ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΙ

Το Έργο του Θεού ξεκινάει από τη Θεία Βουλή, υφίσταται, εξελίσσεται, παίρνει διαδοχικές μορφές, μέχρι να φθάσει στην τελική μορφή, που θέλει ο Θείος Λόγος να παρουσιαστεί ή και να παρουσιάσει κάτι ακόμα. Η Απειρότητα του Θείου Λόγου πάντοτε έχει να παρουσιάσει καταστάσεις, ομιλίες και διδασκαλίες. Έχει να παρουσιάσει πολλά για να μας βοηθήσει να εξυψωθούμε τόσο, που να ενωθούμε, με κείνο, που γνωρίσαμε τουλάχιστον, αν όχι με την Απειρότητα του Λόγου, μ’ εκείνο το τμήμα έστω, το κομμάτι που ως Λόγος, εκπροσώπησε το Θεό πάνω στη Γη.

Θέλω, Κύριε, να το κάνω ολοφάνερα, έτσι ώστε να κατανοήσουν όλοι, παρά τον περιορισμένο τρόπο λειτουρ­γίας του ανθρώπου αυτής της εποχής, ότι φέρουν μέσα τους Θεό, ότι μπορούν να εκδηλώσουν Τέλειο Λόγο, άμεσα, γιατί αυτήν την εποχή οι δονήσεις του Άμορφου και οι δονήσεις του Εκδηλωμένου τείνουν να συντονισθούν στη Μία και Μοναδική Δόνηση, τη Δόνηση της Αρ­μονίας, που συνέχει τα σώματα που εκδηλώθηκαν κι εκεί­να που δεν έχουν εκδηλωθεί. Έτσι, τα εκδηλωμένα όντα συνδέονται με στοιχεία Πνεύματος από την Άπειρη Φλό­γα του Ανεκδήλωτου Πατέρα και οδηγούνται να ενοποιη­θούν σταδιακά, επιστρέφοντας στο Άμορφο Φως.

Μοίραζε τις σκέψεις σου στον Άνθρωπο, γιατί όσες σκέψεις κρατάς για σένα, είναι σκέψεις διάσπα­σης και διαχωρισμού, όσες μοιράζεις, είναι σκέψεις Αγάπης και Ενότητας. Αυτό που μοιράζεις, είναι Ανε­ξάντλητο, αυτό που κρατάς, εξαντλείται άμεσα. Αυτό που μοιράζεις, Θεώνεται, αυτό που κρατάς, εντάσσε­ται στο Νόμο της διττότητας και της φθοράς. Μοίραζε τις σκέψεις σου, γιατί ό,τι μοιράζεις, δοκιμάζεται από την εκδήλωσή του, από τη διάχυσή του και αναγκάζε­ται να καθαρθεί μέσα από τις διαδικασίες της Εκλέπτυνσης και της Μετουσίωσης, ολοκληρώνοντας έτσι εντός σου την ουσιαστική Κάθαρση.

Είθε ο Θεός, που μας δίνει ειρήνη, να μας κάνει ολοκληρωτικά δικούς του. Κι ας διατηρηθεί άμεμπτη ολόκληρη η ύπαρξή μας, το πνεύμα, η ψυχή και το σώμα μας, κατά τον ερχομό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ας ηχήσει αυτό σαν μήνυμα Θείο, σαν Άγγελμα Ουράνιο μέσα στις ψυχές όλων μας
και να τις ανασύρει, όπου κι αν βρίσκονται καθηλωμένες,
όπου κι αν βρίσκονται δεσμευμένες, σ’ όποιο σημείο κι αν υστερούν,
να τις ανασύρουν και να τις πληρώσουν με Αγάπη και Φως.
Καθ’ ο μέτρον δε, Αδελφόν ελεείτε, Έλεος δι’ υμάς έλκετε.

Βλέπετε λοιπόν πώς μέσα από αυτή την Ιστορική Αλήθεια, που κανείς πιά δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει την εγκυρότητά της, αν και πολλοί αντιφρονούντες προσπάθησαν μέχρι σήμερα με διάφο­ρους τρόπους ν’ ανατρέψουν και ν’ αμφισβητήσουν τα διάφορα γε­γονότα που συνέβησαν σ’ αυτή την εποχή, χωρίς βέβαια να το κα­τορθώσουν, ξεπηδά, φανερώνεται και μια άλλη πλευρά της ίδιας Αλήθειας, η εσωτερική της πλευρά, πού μέχρι τώρα παρέμενε σκεπα­σμένη, και που έχει ιδιαίτερη αξία για όλους μας, γιατί θα μας βοηθήσει να μεταφέρουμε εντός μας τη ζωή και το έργο τού Κυ­ρίου μας, όχι θεωρητικά μα στην πράξη, και θα μας βοηθήσει γνωρίζοντας τις πτυχές του έργου αυτού, στη δική μας Χριστοποίηση, που είναι και ο τελικός προορισμός μας πάνω στη γη.

Η χαρά σχετίζεται με τον «ευαγγελισμό» της ειρήνης σ’ όλο τον κόσμο, στους «μακράν» και στους «εγγύς», για την πραγματοποίηση μιας νέας κοινωνίας ανθρώπων… Αυτή η ειρήνη, μαζί με την αγάπη και τη χαρά, είναι καρπός του Πνεύματος και αυτός ο καρπός αγκαλιάζει τον άνθρωπο και την ανθρωπότητα σε γη και ουρανό.

Η διατήρηση της αυτάρεσκης ικανοποίησης της συνείδησης καταναλώνει και σπαταλά το Φως. Είναι η ψεύτικη εικόνα που συντηρεί ατέλειες και καταβροχθίζει το Φως που συλλέγουμε οικοδομώντας κατεστημένα που εμποδίζουν την εξέλιξη.

Περιόδευσον τότε τοὺς Κόσμους τούτους, ἐρεύνησον τὰς ἐσχατιὰς αὐτῶν, ἐξέτασε τὰς Ἐπικρατείας μὲ τοὺς Νόμους αὐτῶν καὶ καταμάνθανε τὸν τρόπον τῆς ἐνεργείας τῶν Δυνάμεων αὐτῶν. Καὶ εἴσελθε εἰς τὰ μυστικὰ τῶν Ἁρμονιῶν.

Θεέ μου σε παρακαλώ πολύ με την Άπειρη Αγάπη Σου πότισε το σπόρο που έπεσε και σήμερα στις ψυχές και στα πνεύματά μας και Συ Κύριε φρόντισε ώστε ο σπόρος αυτός να μεγαλώσει και να δώσει καρπούς, τους πνευματικούς καρπούς, που προϋποθέτει.

Ο Λόγος, δεν έχει χώρο για έπαρση. Ας συνειδη­τοποιήσουμε, λοιπόν, ότι κάθε έπαρση για πνευματικά θέματα έχει πηγή την απόστασή μας από το Λόγο, τον Οδηγό και Υπεύθυνο για την πνευματική άνοδο του ανθρώπινου συ­νόλου και του καθενός ξεχωριστά.
Η διαχωριστική λειτουργία μέ­σα στο χωρόχρονο δίνει τροφή στον εγωισμό, με απο­τέλεσμα την ανακύκλωση του περιορισμού της ύπαρξης μέσα σ’ αυτόν. Ας ελευθερωθούμε από το διαχωρισμό, για να ελευθερω­θούμε από τους περιορισμούς που διέπουν την εκδήλωσή μας. Αν θέλουμε να δούμε πόσο «χώρο» δίνουμε στο διαχωρι­σμό, τότε ας κοιτάξουμε πόσοι περιορισμοί διέπουν τη δράση μας.