Εὐτυχεῖς ἔσονται ἐκεῖνοι καὶ εὐδαιμονέστεροι τῶν ἄλλων, ὅσοι δυνηθῶσιν ἐνωρίτερον αὐτῶν νὰ κατανοήσωσι τὸν σκοπὸν τοῦ προορισμοῦ αὐτῶν καὶ δυνηθῶσι νὰ καταβάλωσι τὴν πρὸς ταχυτέραν αὐτῶν ἐπίτευξιν ἀτομικὴν αὐτῶν ἐνέργειαν καὶ προσπάθειαν. Ὁ δρόμος ὅστις διανοίγεται πρὸ ὑμῶν εἶναι ὁ δρόμος τῶν κλητῶν. Τὶ ἐπράξατε μέχρι σήμερον ἢ καὶ τὶ πράττετε, ἵνα τὸ ταχύτερον συντομευθῇ ἡ ἀπόστασις ἡ χωρίζουσα ὑμᾶς ἀπὸ τὸν Οἶκον τῆς Βασιλείας Μου;
“Να σπέρνετε”, τους είπα, “δικαιοσύνη, ώστε να θερίσετε καρπούς ανάλογους της αγάπης σας. Κάντε καινούργια αρχή, όπως ο αγρότης το καινούργιο του χωράφι ετοιμάζει. Είναι καιρός σ’ εμένα, τον Κύριο, να στραφείτε κι εγώ τις ευλογίες μου πλούσιες πάνω σας θα τις σκορπίσω”.
Το φως ήρθε στον κόσμο, οι άνθρωποι όμως αγάπησαν περισσότερο το σκοτάδι παρά το φως, γιατί οι πράξεις τους ήταν πονηρές. Κάθε άνθρωπος που πράττει έργα φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, γιατί φοβάται μήπως αποκαλυφθούν τα έργα του και κριθούν.
Κι ο Λόγος είναι Αστάθμητος και ενεργεί σύμφωνα με το Θέλημά Του, γιατί το Θέλημά Του είναι το θέλημα τού Πατέρα, κι είναι Ένα και το αυτό και πάντα υπάρχει η Σκοπιμότητα και πάντα γνωρίζει γιατί ενεργεί και πάντα βλέπει τα Άπειρα βάθη σου και γνωρίζει το Συντονισμό σου με τη Μία, την Αέναη Ροή, των Απείρων Κόσμων και γνωρίζει τον τρόπο, που θα σε συντονίσει με Αυτή τη Ροή. Γιατί μπορεί να σέ βαφτίσει στο Λόγο, γιατί μόνο, άνθρωπε, όταν βαφτιστείς στο Λόγο θα συντονιστείς με τη Ροή την Αέναη, που είναι ο Λόγος.
Ο Λόγος δεν διαχωρίζεται, δεν διασπάται, υπάρχει παντού Ολόκληρος. Και ο Λόγος αυτή την εποχή θα εκφραστεί μ’ ένα τρόπο διαφορετικό, θα εκφραστεί σύμφωνα με την εποχή και θα φανερώσει τα Απύθμενα βάθη της Απειρότητάς Του, της Απειρότητας, της δικής σου Άνθρωπε, γιατί είσαι ο Λόγος μέσα σε χιλιάδες μορφές και χιλιάδες εκδηλώσεις. Την περίοδο αυτή θα Τον δεις και θα Τον πιστέψεις και θα Τον δεις πρώτα μέσα από Μία Μορφή κι αυτή η Μορφή θα γίνει για σένα Πανσυμπαντική και Άπειρη, γιατί έτσι είναι.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε Ένα και όλοι μαζί στον ίδιο πνευματικό κόσμο ανήκουμε. Ένα Θεό Πατέρα πιστεύουμε, Ένα Θεό αγαπάμε, Ένα Θεό εμπιστευόμαστε. Ο Χρόνος για μας είναι η άναρχος διέλευση των αιώνων και των κόσμων, η γέννηση και η διέλευση δια μέσω της χρονικής περιόδου της εκάστοτε εξέλιξης που παρουσιάζουν. Η κίνηση της διαρκούς πνευματικής τελειοποίησης της ανθρωπότητας ως μονοκυττάρου επί της Γης έως της ανέλιξης σε Υπέρτατο Πνευματικό Ον.
Σε ελευθερώνω, άνθρωπε, από τους τρόπους που Με υμνείς, για να επεκτείνω καθετί που Με περιόρισε και καθετί που κι εσένα περιορίζει, έστω και αν υμνητικό ήταν, σε νέες διαστάσεις που θα αποδίδουν και θα παρουσιάζουν τη Θεότητά Μου, που θα απαγγέλλουν στον άνθρωπο της γης, στον άνθρωπο όλων των πεδίων την Ενότητα του Λόγου, το μήνυμα της Δευτέρας Παρουσίας, του έργου του Δασκάλου Ιωάννη στη γη.
Η Άρνηση αγοράζει, δίνει πολλά στη ματαιότητα, και αγοράζει ψυχές, μα η ψυχή του ανθρώπου δεν είναι για πούλημα, αυτός πώς φθάνει στην κατάσταση να κατεβάζει σέ σημείο αγοράς την ψυχή πού Άλλος του έδωσε; Η δύναμη της ματαιότητας. Η δύναμη του νου είναι μεγάλη, µα χρειάζεται υπόβαθρο για να σε οδηγήσει, η εύκολη και λάµπουσα επιλογή δεν είναι και σωστή. Δεν πρόκειται άνθρωπε να κυριαρχήσεις χωρίς ο αγώνας σου να πάλλεται από Δικαιοσύνη και Αγάπη. Μην αποσκοπείς στα μάταια, γιατί είναι παγίδα µε απρόβλεπτα αποτελέσματα.
Κανένας δεν αδικήθηκε ποτέ από το Θεό και δεν είναι δυνατόν να αδικηθεί. Κανένας δεν ενσαρκώθηκε λάθος. Θέλω να μάθετε όλοι να βλέπετε τη σκοπιμότητα της ζωής. Να μάθετε να βλέπετε πέρα απ’ ό,τι φαίνεται στην εξωτερική επιφάνεια, να βλέπετε τι κρύβεται, σε τι μας ασκεί, σε τι μας εκπαιδεύει η κάθε δοκιμασία της ζωής μας. Μην κρίνετε ποτέ, γιατί ο Θεός δεν ξέρετε πώς διδάσκει και πώς εκπαιδεύει και εξελίσσει τον κόσμο Του. Άνθρωπε-μαθητή Μου, η κάθε πνευματική σου κίνηση αντλεί από την ανωριμότητα του “εγώ”, που αναζητά την αυτοπροβολή, το αποτέλεσμα είναι πάντα η σύγχυση.
Μελαγχολία, μὴ ἡ Ἔκφρασις τῆς Ἀπείρου Ἀγαθότητος δὲν ἐκδηλοῦται διὰ σοῦ; Μήπως σὺ δὲν ἐστόλισας τοῦ Μεγάλου Ναζωραίου, ὡς ἀχώριστος σύντροφος, τὸ Αἰγλεῖεν καὶ Ἱλαρὸν Πρόσωπον; Μήπως ἡ Ἄπειρος Δημιουργία σὲ δὲν γεννᾷ εἰς τὰς ὑψηλοτέρας της στιγμάς; Μελαγχολία, πόσον ὁ ἀθόρυβος κόσμος σου μᾶς χρησιμεύει ὡς ὁ οὐράνιος σταθμὸς ἑνὸς ὑπερφυσικοῦ εἰς τὰ ἄπειρα τοῦ Ἀπείρου βασίλεια καὶ εἰς τοὺς πνευματικοὺς τοῦ Ὑπερπέραν ἀνθώνας ταξειδίου καὶ ὡς μέσον συναδελφώσεως μὲ τὴν καθολικότητα τῆς φύσεως καὶ ἐπαφῆς μὲ τὰς Συγχορδίας τοῦ Σύμπαντος!
End of content
End of content
