Author: Διονύσιος Δώριζας

Ποίον παρελθόν δύναται να έχει Σταυρός προερχό­μενος εκ του Φωτός και εις το Φως καταλήγων; Ποία γνωρίσματα δύναται να έχει το Φλεγόμενον Φως και η Θεία Ουσία, ει μη μόνον του Πατρός;

Δύνασαι σ’ αυτή τη ζωή σου, άνθρωπε, να Χριστοποιηθείς, αρκεί να καταλάβεις ότι κάθε άποψή σου που δεν πηγάζει απ’ το «Είναι» σου, την καρδιά και την ψυχή σου, θα είναι ατελής. Μάθε λοιπόν, πριν εκδηλώσεις τη γνώμη σου, Αυτήν να ρωτάς: «Τι θέλεις, καρδιά μου, τι θέλεις, Ψυχή»; Σ’ αυτήν να αποτείνεσαι, και τότε θα εννοήσεις ότι παρακούοντας και παρακάμπτοντας Εκείνη, συνεχώς θα ανακυκλώνεσαι στην παρανόηση και παρεξήγηση της μερικότητας και της ατέλειας της γνώμης της μορφής, της συγκρουόμενης προσωπικότητας, του εγώ της ανθρώπινης μορφής. Άφησε την καρδιά σου, την Ουσία σου να εκδηλωθεί… θα δεις τον Παλμό Της να διαχέεται, να αφαρπάζει και να καθηλώνει μπροστά στη Δύναμη της Αγάπης την κάθε διάθεση για αντίρρηση, για αντιπαράθεση, για σύγκρουση, για ανυπακοή.

Προσευχήσου, Άνθρωπε, μ’ όλους τους πόρους του «είναι» σου. Θέσε σε κίνηση έναν – έναν όλους τους πόρους σου, ξεκινώντας από την καρδιά σου, διαχέοντας Αγάπη μέσα απ’ αυτήν. Διαπότισε το «είναι» σου και νιώσε τη φωνή σου να εξέρχεται από κάθε σημείο του σώματός σου, από κάθε σημείο της υπόστασής σου. Έτσι εκφράζεται η Θεία Υπόσταση, μιλά μέσα από τα πάντα, πληρώνει τα πάντα, διαχέεται στα πάντα. Έτσι ενεργεί η Θεία Υπόσταση, με τη διάχυση της Απειρότητας, με την Αρμονία και τη Γαλήνη της Ενότητας.

Νὰ εὐχαριστῆς τακτικά κάθε ἐργάτη γνωστό σου ἢ ἄγνωστο πού συνετέλεσε γιὰ νὰ φθάσουν σέ σένα τὰ Θεία αὐτὰ Ρήματα. Εὐχαρίστησε Ἐκείνον πού ἡ Βουλή Του σοῦ τὰ ἀπέστειλε, πρίν ἀκόμη κυκλοφορήσουν γιὰ τὸν κόσμο. Εἴθε τὰ Ρήματα αὐτά νὰ γίνουν κτῆμα σου καὶ νὰ καρποφορήσουν ἀπό τὴν ἀρχή ὡς τὸ τέλος.
Δ. Δώριζας – 30/3/1979

Αγαπημένε Άνθρωπε, σε Ευλογώ για να καταλάβεις ότι η Ιεραρχία υπάρχει, όσο εσύ την επιζητείς, όσο εσύ χωρίζεις. Όσο χωρίζεις τα τμήματα του Εαυτού σου σε επίπεδα, τόσο θα υπάρχει και η Ιεραρχία, τόσο θα έχεις ανάγκη να αισθάνεσαι εσύ ανώτερους και κατώτερους, να αποδέχεσαι τους ανώτερους και ν’ απορρίπτεις τους κατώτερους. Η Ύπαρξη του Πνευματικού Ηγέτη ως εξουσιαστή ή κυρίαρχου, όπως μπορεί κάποιες στιγμές να τον αισθάνεσαι, ή ως εκδηλωτή απαίτησης τυφλής υπακοής, θα πάψει να υφίσταται μέσα σου, όταν εσύ απεκδυθείς αυτά τα καλύμματα, γιατί ο Πνευματικός Ηγέτης δεν εκδηλώνεται με τον τρόπο αυτό, κι αν καμιά φορά οι εξωτερικές του εκδηλώσεις σού δημιουργούν αυτές τις εντυπώσεις, είναι ακριβώς για να σε οδηγήσουν να δεις την Αλήθεια, να σε οδηγήσουν να συνδεθείς μαζί Του, με Ενότητα. Να γίνεις, με τη διδαχή που σου παρέχει, προσφορά για το σύνολο, να γίνεις Λόγος και Αγάπη.

Προχωράς σε Πνευματικό δρόμο, αλλά οι κινήσεις σου είναι κινήσεις επιφάνειας. Οι καθημερινές σου εκδηλώσεις καταδεικνύουν έλλειψη ταυτότητας με τον Εαυτό σου. Οι καθημερινές σου σκέψεις, λόγοι, συναισθήματα και βιώματα καταδεικνύουν πόσο απομονωμένος είσαι και πόσο βουτηγμένος μέσα στην ένδεια της φθοράς. Μα πώς είναι δυνατόν, Αγαπημένε Άνθρωπε, ν’ ακολουθείς μια τέτοια πορεία και να μην αποτινάζεις από πάνω σου τα φθοροποιά στοιχεία της στατικότητας, την απομόνωσή σου; Να μην αποτινάζεις, με κάθε σκέψη και κάθε παλμό σου, οτιδήποτε έρχεται να σε αποκόψει ή να σε αποχωρίσει από το τμήμα του Εαυτού σου Ανθρώπου, που βρίσκεται μέσα σ’ ένα άλλο σκήνωμα, ή από κάποιο παλμοδονούμενο κραδασμό που υπάρχει στα Σύμπαντα;