Author: Διονύσιος Δώριζας

Το Πνεύμα του Κυρηναίου είναι το Πνεύμα που έχει προορισμό και Αποστολή να κάνει την έναρξη μιας Νέας Εποχής για την ανθρωπότητα. Της εποχής, που το Πνεύμα το Άγιο θα επιφωτίζει κάθε άνθρωπο, που επιζητά το Φως, που θα αποκαλύπτονται τα σκεπασμένα βαθύτερα νοήματα των Λόγων του Κυρίου. Της εποχής που οι δογματισμοί και τα όρια θα καταρρίπτονται και θα παρουσιάζεται η Αλήθεια. Της εποχής που ο άνθρωπος θα διδάσκεται και θα ανακαλύπτει την εσωτερική του Ζωή και θα μπορεί, αν θέλει, μέσω του Χριστού να επιστρέφει στον Πατέρα. Έχει προορισμό να γίνει ένας Σταθμός και ένα παράδειγμα για τον άνθρωπο που θέλει να αφιερώσει τη ζωή του στην υπηρεσία του Θείου Θελήματος.

Tο Υπέρτατο Μυστήριο της Εξιλέωσης, το οποίο παρουσιάζεται ως η Θυσία του Διδασκάλου της Αγάπης, δια του οποίου ο άνθρωπος καλείται να εξέλθει από το σκοτάδι της άγνοιας και της πλάνης. Η έλευση του νέου Φωτός παρουσιάζεται ως αναγκαιότητα για την αφύπνιση της ανθρωπότητας και την αποφυγή του πνευματικού θανάτου. Προτρέπει στον εστιασμό της Θείας αποστολής του ανθρώπου και προετοιμάζει για τις επερχόμενες κοσμικές αλλαγές.

Η προσευχή λειτουργεί ως γέφυρα μεταξύ του Θείου και του Ανθρώπινου, δημιουργώντας ένα κανάλι αέναης ροής ενέργειας που διαχέεται μέσα από την ψυχή, την καρδιά και κάθε μόριο του «Είναι». Ο άνθρωπος καλείται να αποδεσμευτεί από την αντίληψη της δυαδικότητας και να αγκαλιάσει τη Θεϊκή Ενότητα, η οποία αντικατοπτρίζεται τόσο στον εσωτερικό του κόσμο όσο και στο σύμπαν.

Ο Δάσκαλος Ιωάννης δεν μας καλεί να τον ακολουθήσουμε ως πρόσωπο.
Μας καλεί να ακολουθήσουμε το Ίχνος του Λόγου που εκείνος άφησε ζωντανό μέσα μας.

Ο άνθρωπος δεν μετέχει της Ελευθερίας, βρίσκεται ακόμα στην κατάσταση του εγκλωβισμού, παρασυρμένος από τις καταστάσεις τις γήινες, μέσα σε πλαίσια υλόφρονων σκέψεων και περιοριστικών καταστάσεων και έλξεων του πεδίου της γης. Πρέπει να συνειδητοποιήσει την πραγματική Ελευθερία, η οποία βρίσκεται εντός της Ουσίας του. Η Ελευθερία είναι η Ουσία του, που μπορεί να πάλλεται και να δονείται στους Άπειρους Κόσμους και που μπορεί να μεταφέρεται και μέσα από τα στοιχεία της φύσης, μπορεί και εκδηλώνεται με ποικίλες μορφές, χωρίς να περιορίζεται από τίποτα.

Ο Λόγος τοποθετείται πέραν κάθε διαχωρισμού, καλώντας σε ένωση ό,τι η πλάνη, η ημιμάθεια ή η προσωπική άγνοια είχαν διαιρέσει. Δεν μένει στην επιφάνεια των φαινομένων, αλλά αγκαλιάζει κάθε τι ανθρώπινο – όχι για να το επικρίνει, αλλά για να το εξαγνίσει και να το ενσωματώσει στην Ολότητα. Αυτή η προσφορά δεν είναι απλώς συγχωρητική αλλά μετουσιωτική· είναι πράξη συνειδητής Θείας Λειτουργίας.

Ειμί ο προσιτός Θεός, ο καταλαμβάνων τα πάντα Αχώρως, ο καταδεκτικός Θεός. Έλθετε προς Με, καγώ θέλω εναγκαλισθή υμάς, Αδελφοί Μου, Υπερούσιοι Λόγοι, Πατέρες και Μητέρες. Έλθετε προς Με, ίνα ταυτιστείτε μετ’ Εμού εις το Εν το Απόλυτον, ίνα καταστώμεν τα πάντα εν πάσι Θεός εν εκδηλώσει και Θεός Ανεκδήλωτος. Έλθετε προς Με καγώ θέλει ανυψώσει πάντας υμάς, εις το ύψος εκείνο, απ’ όπου η Θεότης επισκοπεί, ελέγχει, κατευθύνει, δημιουργεί, αναζωογονεί, εμφυσεί την Πνοήν Της, εμφυσεί την Αγάπη Της, εις τα όντα τα οποία εξέλεξε, ίνα διαφωτίσουν την Νέα Κοσμική Περίοδο.

Η Θεία Μου Υπόσταση είναι εντός σου, Άνθρωπε. Προσπαθεί ν’ αναδυθεί συμπιέζοντας τα τοιχώματά σου, συμπιέζοντας το φρούριο, που μόνος σου έχεις στήσει, έχεις ορθώσει καλύπτοντας τη Λαμπρότητά Μου. Μα έτσι η Λαμπρότητα δεν μπορεί να σε αγγίξει, παραμένει κρυμμένη στα κατάβαθα του «Είναι» σου και δεν έχει το χώρο ν’ απλωθεί, να σ’ εμποτίσει, για να λάμψεις και συ απ’ αυτή και ν’ ακτινοβολήσεις απ’ αυτήν. Παραμένεις σκοτεινός, έχοντας έτσι μετατρέψει και το διάφραγμα (Ψυχή), που τη σκοτεινότητά σου χωρίζει από τη δική Μου Λαμπρότητα, σε μουντό κρύσταλλο, το οποίο δεν αφήνει εσένα να δεις πέρα απ’ αυτό, και τη δική μου Λάμψη δεν αφήνει ν’ αντιφεγγίσει προς τα έξω και να εκπέμψει το Φως και τη θερμότητά της. Έτσι παραμένει το κρύσταλλο ψυχρό, άνθρωπε, εσύ σκοτεινός και Εγώ αδρανής, ανενεργός εντός σου.

Ευχαριστώ τον Δάσκαλο Ολότητα Ιωάννη, που με κάθε τρόπο η Παρουσία Του και η Εκδήλωσή Του δίνει ευκαιρίες για τη φανέρωση της Ζωής.

Στάσου, Άνθρωπε, σωστά απέναν­τι σ’ αυτή την Ένωση, που η Χάρη του Θεού σού έδωσε, για να μπορέσεις ν’ αναχθείς. Πάρε απ’ την ανεξάν­τλητη Προσφορά, πάρε απ’ την Ανεξάν­τλητη Αγάπη. Γίνε ένα δοχείο, που θα χω­­­ρά το Φως, για να μπορέσεις αύριο, εκπαιδευόμενος, εκλε­­πτυνόμενος, να γίνεις κι εσύ η Πηγή της Ζωής και της Ύπαρξης.