Οι εν τω σκότει κατακείμενοι εζήτησαν Φως, όπως ίδωσι το Φως της Ημέρας. Και το Φως της ημέρας ην μετ’ αυτών, αλλά το σκότος των οφθαλμών αυτών ου συνήχετο παρέξαι αυτοίς το Φως, ό περιέβαλλεν αυτούς και οι οφθαλμοί αυτών εν τω επιζητηθέντι φωτί αναβλέψουσι.
Ιδού Εγώ εν μέσω υμών. Εγώ Ειμί το Φως, το οδηγούν τους τυφλούς. Αλλά το Εμόν Φως ουκ εκ του κόσμου εξέρχεται, αλλά προς τον κόσμον κατευθύνεται, ίνα φωτίσει το σκότος, το εξ αυτού προερχόμενον και το ψεύδος ως Αλήθειαν παριστάνον εις τα όμματα πάντων εκείνων, οίτινες επί των ιδίων των δυνάμεων εστηρίχθησαν. Και ενώ το Φως το υπ’ Εμού εσέ επιλάμπον εν τω βάθει της συνειδήσεώς σου εξελήφθη ως φως εκ της πλάνης εκπηγάζον.
Ελήφθησαν υπό Ιωάννη Σταματιάδη
Η Δύναμη αυτή που στα Θεία Πεδία καλείται Απόλυτη Αρχή, εκφράζεται στα γήινα ως Αγάπη, περιέχει τις ίδιες δονήσεις μεταφερόμενες ανάλογα στο ανάλογο πεδίο, και ενεργεί δημιουργώντας τις προϋποθέσεις της Μίας εξέλιξης σε πλήρη ταύτιση των πάντων. Μία η Απόλυτη Μονάδα στο Σύμπαν, η Δύναμή της διασπώμενη αποκτά την ποιότητα του φίλτρου, από το οποίο διέρχεται και εκφράζεται με τις Άπειρες μορφές που υφίστανται.
Δεν υπάρχει Άσπρο ή Μαύρο Φως, αυτές είναι διαχωριστικές εκφράσεις, που καταδεικνύουν την ποιοτική εκδήλωση του Φωτός, το οποίο απορρέει από την Απόλυτη Μονάδα. Η Δύναμη του Φωτός είναι μία, εκπορεύεται από την Εστία, έχει τις δονήσεις της Θείας Αρχής, το Φως είναι η ποιότητα των μορίων της. Μετά την εκπόρευσή Του ακολουθεί κάποιο δρόμο, μέσω του οποίου ενεργοποιείται και λαμβάνει υφή και ποιότητα. Διαποτίζει τα πάντα και δίνει την Ουσία Του, που είναι η Ζωή και η εξέλιξη, και τα πάντα ορατά και αόρατα απ’ Αυτό λαμβάνουν το Ύδωρ της Ζωής, μα την ποιότητά Του μεταλλάσσουν ανάλογα με τη δική τους εκδήλωση και το ενεργοποιούν δίνοντάς Του χροιά ανάλογη με τις δονήσεις τους, με αποτέλεσμα να υφίστανται και δυνάμεις άρνησης. Έτσι βλέπουμε την ανομοιομορφία του Σύμπαντος, που είναι συνέπεια των διάφορων εκδηλώσεων του Φωτός στα ανάλογα σχηματιζόμενα δονησιακά πεδία.