Όταν ο Νους αρχίζει να συντονίζεται με την αενάως διαχεόμενη Αγάπη της Θείας Πηγής, δεν σκέφτεται πλέον με κριτήρια εγωικά. Σκέφτεται ως Πνεύμα που γνωρίζει και αναγνωρίζει τον Εαυτό του σε κάθε ον. Εμβαπτίζεται στη ροή της Δημιουργίας και δεν παλεύει να ξεχωρίσει. Αντίθετα, αγκαλιάζει, ενοποιεί, θεραπεύει.
Αδελφοί, οι Θεωρίες Μου Τέλειες, η Διδασκαλία Μου Απόλυτη, Διδασκαλία Θεών. Μα, Αδελφοί, απομένει η πράξη. Να εμφανίσετε στην πράξη ότι Με κατανοήσατε, όχι ότι Μου σφίγγετε το χέρι ή Μου ανάβετε κεριά ή κάνετε θεαματικές γονυκλισίες κύπτοντες μέχρι του εδάφους προ των ποδών του Πατρός Μου. Αδελφοί, Εγώ ελάλησα και είπα και διευκρίνισα, ότι Έλεος ζητώ, και είναι γεγραμμένον ότι εκείνος ο οποίος δεν παρέχει Έλεος, δεν θέλει λάβει Έλεος.
Η Μετουσίωση συμβαίνει όταν ο Άνθρωπος παύει να χωρίζει τη ζωή του σε “καλούς” και “κακούς” τομείς και μαθαίνει να τους περιέχει εν Χριστώ. Δεν πρόκειται για επιφανειακή ανοχή, αλλά για βαθιά ενσάρκωση της άπειρης Αποδοχής, όπου το κάθε τι λαμβάνει το Φως της Ενότητας και γίνεται ευκαιρία ανέλιξης.
Ο στεναγμός είναι ένα υπέρλογο μέσο επικοινωνίας της ψυχής με το Θείο. Είναι η φωνή της καρδιάς, όταν ο λόγος δεν επαρκεί. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να υποτιμά τον στεναγμό, ούτε να τον καταπνίγει, αλλά να τον αντιλαμβάνεται ως θεϊκή ευκαιρία αφύπνισης και μετάβασης σε ανώτερη επίγνωση.
Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για την “ανταπόδοση” με την κοσμική έννοια. Ενδιαφέρεται για την εξέλιξη. Για τη θέωση. Η κάθε κρίση Του είναι ευκαιρία ανάτασης. Κάθε εμπειρία, ακόμη και η πλέον οδυνηρή, ενέχει μέσα της τη Σοφία Του, ώστε η ψυχή να μάθει, να θεραπεύσει, να φωτιστεί.
Η Μονάδα – Λόγος βρίσκεται σε ταύτιση με την Ψυχή και το Πνεύμα, τα περιέχει και ταυτόχρονα περιέχεται σ’ αυτά. Είναι δηλαδή Ένα Ον τρισυπόστατο, όσον αφορά την εκδήλωσή του. Σαν Ένα, λοιπόν, περιέχει τα πάντα και άρα μπορεί να εκδηλώνεται με όλους τους τρόπους. Μπορεί επομένως να λειτουργεί ενεργητικά και παθητικά, ή αλλιώς αρσενικά και θηλυκά, όπως και η καθεμιά από τις δύο άλλες μορφές του Όντος, το Πνεύμα και η Ψυχή, που ενοποιημένες, ταυτόσημες με το Λόγο, διασχίζουν τα πεδία.
Ο Θεός, αδελφοί μου, που δημιούργησε τον Άνθρωπο, την Εικόνα Του, ενδιαφέρεται πάντοτε, επειδή είναι Αγάπη, να βοηθήσει στην Εξέλιξη και Τελειοποίηση του Ανθρώπου.
Η περικοπή από την Αποκάλυψη του Ιωάννη (12:10–12) αποτυπώνει μια συγκλονιστική εσωτερική και κοσμική στιγμή: τη νίκη του ουράνιου σχεδίου επί των σκοτεινών δυνάμεων. Μέσα από το πρίσμα του Εσωτερικού Χριστιανισμού των έργων του Διονύση Δώριζα, αυτή η σκηνή αποκτά εσωτερικό και πρακτικό βάθος.
Είμαστε μαθητές, αλλά ταυτόχρονα και εργαζόμενοι στον Αμπελώνα. Δεν αρκεί να αισθανόμαστε. Οφείλουμε να πράττουμε. Δεν επιτρέπεται να μένουμε αδρανείς. Το Πνεύμα μάς καλεί να μετασχηματίσουμε ό,τι ακόμα μάς φέρνει σε δυσαρμονία. Να χρησιμοποιούμε κάθε κατάσταση, κάθε πρόκληση, ως μέσο μετουσίωσης.
Γνώριζε από τώρα ότι καθώς προχωράς αυξάνεται η γνώση και η χάρη, και βέβαια αυξάνεται το φορτίο. Ο Σταυρός είναι βαρύς όταν πλησιάζεις στον τόπο της Σταύρωσης, κι ο Σίμωνας ο Κυρηναίος είναι υπαρκτός κάθε φορά, αλλά είναι εσωτερική κατάσταση!… Διάλεξε!… Είμαι εδώ, Έτοιμος να δώσω ή να πάρω εξουσίες και κλειδιά και βιάζομαι!…
End of content
End of content
