Μερικοί αδελφοί διακατέχονται από μια συναισθηματική τοποθέτηση και πίστη απέναντι στη διδασκαλία του Λόγου. Είναι ευχαριστημένοι από αυτή τους την τοποθέτηση και δεν φροντίζουν για τίποτε άλλο. Παραμένουν σ’ αυτή την τοποθέτηση, χωρίς να φροντίζουν να προχωρήσουν ακόμη και να εκδηλώσουν με κάποιο έργο έμπρακτα τη στάθμη του πιστεύω τους. Παραμένουν αδρανείς, με τον συναισθηματισμό τους μόνον, χωρίς να υποστούν την αλλαγή εκείνη, που είπε ο Κύριος στο Νικόδημο, «να γεννηθούν άνωθεν» και αυτή η αλλαγή πρέπει να είναι ο στόχος και η καθημερινή φροντίδα του κάθε ανθρώπου.
Έμειναν σε μία θέση αδρανείς. Η αδράνεια τους καθήλωσε, γιατί δεν κατάλαβαν πως πρέπει να κάνουν ‘έναν αγώνα και κάποιο έργο, γιατί πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή πίστη. Έμειναν σε μια θεωρητική και συναισθηματική κατάσταση πίστης, που τους καθήλωσε. Πρέπει ν’ αποκτήσουν αγωνιστικότητα για το πιστεύω τους και χρειάζεται ένας μεγάλος, συνεχής και επίμονος αγώνας για την μετατόπιση, βελτίωση και ανάπτυξη των αρετών μας.
Δεν εννόησαν ακόμη τον Αγωνιστή Χριστό, τον μαχητή Χριστό. Γι’ αυτό έχει μεγάλη σημασία, πρωταρχική μπορεί να πει κανείς, ν’ αποδείξει έμπρακτα το πιστεύω του, όχι μόνο θεωρητικά. Γιατί τα πνεύματά μας πρέπει το καθένα να καταθέσει ενώπιον του Κυρίου το έργο του της γης. Κι αυτό είναι η «αδιάφθορος εν τω πυρί» προσφορά. Γιατί το μόνο που μένει αδιάφθορο στη δοκιμασία του πυρός είναι η προσφορά αγάπης.
Στο Σύμπαν τα πάντα δονούνται, πάλλονται, κινούνται και αυτή η αέναος παλμοδόνηση είναι το σημείο της ύπαρξης της Ζωής. Η αδράνεια και η στασιμότητα είναι έργο της άρνησης και είναι τα πρώτα βήματα, τα πρώτα δείγματα για τον Πνευματικό θάνατο.
Η παραβολή των 10 Παρθένων αφορά την περίοδο κρίσεως των ανθρώπων και το στάδιο ελεύσεως του Νυμφίου. Αυτή η έλευση του Νυμφίου Χριστού, πρέπει να θεωρηθεί και η απαρχή της Δευτέρας Παρουσίας Του, της παρουσίας Του εν Δόξει, εφόσον συνδυάζεται με περίοδο Κρίσεως της ανθρωπότητας.
Και ο Νυμφίος ήλθε «εν τω μέσω της νυκτός», την ώρα που δεν τον περίμενε κανείς, την ώρα που το σκοτάδι κάλυπτε τα πάντα, και όσες ψυχές ήταν έτοιμες Τον ακολούθησαν και μετά έκλεισε η πόρτα.
Η ένωση με το Νυμφίο αφορά κάθε ψυχή, αλλά όχι όπως-όπως. Τα πάντα λειτουργούν με Νόμους. Επομένως πρέπει να φροντίσουμε όχι μόνο να είμαστε αγνοί-καθαροί και έτοιμοι για την υποδοχή, αλλά και σε πλήρη πνευματική εγρήγορση και δραστηριότητα, σε έργα πίστεως και αγάπης και φροντίδας της ψυχής, για να μη βρούμε την πόρτα κλειστή, που σημαίνει το τέλος μιας πνευματικής περιόδου για την ανθρωπότητα.
Δεκέμβριος 1980
Διδάσκαλος Ιωάννης