ΑΡΧΕΙΟ

Αφουγκράσου, Εαυτέ Μου, τους συγκρουόμενους ήχους, που θα ’πρεπε να είναι Αρμονία. Αφουγκράσου, Εαυτέ Μου, τα συγκρουόμενα συναισθήματα, που θα ’πρε­­­­­­­­­πε να είναι μία Αγάπη. Αφουγκράσου και έλεγξε τις συνειδη­σιακές καταστάσεις της διττότητας και των διαχωρισμών, που θα ’πρεπε να είναι ένωση, και συνει­δητοποίησε το λάθος του τμήματος της Ολότητας του Ανθρώπου που εσύ αποτελείς. Αφουγκράσου και συνειδητοποίησε τη δική σου ατελή προσφορά, που οδηγεί στην κατάληξη μιας δυσαρ­μονίας ανακυκλούμενης μέσα στα Σύμπαντα.

Αγαπημένε Άπειρε, αυτά τα Χριστούγεννα Εσύ γεννιέ­σαι μέσα στις Υποστάσεις και τους Κόσμους. Ο Θείος Παλμός της δικής Σου Υπερτέλειας Γέννησης θα ανακυ­κλώσει τα πάντα και θα τα θέσει σε Νέα κίνηση, νέο δονητικό κραδασμό. Γιατί μέσα σε σένα ο Θεός και ο Άνθρωπος ενώθηκαν Απόλυτα και Τέλεια.

Είμαι στην ύλη ως Δευτέρα Παρουσία. Θα εισπορευθώ σε όλους απόψε, σε όσους δεν Είμαι. Ήρθα να κρίνω ζώντας και νεκρούς. Μη σας κάνει εντύπωση, μη σας απατά η Μορφή Μου, μη σας περιορίζει το ανάστημά Μου, αν είναι κοντό ή ψηλό, μη σας περιορίζουν τα χέρια Μου, μήπως τα βλέπετε αδύνατα; Ο εντός μου Χριστός, ως ο εντός του κάθε ανθρώπου ενυπάρχων Θείος Λόγος, ευρίσκεται εν πλήρει εκδηλώσει άγων την νόμιμον ηλικίαν τριακονταετούς Χριστού για να εκδηλωθεί και να φανερωθεί στην ύλη. Ο εντός μου Χριστός-Διδάσκαλος είναι ενωμένος με την Πανταχού Παρουσία του Θεού. Είναι ενωμένος με την Πανταχού Παρουσία του Χριστού, είναι ενωμένος με την Πανταχού Παρουσία του Λόγου, του Ενός Λόγου, ο Οποίος δημιούργησε διά της Δημιουργικής Αυτού Δυνάμεως τα Σύμπαντα.

Η Αγάπη, Αγαπημένε Μου Μαθητή, είναι ένα θέμα πάρα πολύ ευρύ και πάρα πολύ δύσκολο να το χειριστείς, γιατί είναι Άπειρη. Έχει Άπειρες διαστάσεις και επομένως πρέπει να διδαχτείς να εκπέμπεις μέσα απ’ αυτές τις Άπειρες διαστάσεις. Όμως η χωρητικότητά σου κάθε φορά δεν είναι τόση, ώστε να χωρέσει τις Άπειρες διαστάσεις της Αγάπης. Δεν είναι τόση, ώστε να δεχτεί την ενέργεια η οποία τροφοδοτεί το Είναι σου και δημιουργεί τη Θεία δύναμη της Αγάπης, για να εκδηλωθεί από εντός σου. Η στενότητα του χώρου που παρουσιάζεις, δεν είναι απαραίτητα μία δυσλειτουργία στο Κέντρο της καρδιάς σου, αλλά ξεκινά από το νου σου, που όταν δεν μπορεί να χωρέσει ιδέες Απείρου, όταν δεν μπορεί να τις δεχτεί, όταν δεν μπορεί να τις συλλάβει και να τις κατανοήσει, περιορίζεται μέσα σε μία κατάσταση χωρητικότητας και αποβάλλει οτιδήποτε τον κρούει, που επεκτείνεται σε μεγαλύτερο χώρο.

Σ’ ερωτώ Αδελφέ Μου Λόγε, πώς θα ενοποιηθείς μ’ Εμέ τον Άπειρο Λόγο, αν δεν ενοποιη­θείς πρώτα με το Λόγο, που υπάρχει γύρω σου, με το Λόγο που ενατενίζεις στα σκηνώματα όλων των Αδελφών; Και πώς θα ενοποιήθείς με το Λόγο που υπάρχει στα σκηνώματα όλων των Αδελφών, αν δεν ενοποιηθείς τις στιγμές εκείνες που υπάρχουν δυσκολίες, που υπάρχουν αντιξοότητες, που υπάρχουν επιφανειακά διαχωρισμοί; Όταν τα πάντα είναι ήρεμα, η ενότητα είναι επιφανειακή και ίσως δεν έχει προχωρήσει στο βάθος. Η ενότητα καταδεικνύεται όταν οι καταστάσεις είναι αντίξοες, όταν τα πάντα είναι αρνητικά, όταν στρέφονται εναντίον σας κυματισμοί «εγώ».