1. «Και ην πάσα η γη χείλος έν, και φωνή μία πάσι». Και ήταν όλη η περιοχή σ’ εκείνο το μέρος σαν να είχε μία φωνή, μία γνώμη, σαν να επικρατούσε η ίδια σκέψη, που εκφραζόταν απ’ όλους σαν να ήταν ένα χείλος. Το «πάσα η γη», το «χείλος έν» και το «φωνή μία» τοις πάσι, δεν ανταποκρίνονται κυριολεκτικά στην πραγματικότητα, αλλά θέλουν να τονίσουν κάτι, είναι όλα ενδεικτικά στοιχεία μιας κατάστασης, που συνέδεε τους ανθρώπους της εποχής εκείνης, ή μιας Πνευματικής ανάπτυξης, ίδιας σε όλους, ή ακόμη μιας Πνευματικής μύησης στην εσώτερη Αλήθεια, που την είχαν όλοι, ώστε να φτάνουν στο σημείο να έχουν μία φωνή, μία γνώμη.
Μόνον η ίδια Πνευματική τοποθέτηση, μόνο το ίδιο Πνευματικό επίπεδο γνώσης της Αλήθειας φέρνει τους ανθρώπους στο σημείο να μη διαφωνούν. Και επειδή το σημείο αυτό μας τονίζεται στη βιβλική περιγραφή, πρέπει να γνωρίζουμε και τα αίτιά του, τα οποία πρέπει να έχουμε υπόψη μας, ως αίτια καθαρά πνευματικά.
Μακάριοι είναι οι «πτωχοί τω πνεύματι» γιατί η βασιλεία των ουρανών είναι δική τους.
Ο «πτωχός τω πνεύματι» πρέπει να είναι ταπεινός. Αν είναι υπερήφανος (όχι περιφανής) για τις γνώσεις που έχει, για τα πλούτη του, για την ομορφιά του, για την καταγωγή του ή έχει προκαταλήψεις για το είναι πνευματική ζωή και το πως πρέπει να διδαχθεί, τότε ο νους του δεν είναι δεκτικός στις ανώτερες διδαχές. Όλοι θέλουμε να γίνουμε δάσκαλοι. Αλλά πριν γίνουμε δάσκαλοι πρέπει να μάθουμε να είμαστε μαθητές. Να είμαστε ταπεινοί.
2. «Και εγένετο εν τω κινήσαι αυτούς από ανατολών, εύρον πεδίον εν γη Σενναάρ και κατώκησαν εκεί». Και αυτοί είχαν ξεκινήσει από ανατολάς και βρήκαν μια πεδιάδα στη γη Σενναάρ και εκεί εγκαταστάθηκαν. Το «από ανατολών» δείχνει ένα σημείο στον ορίζοντα, αλλά για τους ερμηνευτές της εσωτερικής γνώσης δείχνει ότι κατείχαν μια εσώτερη Αλήθεια, είχαν μια εσωτερική Πνευματική μύηση, που συμβολίζεται με τη φράση «από ανατολών». Και βρήκαν πεδιάδα και κατώκησαν εκεί. Οι υψηλές καταστάσεις των Πνευματικών εξάρσεων του νου, ή της εσωτερικής Αλήθειας, συμβολίζονται και αναφέρονται πάντα στις Γραφές σαν «όρη», ενώ εδώ αναφέρεται ότι βρήκαν πεδιάδα, δηλαδή από την αρχική Πνευματική μύηση που είχαν, ερχόμενοι από «ανατολάς», και γι’ αυτό είχαν όλοι μία φωνή και ένα στόμα, κατέβηκαν, υποβιβάστηκαν σ’ ένα κατώτερο πεδίο πνευματικότητας.
Μακάριοι είναι όσοι πενθούν γιατί αυτοί θα παρηγορηθούν.
Ο «πτωχός τω πνεύματι» πενθεί γιατί ακόμα δεν πραγμάτωσε τη Θεία Αλήθεια. Όχι υλικό πένθος απώλειας αλλά αυτό που πηγάζει από πνευματική απώλεια ή πνευματική μοναξιά και προηγείται της Θείας Παρηγοριάς.
3. «Και είπεν άνθρωπος τω πλησίον αυτού· δεύτε πλινθεύσωμεν πλίνθους και οπτήσωμεν αυτάς πυρί. Και εγένετο αυτοίς η πλίνθος εις λίθον, και άσφαλτος ην αυτοίς ο πηλός». Το αποτέλεσμα του υποβιβασμού της πνευματικότητας σε κατώτερο επίπεδο ήταν ο νέος τρόπος σκέψης που εκδήλωναν. Και ο νέος τρόπος σκέψης τούς οδήγησε να κατασκευάσουν πλίνθους αντί για πέτρες, και αντί ασφάλτου να χρησιμοποιήσουν πηλό. Εκείνο που φαίνεται αμέσως, είναι ότι θέλουν να χρησιμοποιήσουν υλικά οικοδομής, αλλά όχι τα κανονικά οικοδομικά υλικά, που απαιτούνται, αλλά υλικά τα οποία θα κατασκεύαζαν οι ίδιοι. Τα υλικά αυτά φαίνονται αμέσως, ότι είναι κατώτερης ποιότητας και αντοχής και στερεότητας, από εκείνα που χρησιμοποιούνται κανονικά στην περίπτωση της Πνευματικής οικοδομής.
Δηλαδή δεν χρησιμοποίησαν για την οικοδομή τους γνώσεις, που να πηγάζουν από την εσώτερη Αλήθεια, αλλά γνώσεις που προέρχονταν από ιδέες και γνώσεις δικές τους, ανθρώπινες. Η πέτρα, το κανονικό υλικό οικοδομής, αντιπροσωπεύει μια πλευρά της εσώτερης Αλήθειας, που η μορφή της είναι σκληρή, αμετάβλητη, δεν επιδέχεται αλλοιώσεις, γι’ αυτό χρησιμεύει σαν βάση της Πνευματικής οικοδομής, και σαν τέτοια πρέπει να είναι η βάση της στέρεη.
Από τις Γραφές γνωρίζουμε όλοι μας, ότι ο Μωυσής παρέλαβε τις δέκα Εντολές από το Θεό χαραγμένες σε πέτρινες πλάκες – χαρακτηριστικό ότι αντιπροσώπευαν Αλήθεια από το Θεό, την Αλήθεια που ήταν κατάλληλη για να δεχτεί η ανθρωπότητα την περίοδο εκείνη. Ακόμη γνωρίζουμε πως ο Κύριος μετονόμασε το Σίμωνα σε Πέτρο και του είπε πως στην Πέτρα αυτή θα οικοδομήσει την Εκκλησία Του. Ο Πέτρος αντιπροσώπευε την Πίστη στο Έργο του Κυρίου, μία από τις ψυχοπνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, ένα από τα δώδεκα ανώτερα Κέντρα Ζωής, και αυτή η πίστη του θα παρέμενε ακλόνητη και σταθερή, κατάλληλη για να οικοδομηθεί η Νέα Εκκλησία του Κυρίου πάνω σ’ αυτήν. Ακόμη ο Κύριος αναφέρεται ως «ο λίθος που απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες». Ο Κύριος παριστάνεται ως ο «θεμέλιος λίθος» κάθε Πνευματικής οικοδομής από την Ενανθρώπισή Του μέχρι σήμερα. Αντιπροσωπεύει την Αλήθεια του Θεού, την οποία φανέρωσε και δίδαξε στους ανθρώπους. «Εγώ Ειμί η Αλήθεια», όπως είπε, και αυτή η Αλήθεια, ο Χριστός, πρέπει να είναι το θεμέλιο κάθε Πνευματικής οικοδομής και πορείας.
Μακάριοι είναι οι πράοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη.
Η άγνοια και η αυταπάτη είναι χαρακτηριστικό του αμετανόητου νου. Στην πνευματική πορεία χρειάζεται το οτιδήποτε να το κερδίζουμε με τον ιδρώτα μας και να μην ιδιοποιούμαστε τίποτα. Η πνευματική πραότητα έρχεται στον άνθρωπο όταν εγκαταλείπουμε τις ατομικές αξιώσεις που γεννάει η αυταπάτη μας ότι τα πάντα μας ανήκουν. Η μετάβαση από τη δυστυχία της προσκόλλησης και της κτητικότητας στην πληρότητα της Θείας Γαλήνης και Ηρεμίας μας καθιστά πράους. Ο θυμός, η μνησικακία, η ζήλεια, ο ανταγωνισμός, η ακαμψία και η σκληρότητα είναι σύντροφοι του θανάτου. Η τρυφερότητα και η αγάπη είναι σύντροφοι της ζωής. Έτσι όταν δεν σου ανήκει τίποτα κατέχεις τα πάντα…
4. «Και είπαν· δεύτε οικοδομήσωμεν εαυτοίς πόλιν και πύργον, ού έσται η κεφαλή έως του ουρανού, και ποιήσωμεν εαυτοίς όνομα προ του διασπαρήναι ημάς επί προσώπου πάσης της γης». Και είπαν: «ας οικοδομήσουμε πόλη και έναν πύργο, του οποίου η κορυφή θα φτάνει μέχρι τον Ουρανό, για ν’ αποκτήσουμε σπουδαίο όνομα, να δοξαστούμε, πριν να διασκορπιστούμε σ’ όλη τη γη». Η νέα σκέψη τους, η χαμηλότερη, που δεν προερχόταν πια από την «Ανατολή», δηλαδή την Πνευματική Εσωτερική Αλήθεια, την οποία πριν κατείχαν, αλλά ήταν προϊόν του κατώτερου επιπέδου, «της πεδιάδας», του εγωισμού και της υπερηφάνειας και της φιλοδοξίας τους, τους ώθησε να κατασκευάσουν τόπο διαμονής (πόλη) με προστατευτικό ειδικό κατασκεύασμα (πύργο), για να δοξαστεί το όνομά τους στη γη και με αυτό το οικοδόμημα να συνδέσουν τον Ουρανό με τη γη.
Ο εγωισμός και η υπερηφάνεια και η φιλοδοξία, πάντοτε σχεδόν αλληλένδετα μεταξύ τους, οι τάσεις δηλαδή προβολής του ατομικού εγώ στον άνθρωπο, είναι σημεία χωριστικότητας, αντίθετα προς τον προορισμό του ανθρώπου και προς τη γενική Πνευματική αρχή και Γνώση, ότι τα πάντα είναι Έν, και κατατείνουν προς αυτό το Έν, για να ενωθούν σε μια αδιάσπαστη ένωση. Ακόμη είναι σημεία απομάκρυνσης του ανθρώπου από την Πηγή εκπόρευσής του, το Θεό. Κατ’ ακολουθίαν, είναι και σημεία πτώσης από μια Πνευματική κατάσταση όπου βρισκόταν, την «Ανατολή». Και η πτώση από μια υψηλότερη πνευματική κατάσταση φέρνει πάντα σαν αποτέλεσμα την κατάπτωση, το στάδιο δηλαδή εκείνο, που αντί για την Αλήθεια χρησιμοποιούμε ανθρωποποίητες μορφές σκέψης και ενέργειας (πλίνθους και λάσπη).
Ο «Ουρανός» είναι η Πνευματική κατάσταση που αντιπροσωπεύει τη χώρα των Θείων Ιδεωδών, των Απόλυτων, των Τέλειων, και είναι κατάσταση νου εντός του ανθρώπου, ο οποίος πρέπει να συνδέσει αυτή την Τελειότητα και να την εκφράσει, να την εκδηλώσει στη «γη», στο υλικό πεδίο εντός του. Ήταν επόμενο, λοιπόν, φυσική συνέπεια, αποτέλεσμα της Θείας Νομοτέλειας το ότι, όταν οι άνθρωποι αντικατέστησαν στο νου τους τις Θείες, Απόλυτες, Τέλειες Ιδέες, με ανθρώπινες, δεν ήταν δυνατόν να φτάσουν στον «Ουρανό», γιατί η τοποθέτηση ήταν λαθεμένη, δεν οικοδομούσαν σε «Πέτρα».
Μακάριοι είναι όσοι πεινούν και διψούν για τη δικαιοσύνη, γιατί αυτοί θα χορτάσουν.
Όταν ο άνθρωπος πεινά και διψά για τη λύτρωση, την κάθαρση, την εξιλέωση και την ένωση με το Θεό αποκαθίσταται εν Θεώ. Η έντονη αναζήτηση της Αλήθειας μας ελευθερώνει στο να λάβουμε την Κοινωνία της πνευματικής Τροφής και του Φωτός. Η Προσευχή χορταίνει το είναι μας. ΘΕΟΣ = ΑΠΟΛΥΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.
5. «Και κατέβη Κύριος ιδείν την πόλιν και τον πύργον, όν ωκοδόμησαν οι υιοί των ανθρώπων». Και ο Θεός, ο Παντογνώστης, κατέβηκε για να δει την πόλη και τον Πύργο που οικοδόμησαν οι άνθρωποι. Είναι ένα σχήμα λόγου, μια έκφραση στη γλώσσα την ανθρώπινη, που δεν μπορεί να έχει κυριολεκτική σημασία, αλλά περικλείει μια διδαχή. Γιατί ο Θεός δεν κατέβηκε, ούτε ήταν δυνατόν να κατεβεί, ούτε χρειαζόταν να κατεβεί για να γνωρίζει ή να δει τα έργα των ανθρώπων. Η Άπειρη Πανσοφία, ο Θεός, γνωρίζει τα πάντα. Μας διδάσκει όμως, ότι είμαστε υποχρεωμένοι πάντοτε να σχηματίζουμε ιδίαν αντίληψιν και γνώση για το κάθε ζήτημα και να μην επαφιόμαστε, να μην αρκούμαστε στις εικασίες ή πληροφορίες που έχουμε. Ακόμη δείχνει μια απόσταση, που υπάρχει ανάμεσα στο Θεό και τους «υιούς των ανθρώπων», και αυτό είναι μια πνευματική κατάσταση, η συνέπεια της απομάκρυνσης των ανθρώπων από την Πηγή της Εκπόρευσής τους και της αλλαγής του φρονήματός τους.
Μακάριοι είναι οι ελεήμονες, γιατί αυτοί θα ελεηθούν.
Όταν ένας άνθρωπος είναι ενάρετος μην τον ζηλεύετε. Όταν είναι κακός μην τον μισείτε. Αδιαφορήστε για τους κακούς γιατί η παραμικρή σκέψη μίσους, ή ακόμα και η δικαιολογημένη αγανάκτηση για το κακό θα ξεσηκώσει ανισορροπία μέσα μας. Η αμαρτία υπάρχει μόνο στα μάτια των ανθρώπων. Ο Θεός δεν κοιτάζει τις αμαρτίες του ανθρώπου. Αναρωτηθείτε, πόσες φορές μπορώ να συγχωρώ.
ΟΑ. Ο Άνθρωπος είναι ο δημιουργός των ιδεών του. Δηλαδή, οι ιδέες του δημιουργούν τον εαυτό του. Η Μονάδα – Άνθρωπος, η ιδέα του Θεού σε μορφή. Η μορφή του Ανθρώπου είναι μία Ιδέα του Θεού.
Φ΄. Όσο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται περισσότερο την ύπαρξη και την ενεργοποίηση της Θείας του Ουσίας, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί την ενότητα των πάντων. Η ενότητα δεν είναι κάτι θεωρητικό, δεν είναι κάτι που εκφράζεται με λόγια, δεν είναι κάτι που περιγράφεις με ωραίες εκφράσεις και λόγια γεμάτα ρητορικά σχήματα. Η ενότητα είναι κάτι που το νιώθεις και που το βιώνεις.
Α΄. Σκύψε για λίγο να δεις ό,τι υπάρχει μέσα σου χωρίς οχυρώσεις, χωρίς πλαίσια, χωρίς φόβο και τις ανάγκες σου για άμυνα. Προσπάθησε να διεισδύσεις στην Ουσία σου, που είναι το παν, για να μπορέσεις να φθάσεις στο σημείο να αποκτήσεις τη δόνηση της Ενότητας.
Φ. Ο Θείος Εαυτός σ’ όλους τους ανθρώπους είναι Ένας, σ’ όλους τους ανθρώπους ταυτίζεται με τον Πατέρα. Ο Θείος Εαυτός είναι ο Πατέρας.
Μ. Αν μέσα του ο άνθρωπος δεν αντικρίσει τη Θεία αυτή Παρουσία, τότε τα μάτια του δεν μπορούν να φωτισθούν και η ψυχή του δεν μπορεί ν’ ακούσει τις Αρμονίες του Σύμπαντος.