Ὁ θέλων ν’ ἀνέλθῃ διὰ τῆς δυνάμεως τῶν ἄλλων οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχει ἀπέναντι τοῦ ἀνερχομένου διὰ τῶν ἑαυτοῦ δυνάμεων. Ὁ παρουσιάζων ἑαυτὸν μεγιστᾶνα μὲ ξένον ἔνδυμα μεγιστᾶνος ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως, οὐδεμίαν ἀξίαν ἔχων τάχιστα ἀποκαλυπτόμενος θέλει ὑπ’ Αὐτοῦ ἐκδιωχθῇ. Καὶ ὁ θέλων νὰ λάβῃ ἐξουσίαν ἀληθῶς δανειζόμενος τὴν δύναμιν παρ’ ἄλλων, οὐκ ἐν τῇ ἐξουσίᾳ ἀληθῶς εἶ, ἀλλὰ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν παρασχόντων αὐτὴν εἰς αὐτόν.
Τι υπέροχες στιγμές, όταν η Θεότητα περιπατεί μέσα στους Ανθρώπινους ήχους κι όταν η ανθρωπότητα δεξιώνεται στα Ουράνια δώματα σε πλήρες Μεγαλείο και σε πλήρη ταύτιση, όταν αυτές οι δύο Απέραντες, Ομοούσιες, Όμοιες Υποστάσεις, και Υποστάσεις είναι λέξη περιοριστική, η Θεότητα, αντικατοπτριζόμενη στον Εαυτό της, έρχεται σε Αρμονία και εμφανίζεται. Ποιος είναι το είδωλο και ποιος το Πρότυπο, ποιος αυτή τη στιγμή αντικατοπτρίζει τον Εαυτό του, ο Θεός Άνθρωπος ή ο Άνθρωπος Θεός, ποιος από τους δύο είναι εκείνος που πρώτος εγέννησε τον άλλον, και μήπως και τα δύο δεν είναι παρά Ένας Παλμός που αυτογεννά, αυτογεννάται και υπάρχει; Τι υπέροχη στιγμή της Δημιουργίας!
Αν επισκέπτεσαι τους καλούς, τα παραδείγματά σου δεν θα ωφελούν και τόσο. Γι’ αυτό μη φοβάσαι, άνθρωπε να ζήσεις και μεταξύ των κακών για να τους βοηθήσεις να επανέλθουν. Ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος ὁμοιάζει πρός γιγάντιον δένδρον, τοῦ ὁποίου ἡ εὐεργετική σκιά δίδει εἰς τά πέριξ αὐτοῦ φυτά τήν δρόσον καί τήν ζωή.
Ειρήνη να είναι μέσα σου, η Ειρήνη Του Πατέρα.
Γρηγορείτε, γρηγορείτε, ώστε η νέα έκχυση Φωτός να ενωθεί με το δικό σας φως και να γίνετε εσείς οι νέοι «Άτλαντες», μιας νέας ατλαντικής Θείας φυλής. Να γίνετε οι νέοι φορείς, μιας νέας γενιάς ανθρώπων, που έπρεπε να είχε δημιουργηθεί μέσα σ’ αυτά τα δύο χιλιάδες χρόνια, γι’ αυτό γρηγορείτε.
“Να σπέρνετε”, τους είπα, “δικαιοσύνη, ώστε να θερίσετε καρπούς ανάλογους της αγάπης σας. Κάντε καινούργια αρχή, όπως ο αγρότης το καινούργιο του χωράφι ετοιμάζει. Είναι καιρός σ’ εμένα, τον Κύριο, να στραφείτε κι εγώ τις ευλογίες μου πλούσιες πάνω σας θα τις σκορπίσω”.
Το φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι όμως αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το φως, γιατί οι πράξεις τους ήταν πονηρές. Κάθε άνθρωπος που πράττει έργα φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, γιατί φοβάται μήπως αποκαλυφθούν τα έργα του και κριθούν.
Κι ο Λόγος είναι Αστάθμητος και ενεργεί σύμφωνα με το Θέλημά Του, γιατί το Θέλημά Του είναι το θέλημα τού Πατέρα, κι είναι Ένα και το αυτό και πάντα υπάρχει η Σκοπιμότητα και πάντα γνωρίζει γιατί ενεργεί και πάντα βλέπει τα Άπειρα βάθη σου και γνωρίζει το Συντονισμό σου με τη Μία, την Αέναη Ροή, των Απείρων Κόσμων και γνωρίζει τον τρόπο, που θα σε συντονίσει με Αυτή τη Ροή. Γιατί μπορεί να σέ βαφτίσει στο Λόγο, γιατί μόνο, άνθρωπε, όταν βαφτιστείς στο Λόγο θα συντονιστείς με τη Ροή την Αέναη, που είναι ο Λόγος.
Ο Λόγος δεν διαχωρίζεται, δεν διασπάται, υπάρχει παντού Ολόκληρος. Και ο Λόγος αυτή την εποχή θα εκφραστεί μ’ ένα τρόπο διαφορετικό, θα εκφραστεί σύμφωνα με την εποχή και θα φανερώσει τα Απύθμενα βάθη της Απειρότητάς Του, της Απειρότητας, της δικής σου Άνθρωπε, γιατί είσαι ο Λόγος μέσα σε χιλιάδες μορφές και χιλιάδες εκδηλώσεις. Την περίοδο αυτή θα Τον δεις και θα Τον πιστέψεις και θα Τον δεις πρώτα μέσα από Μία Μορφή κι αυτή η Μορφή θα γίνει για σένα Πανσυμπαντική και Άπειρη, γιατί έτσι είναι.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε Ένα και όλοι μαζί στον ίδιο πνευματικό κόσμο ανήκουμε. Ένα Θεό Πατέρα πιστεύουμε, Ένα Θεό αγαπάμε, Ένα Θεό εμπιστευόμαστε. Ο Χρόνος για μας είναι η άναρχος διέλευση των αιώνων και των κόσμων, η γέννηση και η διέλευση δια μέσω της χρονικής περιόδου της εκάστοτε εξέλιξης που παρουσιάζουν. Η κίνηση της διαρκούς πνευματικής τελειοποίησης της ανθρωπότητας ως μονοκυττάρου επί της Γης έως της ανέλιξης σε Υπέρτατο Πνευματικό Ον.
End of content
End of content
