Εκεί που η λέξη έχει ουσία και δύναμη, γιατί αναβλύζει από την Πηγή της Ύπαρξης. Εκεί που η ιδέα παίρνει την κάθε μορφή, εκεί που όλες οι μορφές είναι μια Ιδέα. Ευλογημένη μέρα, που διασκορπιζεις τα σκότη από τον νου του Ανθρώπου και τον ενώνεις με τα πάντα συνειδητά, πως να σε περιγραψω; Με ποια χρωματα; Με ποιες μελωδιες; Με ποια αρωματα;
Ή Μελαγχολία γεννᾶται εἰς τὰς νοσηρὰς ψυχὰς ἀφ’ ἑνὸς καὶ τὰ ἐξελιγμένα πνεύματα ἀφ’ ἑτέρου, εἰς τὰς μὲν ὡς ἐκδήλωσις μετανοίας διὰ τὴν ἐπικράτησιν τῶν νόμων τῆς ὕλης καὶ τὴν ἐν ὕλῃ ζωὴν τῆς ἁμαρτίας, εἰς τὰ δὲ ὡς ἐκφραστικὴ ἐκδήλωσις τῆς ἐπιθυμίας μιᾶς ἀπείρου γνώσεως, ἢ μιᾶς ἀπελευθερώσεως ἀπὸ τὸ μαρτυρικὸν αὐτῶν δεσμωτήριον.
Συγκλονίζω τις βάσεις των πνευματικών διδαχών, όπως κι αν διατυπώθηκαν, ώστε να φανούν όλα τα πλανημένα οικοδομήματα της ανθρώπινης διάνοιας, αντίληψης και προσωπικότητας. Επιχέω Φως και Αγάπη, Νέες ιδέες, τις ιδέες της Χριστοποίησης, σε κάθε πνευματική, εννοιολογική δομή.
Ο σύγχρονος μαθητής καλείται να ανακαλύψει το πνευματικό του έργο, όχι απαραίτητα ως επάγγελμα, αλλά ως πρόθεση και συμβολή στο Όλον. Αυτό εκδηλώνεται μέσω της αυθεντικότητας, της ηθικής παρουσίας, της προσφοράς και της υπευθυνότητας στο περιβάλλον του. Μπορεί να είναι ένας γονιός, ένας δάσκαλος, ένας καλλιτέχνης που μεταδίδει φως μέσα από την εργασία και τις πράξεις του.
Το «Αγαπάτε Αλλήλους» λειτουργεί ως αποκάλυψη, διδασκαλία και πρακτική οδηγία. Αναδεικνύει την Αγάπη ως το απόλυτο μέτρο πνευματικής προόδου και την καθιστά μοναδικό δρόμο προς την Θέωση του Ανθρώπου. Ο Άνθρωπος, όταν αγαπά, δεν απλώς πλησιάζει τον Θεό – Τον εκδηλώνει.
Ο Πατήρ δεν εποπτεύει εξ αποστάσεως. Η Επιστασία Του είναι Ζώσα, είναι Διάχυτη, είναι Παρούσα. Και δια μέσου του Δασκάλου Ιωάννη μας δόθηκε η δυνατότητα να εισέλθουμε σε μια βαθύτερη κατανόηση: Ότι είμαστε κι εμείς λειτουργοί, συνεργοί στην Οικοδόμηση της Νέας Γης.
Ο Λόγος, ο Χριστός, δεν αναμένει άλλη ενσάρκωση. Δεν επιστρέφει για να σωθεί. Επέστρεψε ήδη, ως Φλόγα μέσα στην Καρδιά του Ανθρώπου. Ο Άνθρωπος οικειοθελώς επιλέγει να ενδυθεί αυτή τη Φλόγα, να πάψει να ξεχωρίζει, να προσφέρει την Αγάπη όχι σαν συναίσθημα, αλλά σαν Κραδασμό Δημιουργίας.
Ο Δάσκαλος Ιωάννης είναι ο Απεσταλμένος του Θεού, ο οποίος πρώτος καταδεικνύει τη Χριστοποίηση και τη Θέωση του Ανθρώπου – άρα η ίδια του η ύπαρξη και πορεία συνιστά μια συνεχή προσφορά, ένα διαρκές πνευματικό κάλεσμα.
Στο Σύμπαν τα πάντα δονούνται, πάλλονται, κινούνται και αυτή η αέναος παλμοδόνηση είναι το σημείο της ύπαρξης της Ζωής. Η αδράνεια και η στασιμότητα είναι έργο της άρνησης και είναι τα πρώτα βήματα, τα πρώτα δείγματα για τον Πνευματικό θάνατο.
Ο άνθρωπος που θα ακούσει το κάλεσμά Μου, που θα αποδεχθεί τη Θυσία και θα ενδυθεί τη Χάρη, θα γίνει Σκήνωμα Μου. Όχι επειδή είναι άξιος, αλλά επειδή είναι πρόθυμος να δεχτεί. Και όποιος δέχεται, ας ετοιμάζεται να γίνει Νέα Γη, Νέος Ουρανός. Γιατί η Δευτέρα Παρουσία δεν είναι ένα γεγονός του μέλλοντος, είναι ένα γεγονός εντός σας, του παρόντος, του αληθινού Τώρα.
End of content
End of content
