Ο προορισμός του Ανθρώπου δεν είναι απλώς προσωπικός. Είναι καθολικός, οικουμενικός και εσωτερικός. Είμαστε όλοι προσκεκλημένοι να συμμετάσχουμε στην Θεία Λειτουργία της Ζωής, να Χριστοποιηθούμε, να γίνουμε Λόγοι και να διακονήσουμε το Θείο Θέλημα εντός του Απείρου. Αυτή είναι η αποστολή μας, το πεπρωμένο μας, η αιώνια Κλήση μας.
Kαταρρίπτει κάθε αντίληψη πως η Αλήθεια μπορεί να βρεθεί στα συστήματα της ανθρώπινης σοφίας χωρίς την εσωτερική σύνδεση με τη Θεία Πηγή. Δεν ανακαλύπτεται με τη διανοητική δύναμη, αλλά αποκαλύπτεται διά του καθαρού καρδιακού βλέμματος προς την Εστία του Φωτός.
Αυτή είναι η πορεία της Ανθρωπότητας· αυτή είναι η πρόσκληση του Λόγου:
Να μετατραπείς από παρατηρητής σε συνδημιουργός. Από σχήμα σε ουσία.
Από άνθρωπος σε Χριστός εν σαρκί.
Όταν ο Νους αρχίζει να συντονίζεται με την αενάως διαχεόμενη Αγάπη της Θείας Πηγής, δεν σκέφτεται πλέον με κριτήρια εγωικά. Σκέφτεται ως Πνεύμα που γνωρίζει και αναγνωρίζει τον Εαυτό του σε κάθε ον. Εμβαπτίζεται στη ροή της Δημιουργίας και δεν παλεύει να ξεχωρίσει. Αντίθετα, αγκαλιάζει, ενοποιεί, θεραπεύει.
Η Μετουσίωση συμβαίνει όταν ο Άνθρωπος παύει να χωρίζει τη ζωή του σε “καλούς” και “κακούς” τομείς και μαθαίνει να τους περιέχει εν Χριστώ. Δεν πρόκειται για επιφανειακή ανοχή, αλλά για βαθιά ενσάρκωση της άπειρης Αποδοχής, όπου το κάθε τι λαμβάνει το Φως της Ενότητας και γίνεται ευκαιρία ανέλιξης.
Ο στεναγμός είναι ένα υπέρλογο μέσο επικοινωνίας της ψυχής με το Θείο. Είναι η φωνή της καρδιάς, όταν ο λόγος δεν επαρκεί. Ο άνθρωπος δεν πρέπει να υποτιμά τον στεναγμό, ούτε να τον καταπνίγει, αλλά να τον αντιλαμβάνεται ως θεϊκή ευκαιρία αφύπνισης και μετάβασης σε ανώτερη επίγνωση.
Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για την “ανταπόδοση” με την κοσμική έννοια. Ενδιαφέρεται για την εξέλιξη. Για τη θέωση. Η κάθε κρίση Του είναι ευκαιρία ανάτασης. Κάθε εμπειρία, ακόμη και η πλέον οδυνηρή, ενέχει μέσα της τη Σοφία Του, ώστε η ψυχή να μάθει, να θεραπεύσει, να φωτιστεί.
Η περικοπή από την Αποκάλυψη του Ιωάννη (12:10–12) αποτυπώνει μια συγκλονιστική εσωτερική και κοσμική στιγμή: τη νίκη του ουράνιου σχεδίου επί των σκοτεινών δυνάμεων. Μέσα από το πρίσμα του Εσωτερικού Χριστιανισμού των έργων του Διονύση Δώριζα, αυτή η σκηνή αποκτά εσωτερικό και πρακτικό βάθος.
Είμαστε μαθητές, αλλά ταυτόχρονα και εργαζόμενοι στον Αμπελώνα. Δεν αρκεί να αισθανόμαστε. Οφείλουμε να πράττουμε. Δεν επιτρέπεται να μένουμε αδρανείς. Το Πνεύμα μάς καλεί να μετασχηματίσουμε ό,τι ακόμα μάς φέρνει σε δυσαρμονία. Να χρησιμοποιούμε κάθε κατάσταση, κάθε πρόκληση, ως μέσο μετουσίωσης.
Η Ενότητα όμως είναι Μυστήριο. Δεν ενοποιεί τις εξωτερικές μορφές, ούτε καταλύει την ποικιλομορφία· αλλά φανερώνει τον κοινό Πατέρα πίσω από κάθε ύπαρξη. Είναι το πνευματικό ρεύμα που, αντί να προσπαθεί να ανέβει στους ουρανούς με πύργους, κατέρχεται ως ταπείνωση μέσα στις ψυχές για να τις εξυψώσει από μέσα προς τα άνω. Η Ενότητα χτίζεται όχι με τούβλα, άσβεστο και γνώσεις, αλλά με την προσευχή, τη θυσία και την Αγάπη.
End of content
End of content
