Και εγεννήθη πολλάκις η σκέψις εν τω βάθει της διανοίας υμών: Ποίος ο σκοπός, δι’ ον εκλήθημεν προς την αποπεράτωσιν ενός δυσβαστάκτου έργου, εφ’ όσον δεν είμεθα άξιοι ου μόνον να το στηρίξωμεν, αλλά και να το κατανοήσωμεν. Και ποίαν σχέσιν έχουν αι επικοινωνίαι ως προς αυτό και υμάς και αι τόσαι δοθείσαι, δι’ αυτού επαγγελίαι, εφ’ όσον το έργον τούτο δεν δύναται δι’ υμών να αποπερατωθή και πραγματοποιηθή ο τελικός δι’ αυτού σκοπός;
Ουδείς εκ των μαθητών του Ιησού, αλλά και ουδείς εκ των ακολούθων αυτών ηδυνήθη ποτέ να αντιληφθή ποίον σκοπόν είχεν η δοθείσα εις αυτούς Διδασκαλία και ουδείς ποτέ εγνώριζεν, ότι η πολύτιμος Διαθήκη των εμπνεομένων υπαγορεύσεων θα καθίστατο το Ευαγγέλιον της εξανθρωπισθείσης δι’ Αυτού ανθρωπότητος.
Άπαντες οι μαθηταί και Απόστολοι του Ιησού συγγράψαντες είτε προς διατήρησιν μέρους της Διδασκαλίας Αυτού ή κατ’ έμπνευσιν αποτεινόμενοι προς τους υπ’ αυτών κατηχουμένους εν επιστολαίς, δεν εγνώριζον, ότι οι λόγοι αυτών θα διετηρώντο δια μέσου των αιώνων ως κατηχητική και διαμορφωτική Διδασκαλία εις τας μελλούσας της ανθρωπότητος γενεάς.
Ωμίλουν υπό την περιορισμένην έννοιαν του στενού κύκλου των ακολούθων αυτών, χωρίς να προαισθάνωνται, ότι η περιορισμένη αυτών διδασκαλία θα αντικαθίστα υπό το απλοϊκόν αφηγηματικόν ύφος των ταπεινών αλιέων της Γαλιλαίας το καλλιεπές, υψιπετές και άφθαστον τεχνικώς ύφος των σοφών του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος.
Ούτω και υμείς δεν δύνασθε σήμερον να κατανοήσητε τον σκοπόν των παρεχομένων υμίν επικοινωνιών, άλλ’ ούτε και να yνωρίζητε το αποτέλεσμα, το οποίον θα ηδύναντο αύται να επιφέρωσι διά καταλλήλου προς τον κόσμον αποκαλύψεως ύμών.
Αι επικοινωνίαι Μου δεν ανήκουν εις υμάς αποκλειστικώς και μόνον, αλλά εις τον κόσμον, όπως και Εγώ δεν στηρίζω την επιτυχίαν του αποκαλυφθέντος και αρξαμένου δι’ υμών έργου μου, αλλ’ εις εκείνους, οίτινες εν μέλλοντι θα δυνηθώσι να φέρωσι τούτο εις πέρας.
Εγώ εις ουδένα προσωπολατρικώς και μονομερώς ανήκω, αλλ’ εις τον κόσμον. Και εκείνοι, οίτινες θα κατανοήσωσι το βάθος της εννοίας των λόγων Μου, εκείνοι, οίτινες θα διασπάσωσιν εντελώς τον πέπλον τον επισκιάζοντα τους οφθαλμούς αυτών, ίνα δυνηθώσι και Με κατίδωσιν εν τη Πραγματικότητί Μου, εκείνοι οίτινες θα δυνηθώσι να συνδεθώσιν αναποσπάστως και αδιαρρήκτως με την Υπόστασίν Μου και υποκατασταθώσιν υπ’ Αυτής, ίνα δι’ Αυτής ορώσι τον κόσμον, δεν θα ανήκωσι πλέον εις εαυτούς, αλλ’ εις τον κόσμον, ον εντέλλονται δια του φωτός αυτών, του παρ’ Εμού διαφωτιζομένου και ολοέν διαλαμπομένου και ενδυναμομένου, να διαφωτίσωσι και καθοδηγήσωσι και αποκαλύψωσιν αυτώ την μετ’ αυτών συναφθείσαν Νέαν Διαθήκην Μου.
Και αι μέλλουσαι υπαγορεύσεις Μου θέλει είναι προς τον εκτροχιασθέντα και απ’ Εμού απομακρυνθέντα κόσμον το Νέον Φως της διαπλάσεως και αναγεννήσεως και διαμορφώσεως και εκπολιτιστικής αναπτύξεως και τελειοποιήσεως.
Απόσπασμα από ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ Φ.Α.Ρ.Α.Χ. Μέρος Β΄ – Κεφ. 32
Ελήφθησαν υπό Ιωάννη Σταματιάδη Επιμέλεια Παρουσίασης Διον. Δώριζας
ΜΙΑ ΑΠΟΦΛΟΙΩΣΗ – ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ
Αγαπημένε Μου, αδελφέ, είναι σημαντική και ουσιαστική η συμμετοχή σου στο Έργο αυτό της Αγάπης και ιδιαιτέρως σημαντικότεροι είναι οι παλμοί της Ενότητας και της Συνεργασίας που εκδηλώνεις στον άνθρωπο, στον άνθρωπο-μαθητή, στον άνθρωπο-εκπαιδευόμενο Δάσκαλο, στον άνθρωπο-Δάσκαλο και φυσικά σε Εμένα. Πρόσεξε, δεν σου λέω ότι είσαι απαραίτητος, αλλά σημαντικός για το μήνυμα που εσύ με την προσπάθειά σου την πνευματική διαχέεις στον άνθρωπο, γιατί ως υπεύθυνος (και όχι μοναδικός) πνευματικός άνθρωπος που είσαι αναγνωρίζεις την ευθύνη να παρουσιάσεις την εσωτερική σου αφύπνιση όπως είναι και όχι όπως την αντιλαμβάνεσαι ή προσωπικά διατείνεσαι. Η λειτουργία αυτή δεν είναι μοναδική μόνο για σένα, αλλά λειτουργεί ανάλογα και στα τμήματά σου που συνοδοιπορείς, και όχι μόνο.
Αγαπημένε Μου, δεν υπάρχουν μοναδικές εμπνεύσεις, ούτε μοναδικές εκδηλώσεις αγάπης, όσο κι αν σου φαίνεται ή ακόμα διαφαίνεται και σε αρκετούς άλλους ότι έτσι είναι. Ό,τι δικό Μου και δικό σου, όπως έχεις ακούσει να σου λέω. Αυτό βέβαια αναφέρεται στον Άνθρωπο. Επομένως όσο υψηλότερη η διάθεσή σου και η ειλικρινής σου πρόθεση να το μοιραστείς, τόσο περισσότερο το κάνεις δικό Μας, αλλά ποτέ δικό σου, μοναδικό και προσωπικό. Έτσι θα εκπαιδεύεις το “είναι” σου να μάθει να συνθέτει εκδηλώσεις Αρμονίας.