ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

Ο Υιός και η Μητέρα Ένα είναι, Λόγος ταυτόσημος, εκφράσεις της Θηλείας Άναρχης Αρχής και της Άρρενος Άναρχης Αρχής, που ανακυκλούμενες γεννούν, δημιουργούν, τροφοδοτούν, Ανασταίνουν. Η Θήλεια Αρχή ταυτίζεται με την Ψυχή, η Άρρην Αρχή με το Πνεύμα, κατ’ αντιστοιχία στον Άνθρωπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει διαφορά ύψους ή διαφορά ποιότητας δονήσεων, κραδασμών, έκφρασης της Ολότητας. Διευκρινίζει κάποια λειτουργικότητα, η οποία συντελείται εναρμονισμένα ανάμεσα στην ψυχή και στο πνεύμα. Λειτουργικότητα, που αναλύθηκε για σένα, Άνθρωπε, από τη στιγμή που για να μπορέσεις να καταλάβεις την Ενότητα έπρεπε πρώτα να διασπασθείς. Μη συνδέεις την Ψυχή Μητέρα με το συναίσθημα, επειδή στη γήινη γλώσσα σου η ψυχική κατάσταση εκφράζεται με συναισθήματα. Η Ψυχή Μητέρα εκφράζει τη Μήτρα των Κόσμων, εκεί όπου αναδιπλώνονται οι συλλήψεις των ιδεών και μορφοποιούνται, εκεί όπου το Άμορφο παίρνει μορφή για να εκδηλωθεί. Η Ψυχή Μητέρα εκφράζει τη δράση της μορφοποιημένης Ζωής μέσα στα Σύμπαντα. Μα όμως έχει απόλυτη σύνδεση και με το Πνεύμα Πηγή, με την Άρρενα Αρχή, που εκφράζει το Άμορφο και τη συμπύκνωση όλων των ιδεών.

Η προσευχὴ δὲν εἶναι παρὰ τὸ μέσον ἐκεῖνο διὰ τοῦ ὁποίου ὁ ἄνθρωπος διακρίνεται τῶν λοιπῶν ζώων, συγκοινωνεῖ μὲ τὴν Ἀπαρχήν του, συνομιλεῖ μὲ τὸ Ὑπερπέραν. Καὶ εἶναι τὸ μόνον μέσον, ὁ μόνος τρόπος, ἡ μόνη ἰδιότης, ἥτις ἀπέμεινεν εἰς τὸν ἄνθρωπον κατόπιν τῆς πνευματικῆς του καταδίκης, ἥτις τὸν ἔρριψεν ὀρφανὸν εἰς τὸν κόσμον τῶν ζωϊκῶν ἐνστίκτων. Ἀλλ’ οὐχὶ μόνον ταῦτα, ἡ προσευχὴ διὰ τὸν ἄνθρωπον εἶναι τὸ μέσον, δι’ οὗ κατορθοῖ νὰ ἀνέρχεται τὰς βαθμίδας τῆς προοδευτικῆς ἐξελικτικῆς κλίμακος καὶ νὰ ἅπτεται τοῦ κρασπέδου τῆς Πνευματικῆς Ἀθανασίας.

Λησμονῶμεν καὶ μανθάνομεν. Ἰδοὺ τὸ ἀποτέλεσμα δύο νόμων. Ὠς καὶ λησμονῶμεν καὶ ἀγνοοῦμεν. Στρέψατε ὀπίσω ὑμῶν, ἀτενίσατε ἔμπροσθεν ὑμῶν. Ὑψοῦται καὶ τὸ μέλαθρον τοῦ μέλλοντος… Ἡ Λήθη καὶ τὸ Ἄγνωστον.

Ως πότε η συν­τήρηση της φθοράς θα σε οδηγεί σε αμέ­λεια για την ερ­γασία της Αφθαρσίας κι ως ­πότε το ύψος του Εγωισμού σου θα σε οδηγεί να φτιάχνεις ­σκάλες για σένα, πλάνης σκάλες, μα τίποτα για το Όλο; Να ­είσαι ευ­χαριστημένος, αν μπορέσεις να οικοδομήσεις έστω και το μισό από ένα σκαλοπάτι, για να πατάει πάνω σου το όλο του Εαυτού σου. Να είσαι ευχαριστημένος και να γεμίζεις μ’ αυτή την ευχαριστία τα Σύμπαν­τα, γιατί μόνο τότε Ζεις, δικαιώνεις την ύπαρξή σου, εκ­δηλώνεις τη Θεότητά σου. Γιατί η Θεότητα δεν προσβάλ­λεται, ούτε ταπεινώνεται, ούτε είναι μικρή ή μεγάλη, ανάλογα με το σκαλοπάτι που αποτελεί. Η Θεότητα πάν­τα είναι Θεότητα, είναι Απόλυτη και Απέραν­τη και δεν είναι ποτέ διαχωριζόμενη, δεν ελατ­τώνεται, αλ­λά μένει Ανυπέρβλητη και Ανε­ξάν­τλητη στο Άχρονο.

Ας ανοιχθούν οι Ναοί των Ψυχών, για να εισέλθει το Φως Του. Ας ανοιχθούν οι Πύλες των Ουρανών του νου, για να εισέλθουν οι Πύρινες Ιδέες Του. Ας ανοιχθεί ο περιορισμένος, για να εισέλθει ο Απεριόριστος. Ας διανοιχθεί ο εγκλωβισμένος, για να εισέλθει ο Ελεύθερος. Ας ανοιχθούν τα μάτια του κόσμου, για να εισέλθει το Θείο Βλέμμα Του. Ας ανοιχθούν οι καρδιές, για να φωτιστούν και να ζήσουν απ’ την Αγάπη Του. Ας βαδίσουν οι υπάρξεις τα βήματα που χαράζει το Πύρινο «Είναι» Του. Ας γαληνέψουν οι σκέψεις, παραδίδοντας τον εαυτό τους σ’ Εκείνον. Τη Μία, Πάλλαμπρη, Πύρινη Ιδέα. Την Πανσυμπαντική Ιδέα του Ανθρώπου Λόγου.

Η επικοινωνία με την Ουσία επιτρέπει στον άνθρωπο ν’ απομακρύνει τις διαφορές εξελίξεων, επιτρέπει να διαλύσει οποιαδήποτε στοιχεία τον εμποδίζουν και να προσεγγίσει τον Αδελφό Άνθρωπο, ανάλογα με το επίπεδό του και να τον βοηθήσει, ανάλογα με το χώρο που έχει, για να μπορέσει να διανοιχθεί η υπόστασή του, να μπορέσει να λάβει περισσότερο Φως, περισσότερους Θείους κυματισμούς και Θεία Ενέργεια. Η ανθρωπότητα θα προχωρήσει ως Ένα σύνολο και τελικά θα ενωθεί όλη στη Μονάδα, χωρίς κανένα διαχωρισμό. Όμως πάντα υπάρχουν οι Πρωτοπόροι, υπάρχουν αυτοί που ακολουθούν και υπάρχουν και αυτοί που βραδυπορούν και καθυστερούν. Οι εξελίξεις των πνευμάτων δεν είναι όλες στο ίδιο επίπεδο, γι’ αυτό υπάρχει και διαφορετική ενεργοποίηση. Όμως η συνειδητοποίηση της Ενότητας του ανθρώπου βοηθά, ώστε ο κάθε Αδελφός άνθρωπος να βοηθά τον Αδελφό του εσωτερικά και εξωτερικά, διαποτίζοντάς τον, σύμφωνα με το δυναμικό του, σύμφωνα με την εξέλιξή του, σύμφωνα με τις εμπειρίες και τις γνώσεις του και να τον αναβιβάζει στο πεδίο που ευρίσκεται κι αυτός.

Γνωρίζεις ότι έφτασε ο χρόνος για δραστικές αλλα­γές. Μόνο που δεν θα γίνουν μόνο στις συνθήκες. Θα ­είναι και έντονες εσωτερικές αλλαγές. Μέχρι να ενοποιηθείς απόλυτα με το Λόγο εντός σου, στηρίξου στην πίστη ότι Εκείνος έχει τον έλεγχο όλων των καταστάσεων, για όλους τους ακολούθους, για το Έργο που πρόκειται να γίνει σ’ ολόκληρο το Σύμπαν και σ’ όλα τα πεδία. Μην παίρνεις, λοιπόν, πάνω στην ήδη φορτωμένη, με τόσες αρμοδιότητες και υπευθυνότητες, ανθρώπινη υπόσταση μία ακόμα βαριά υπευθυνότητα. Άφησέ την να βαραίνει Εκείνον ο οποίος ενεργεί συνειδητά, Εκείνον ο οποίος ενεργεί από μέσα σου και σε οδηγεί, μέχρι να ταυτιστείς πλήρως μαζί Του.

Αν πραγματικά θέλεις να βοηθήσεις τον Άνθρωπο, να υπηρετήσεις το Έργο, να ενωθείς με Εμένα, τότε φρόντισε να στραφείς μέσα σου. Έλεγξε ό,τι εκδήλωσες μέχρι σήμερα, ό,τι υπάρχει έντονα μέσα σου, όχι επιπόλαια, όχι πιστεύοντας ότι μία προσευχή μεταμέλειας και μετουσίωσης έφερε ή θα φέρει τα αποτελέσματα της Αρμονίας, αλλά ουσιαστικά. Για να διαπιστώσεις ποια σημεία σε ώθησαν σε λάθος εκδηλώσεις, σε επιπόλαιες κινήσεις, σε υπέρμετρες ενέργειες ή σε αναστολή των δυνάμεών σου, όταν έπρεπε να προσφέρεις, για να διαγνώσεις πόσο ταυτισμένος είσαι με την Ουσία της Ζωής και της Αλήθειας.

Για να Με γνωρίσετε και να Ενωθείτε μαζί Μου, θα πρέπει πρώτα να περάσετε μέσα από πλήθος δοκιμασιών, στις οποίες θα σας υποβάλω, προκειμένου πρώτα να γνωρίσετε κάθε πτυχή του Άγνωστου εαυτού σας και ύστερα να συλλάβετε την Ασύλληπτη Τελειότητα της Ανεξιχνίαστης και Αδιανόητης Υπόστασης του Δη­μιουργικού Λόγου, ο οποίος θα σας οδηγήσει στην Πάσα Αλήθεια από τη συντομότερη και ταχύτερη Οδό, της Απόλυτης Διδασκαλίας Του. Όποιος θέλει να μείνει σ’ Εμένα, ας καθαρίσει πρώτα το νου και την καρδιά του από κάθε αντίληψη και δοξασία που δεν πηγάζει από τη Διδασκαλία Μου ή πιθανόν ν’ αντίκειται στις Αρχές Μου και ας κάνει την καρδιά του Ναό, όπου θα διαμένει μαζί Μου.

Πού είσαι, Άνθρωπε, έτσι όπως σε δίδαξα; Πού είσαι, έτσι όπως σ’ αγάπησα και σ’ αγαπώ, έτσι όπως σε κόσμησα και σε κοσμώ Ακένωτα; Πού είσαι; Πού βρίσκεσαι θαμμένος; Κάτω από ποια καλύμματα εγωισμού και από ποιες ωραιοποιήσεις πλάνης επιμένεις ν’ ανακυκλώνεις το Έργο Μου σε στάδια γήινα, σε στάδια Κατεστημένου; Άφησε πίσω σου όλ’ αυτά που έκανες. Άφησε πίσω σου όλ’ αυτά που πρόσφερες. Άφησε πίσω σου όλ’ αυτά που γνώρισες ή γνωρίζεις. Άφησε Εμένα να μιλήσω για την πορεία σου. Άφησε Εμένα να κρίνω τις πράξεις σου και ν’ ανταποδώσω την προσφορά σου. Να είσαι σίγουρος ότι θα λάβεις όχι μόνο πολλαπλάσια, αλλά Άπειρα. Να είσαι σίγουρος ότι η Κρίση Μου όχι μόνο δεν θα σε καταβιβάσει και δεν θα σε στασιμοποιήσει, αλλά θα σε αποσυνθέσει για να σε συνθέσει εκ νέου με τις Δονήσεις Μου και την Αγάπη της Ολότητάς Μου.