τον αισθάνεσαι, ή ως εκδηλωτή απαίτησης τυφλής υπακοής, θα πάψει να υφίσταται μέσα σου, όταν εσύ απεκδυθείς αυτά τα καλύμματα, γιατί ο Πνευματικός Ηγέτης δεν εκδηλώνεται με τον τρόπο αυτό, κι αν καμιά φορά οι εξωτερικές του εκδηλώσεις σού δημιουργούν αυτές τις εντυπώσεις, είναι ακριβώς για να σε οδηγήσουν να δεις την Αλήθεια, να σε οδηγήσουν να συνδεθείς μαζί Του, με Ενότητα. Να γίνεις, με τη διδαχή που σου παρέχει, προσφορά για το σύνολο, να γίνεις Λόγος και Αγάπη.

Μελαγχολία, μὴ ἡ Ἔκφρασις τῆς Ἀπείρου Ἀγαθότητος δὲν ἐκδηλοῦται διὰ σοῦ; Μήπως σὺ δὲν ἐστόλισας τοῦ Μεγάλου Ναζωραίου, ὡς ἀχώριστος σύντροφος, τὸ Αἰγλεῖεν καὶ Ἱλαρὸν Πρόσωπον; Μήπως ἡ Ἄπειρος Δημιουργία σὲ δὲν γεννᾷ εἰς τὰς ὑψηλοτέρας της στιγμάς; Μελαγχολία, πόσον ὁ ἀθόρυβος κόσμος σου μᾶς χρησιμεύει ὡς ὁ οὐράνιος σταθμὸς ἑνὸς ὑπερφυσικοῦ εἰς τὰ ἄπειρα τοῦ Ἀπείρου βασίλεια καὶ εἰς τοὺς πνευματικοὺς τοῦ Ὑπερπέραν ἀνθώνας ταξειδίου καὶ ὡς μέσον συναδελφώσεως μὲ τὴν καθολικότητα τῆς φύσεως καὶ ἐπαφῆς μὲ τὰς Συγχορδίας τοῦ Σύμπαντος!

Προχωράς σε Πνευματικό δρόμο, αλλά οι κινήσεις σου είναι κινήσεις επιφάνειας. Οι καθημερινές σου εκδηλώσεις καταδεικνύουν έλλειψη ταυτότητας με τον Εαυτό σου. Οι καθημερινές σου σκέψεις, λόγοι, συναισθήματα και βιώματα καταδεικνύουν πόσο απομονωμένος είσαι και πόσο βουτηγμένος μέσα στην ένδεια της φθοράς. Μα πώς είναι δυνατόν, Αγαπημένε Άνθρωπε, ν’ ακολουθείς μια τέτοια πορεία και να μην αποτινάζεις από πάνω σου τα φθοροποιά στοιχεία της στατικότητας, την απομόνωσή σου; Να μην αποτινάζεις, με κάθε σκέψη και κάθε παλμό σου, οτιδήποτε έρχεται να σε αποκόψει ή να σε αποχωρίσει από το τμήμα του Εαυτού σου Ανθρώπου, που βρίσκεται μέσα σ’ ένα άλλο σκήνωμα, ή από κάποιο παλμοδονούμενο κραδασμό που υπάρχει στα Σύμπαντα;

Η παραποίηση και η αναλήθεια, η ιδιοποίηση και ο σφετερισμός, συνθέτουν το Βασίλειο της Άρνησης που στην ειλικρίνεια αναγνωρίζει το μεγαλύτερο κίν­δυνο για την κυριαρχία της και είναι απόλυτα βέβαιο πως πολεμά σκληρά και λυσσαλέα προκειμένου ν’ απο­φύγει την ειλικρίνεια που φέρει στο Φως κάθε συλλογι­σμό και συναίσθημα, κάθε πράξη που το Βασίλειο του σκότους της Άρνησης καλύπτει για να εργάζεται συνεχώς, υποσκάπτοντας το Πνευματικό οικοδόμημα του ανερχόμενου προς Θέωση Ανθρώπου στη Νέα Εποχή.

­Εισ­χώρησε στο Άμορφο και ντύσε όλες τις μορφές μ’ αυτό, παράλαβέ τες μέσα σου, στην Ουσία σου, εκεί  όπου χωράει κάθε μορφή, όπου μεταλ­λάσ­σεται κάθε μορφή και λαμ­βάνει τις μορφές των ανθρώπων όλης της Οικουμένης, και ενοποίησέ τες. Σύνδεσε το νου σου και την Αγάπη σου με την ενοποίηση αυτή, ώστε τίποτα να μην εξέρ­χεται απομονωμένο από εν­τός σου, αλ­λά να κατευθύνεται ενωμένο προς το Όλο του Ανθρώπου και να τείνει συνεχώς στην πλήρη συν­­ταύτιση με το Λόγο Υιό – Μητέρα.

Η Διδασκαλία της Νέας Κοσμικής Περιόδου φανε­ρώνει την Απειρότητα της Διδασκαλίας του Πνεύματος και τη δυνατότητα του ανθρώπου να καταστεί Υιός Θεού, αφού πρώτα γνωρίσει τη λειτουργικότητα των Νόμων που διέπουν τον Εαυτό του για να μπορέσει να εφαρμόσει την Εντολή «Έσεσθε ουν υμείς τέλειοι…», που σήμερα πλέον έχει διαμορφωθεί σε μια πιο εξελιγμένη μορφή, ανάλογη με την εξέλιξη που ο άνθρωπος προορίζεται να λάβει. Σήμερα είναι απαραίτητο ο άνθρωπος, για να μπορέ­σει να λάβει τη νέα του εξέλιξη, να εμβαθύνει στην Αλή­θεια του Λόγου Θεού και να αποκαταστήσει τις λανθασμέ­νες τοποθετήσεις αιώνων που κάλυψαν τους Ουρανούς του και τον αποπροσανατόλισαν από τις Αρχές της Διδα­σκαλίας του Πνεύματος.

Τὸ Ἄπειρον καὶ οἱ νόμοι του εἶναι ἀκατανόητοι. Δὲν ἐπιδρᾷ ἡ ὕλη ἐπὶ τῆς λειτουργίας, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα ἐπὶ τῆς λειτουργούσης ὕλης. Τὸ Πνεῦμα δημιουργεῖ τὸ Πνεῦμα, διότι ἡ ὕλη εἶναι τὸ ὄργανον. Μὴ ζητεῖτε μὲ τὴν μικρὰν τῶν ὀλίγων ἐτῶν ζωήν σας νὰ κατανοήσητε διὰ τῆς μικρᾶς σκέψεώς σας τὸ Ἄπειρον καὶ τοὺς ἀπείρους νόμους αὐτοῦ. Αἱ θεωρίαι σας εἶναι καλαὶ διὰ νὰ ἐπικρατήσωσι τόσον ἐπὶ τῆς ἀνθρωπότητος, ὅση εἶναι ἡ μικρὰ διάρκεια τῆς ζωῆς σας καὶ μέχρις ὅτου ἀναφανῶσιν ὑγιέστεραι αὐτῶν καὶ ἐπικρατήσωσι αὗται ἐπ’ αὐτῶν.