Ο Πατήρ δεν εποπτεύει εξ αποστάσεως. Η Επιστασία Του είναι Ζώσα, είναι Διάχυτη, είναι Παρούσα. Και δια μέσου του Δασκάλου Ιωάννη μας δόθηκε η δυνατότητα να εισέλθουμε σε μια βαθύτερη κατανόηση: Ότι είμαστε κι εμείς λειτουργοί, συνεργοί στην Οικοδόμηση της Νέας Γης.
Ήλθε το πλήρωμα του χρόνου να δει η ανθρωπότητα που εβάδισε, να δει η ανθρωπότητα ότι δεν ακολούθησε τον Υιόν του Θεού, δεν ενστερνίσθηκε την Διδασκαλία του Θείου Λόγου. Ήρθε η εποχή να εισπράξει ο καθένας ότι έσπειρε, κι η ανθρωπότητα έσπειρε πορνείες και μοιχείες και απάτες, φιλαργυρία και φιλαυτία. Έσπειρε αγυρτείες, στραγγαλισμούς, διαστρέβλωση της Αλήθειας Μου που έσπειρα στη γη. Πολλοί ετόλμησαν και επαναλαμβάνω με έμφαση, ετόλμησαν να πουν ότι τα Ευαγγέλια ήταν λανθασμένα, ότι τα Ευαγγέλια είναι απηρχαιωμένα, ενώ δεν έχουν ιδέα από Ευαγγέλια, δεν έχουν ιδέα τι κρύπτουν, δεν έχουν ιδέα ότι εξεπορεύθησαν για όλα τα πεδία του Κόσμου, για όλους τους λαούς της γης, διότι η Θεία Σοφία και ο Θείος Λόγος είναι ο Θείος Υπέρτατος, Μοναδικός Διδάσκαλος, όχι της Οικουμένης της γης, αλλά στα Άπειρα Σύμπαντα της Δημιουργίας του Θεού.
Ο Λόγος, ο Χριστός, δεν αναμένει άλλη ενσάρκωση. Δεν επιστρέφει για να σωθεί. Επέστρεψε ήδη, ως Φλόγα μέσα στην Καρδιά του Ανθρώπου. Ο Άνθρωπος οικειοθελώς επιλέγει να ενδυθεί αυτή τη Φλόγα, να πάψει να ξεχωρίζει, να προσφέρει την Αγάπη όχι σαν συναίσθημα, αλλά σαν Κραδασμό Δημιουργίας.
Ο Δάσκαλος Ιωάννης είναι ο Απεσταλμένος του Θεού, ο οποίος πρώτος καταδεικνύει τη Χριστοποίηση και τη Θέωση του Ανθρώπου – άρα η ίδια του η ύπαρξη και πορεία συνιστά μια συνεχή προσφορά, ένα διαρκές πνευματικό κάλεσμα.
Στο Σύμπαν τα πάντα δονούνται, πάλλονται, κινούνται και αυτή η αέναος παλμοδόνηση είναι το σημείο της ύπαρξης της Ζωής. Η αδράνεια και η στασιμότητα είναι έργο της άρνησης και είναι τα πρώτα βήματα, τα πρώτα δείγματα για τον Πνευματικό θάνατο.
Ο άνθρωπος που θα ακούσει το κάλεσμά Μου, που θα αποδεχθεί τη Θυσία και θα ενδυθεί τη Χάρη, θα γίνει Σκήνωμα Μου. Όχι επειδή είναι άξιος, αλλά επειδή είναι πρόθυμος να δεχτεί. Και όποιος δέχεται, ας ετοιμάζεται να γίνει Νέα Γη, Νέος Ουρανός. Γιατί η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι ένα γεγονός του μέλλοντος, είναι ένα γεγονός εντός σας, του παρόντος, του αληθινού Τώρα.
Σήμερα παραδίδω την Παρακαταθήκη. Όχι λόγια. Ούτε δόγματα.
Αλλά ένα σώμα από Ενέργεια, από Λόγο, από Παλμό, που λέει: “Είμαστε Ένα. Πάντα ήμασταν. Και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει.”
Ο άνθρωπος δεν μετέχει της Ελευθερίας, βρίσκεται ακόμα στην κατάσταση του εγκλωβισμού, παρασυρμένος από τις καταστάσεις τις γήινες, μέσα σε πλαίσια υλόφρονων σκέψεων και περιοριστικών καταστάσεων και έλξεων του πεδίου της γης. Πρέπει να συνειδητοποιήσει την πραγματική Ελευθερία, η οποία βρίσκεται εντός της Ουσίας του. Η Ελευθερία είναι η Ουσία του, που μπορεί να πάλλεται και να δονείται στους Άπειρους Κόσμους και που μπορεί να μεταφέρεται και μέσα από τα στοιχεία της φύσης, μπορεί και εκδηλώνεται με ποικίλες μορφές, χωρίς να περιορίζεται από τίποτα.
Ο Λόγος τοποθετείται πέραν κάθε διαχωρισμού, καλώντας σε ένωση ό,τι η πλάνη, η ημιμάθεια ή η προσωπική άγνοια είχαν διαιρέσει. Δεν μένει στην επιφάνεια των φαινομένων, αλλά αγκαλιάζει κάθε τι ανθρώπινο – όχι για να το επικρίνει, αλλά για να το εξαγνίσει και να το ενσωματώσει στην Ολότητα. Αυτή η προσφορά δεν είναι απλώς συγχωρητική αλλά μετουσιωτική· είναι πράξη συνειδητής Θείας Λειτουργίας.
Ἡ ἐπικοινωνία δὲν εἶναι ἀντικείμενον, οὐδὲ πρᾶγμα ἀπορρέον ἀπὸ τῆς ὕλης, ἵνα καταβάλῃς προπαθείας καὶ ἐπιτύχῃς τοῦτο. Εἶναι αἰθέριον, ἱστάμενον ὑψηλά, εἰς ἀναριθμήτους βαθμίδας. Ἄνελθε ἵνα τὸ συλλάβῃς, ἄνελθε ἵνα τὸ κατανοήσῃς, ἄνελθε ἵνα τὸ γνωρίσῃς.
End of content
End of content
