Η Θεία Παρουσία εκδηλώνεται ως Αγάπη και Έλεος
Η Θεία Επίκληση δεν είναι μόνο αίτημα βοήθειας. Είναι μία συνειδητή κίνηση του Ανθρώπου προς τη Θεία Παρουσία, ώστε να ενδυναμωθεί, να φωτιστεί, να μεταμορφωθεί και να προχωρήσει προς την Ένωση.
Η Θεία Παρουσία περιγράφεται ως μία εκδήλωση τάξης, ευνομίας, Αγάπης και Ελέους. Αυτό μας οδηγεί σε μία ουσιαστική πνευματική συνειδητοποίηση. Ο άνθρωπος συχνά αναζητά τον Θεό μόνο όταν βρίσκεται σε ανάγκη. Όταν φοβάται. Όταν πονά. Όταν δεν γνωρίζει τι να κάνει. Όταν αισθάνεται αδύναμος.
Ο Εσωτερικός Χριστιανισμός παρουσιάζει τη Θεία Παρουσία όχι μόνο ως απάντηση σε μία δυσκολία, αλλά ως διαρκή εκδήλωση Αρμονίας και Αγάπης. Η Επίκληση, επομένως, μπορεί να γίνει μία πράξη συντονισμού με αυτή την Αρμονία. Δεν επικαλούμαι τον Θεό μόνο για να αλλάξουν οι εξωτερικές συνθήκες. Τον επικαλούμαι και για να αλλάξει η εσωτερική μου κατάσταση. Να μεταμορφωθεί ο φόβος μου σε εμπιστοσύνη. Η σύγχυσή μου σε διάκριση. Η αδιαλλαξία μου σε κατανόηση. Η εσωτερική μου δυσαρμονία σε Ειρήνη.Η Θεία βοήθεια αποκτά βαθύτερο νόημα όταν δεν ζητώ μόνο να αλλάξει η ζωή γύρω μου, αλλά επιτρέπω να μεταμορφωθεί η ζωή μέσα μου.
Τι σημαίνει πραγματικά «επικαλούμαι»;
Η Επίκληση δεν είναι απλώς η επανάληψη ενός ονόματος. Μπορεί να γίνει μία συνειδητή εσωτερική κίνηση.
Όταν ο άνθρωπος επικαλείται τον Θεό, στρέφει τον νου, την καρδιά και τη θέλησή του προς τη Θεία Παρουσία. Αναγνωρίζει ότι η προσωπική του αντίληψη είναι περιορισμένη. Ότι δεν γνωρίζει πάντοτε τον σωστό δρόμο. Ότι χρειάζεται Φως. Ότι χρειάζεται Αγάπη. Ότι χρειάζεται καθοδήγηση. Όμως υπάρχει μία σημαντική διάκριση. Άλλο είναι να επικαλούμαι τον Θεό για να πραγματοποιηθεί οπωσδήποτε αυτό που θέλω. Και άλλο να Τον επικαλούμαι για να μπορέσω να αναγνωρίσω και να ακολουθήσω αυτό που είναι αληθινό και αγαθό.
Η πρώτη στάση μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένη στην προσωπική επιθυμία. Η δεύτερη ανοίγει τον άνθρωπο στην πνευματική μαθητεία.
Η βαθύτερη Επίκληση μπορεί να λέει: «Πατέρα, δεν ζητώ μόνο να εκπληρώσεις τη θέλησή μου. Ζητώ να φωτίσεις τη συνείδησή μου, ώστε να μάθω να εκφράζω την Αγάπη και την Αλήθεια».
Η Θεία ενίσχυση δεν καταργεί την προσωπική ευθύνη
Ένα από τα σημαντικότερα σημεία είναι ότι η ενδυνάμωση συνδέεται με τον κατάλληλο βηματισμό του ανθρώπου. Ο Λόγος δεν παρουσιάζεται απλώς να ενισχύει την πίστη ως μία εσωτερική παρηγοριά. Η ενίσχυση έχει προορισμό. Να προχωρήσει η υπόσταση. Να εκδηλώσει τον κατάλληλο βηματισμό. Να οδηγηθεί σταδιακά προς την Ένωση με τον Θεό. Αυτό σημαίνει ότι η Θεία βοήθεια δεν αντικαθιστά την ανθρώπινη εργασία. Δεν αρκεί να ζητώ Φως και να συνεχίζω συνειδητά να δημιουργώ σκοτάδι. Δεν αρκεί να ζητώ Αγάπη και να καλλιεργώ μίσος. Δεν αρκεί να ζητώ ειρήνη και να ενισχύω τη σύγκρουση. Η Επίκληση καλείται να συνοδεύεται από ανταπόκριση. Ο άνθρωπος προσεύχεται. Αλλά και ενεργεί. Ζητά καθοδήγηση. Αλλά και εξετάζει τις κινήσεις του. Ζητά δύναμη. Αλλά και αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών του. Η Θεία ενίσχυση δεν είναι πρόσκληση στην παθητικότητα. Είναι πρόσκληση σε συνειδητότερη δράση.
Το να επικαλείσαι σημαίνει να καλείς κάποιον κοντά σου. Δεν χρειάζεται να είναι μια μεγάλη ή όμορφη προσευχή. Μπορεί να είναι:
- ένα «βοήθησέ με» ψιθυριστά, μέσα στη νύχτα,
- ένα βλέμμα προς τα πάνω όταν δεν βρίσκεις λόγια,
- μια ανάσα όπου σταματάς να παλεύεις μόνος σου,
- ακόμη και μια σιωπή γεμάτη πόθο.
Η επίκληση είναι πρώτα απ’ όλα στροφή της καρδιάς. Τη στιγμή που ο άνθρωπος παραδέχεται ότι δεν τα βγάζει πέρα μόνος του, ανοίγει ένα κανάλι. Και από αυτό το κανάλι περνά η δύναμη.
Η ενίσχυση δεν είναι πάντα αυτή που περιμένουμε. Συχνά ζητάμε να φύγει το βάρος και λαμβάνουμε δύναμη να το σηκώσουμε. Ζητάμε να αλλάξει ο δρόμος και λαμβάνουμε φως να τον δούμε καθαρά.
Η ενίσχυση μπορεί να έρθει ως:
- Εσωτερική γαλήνη μέσα στην ίδια την καταιγίδα.
- Κουράγιο να κάνεις το επόμενο βήμα, έστω κι αν δεν βλέπεις το τέλος.
- Ένας άνθρωπος που εμφανίζεται τη σωστή στιγμή.
- Μια σκέψη, μια διαίσθηση, ένα «ξαφνικό» κατάλαβα.
- Υπομονή να περιμένεις χωρίς να απελπίζεσαι.
Το Θείο δεν αφαιρεί πάντα τη δοκιμασία, γιατί μέσα της μεγαλώνει η ψυχή. Αλλά δεν αφήνει ποτέ τον άνθρωπο να τη διασχίσει μόνος.
Τα εμπόδια της επίκλησης
Πολλοί δεν καλούν, όχι επειδή δεν πιστεύουν, αλλά επειδή νιώθουν:
- Ανάξιοι: «Μετά από όσα έκανα, ποιος είμαι εγώ για να ζητήσω;»
- Περήφανοι: «Πρέπει να τα καταφέρω μόνος μου.»
- Απογοητευμένοι: «Κάλεσα κι άλλες φορές και δεν άλλαξε τίποτα.»
Η απάντηση και στα τρία είναι η ίδια λέξη της υπόσχεσης: ενισχύω κάθε άνθρωπο που με επικαλείται. Ο ανάξιος δεν εξαιρείται, γιατί η χάρη δεν πληρώνεται. Ο περήφανος δεν χάνει την αξιοπρέπειά του όταν ζητά, αλλά βρίσκει την αληθινή του θέση. Και ο απογοητευμένος καλείται να εμπιστευτεί ότι κάποιες απαντήσεις φυτρώνουν αθόρυβα, κάτω από το χώμα, πριν φανούν.
Η μαθητεία του Λόγου Ιωάννη είναι προετοιμασία για Προσφορά
Το κεφάλαιο αναφέρεται ιδιαίτερα στους μαθητές του Λόγου Ιωάννη, οι οποίοι, μέσα στο πνευματικό πλαίσιο του βιβλίου, καλούνται να καταρτιστούν και να γίνουν φορείς της εκδήλωσης του Λόγου επί της Γης.
Αυτή η αναφορά δίνει στην Επίκληση έναν δεύτερο προσανατολισμό.
Ο μαθητής δεν ζητά βοήθεια μόνο για να ανακουφιστεί από τις προσωπικές του δυσκολίες. Ζητά ενίσχυση για να προετοιμαστεί. Για να γίνει περισσότερο συνειδητός. Για να κατανοήσει τη Διδασκαλία. Για να καθαρίσει τα κίνητρά του. Για να μπορέσει να προσφέρει.
Η μαθητεία δεν είναι απλή συσσώρευση πνευματικών γνώσεων. Είναι εκπαίδευση ολόκληρης της ύπαρξης. Ο νους καλείται να γίνει περισσότερο δεκτικός στην Αλήθεια. Η καρδιά περισσότερο ανοιχτή στην Αγάπη. Ο λόγος περισσότερο υπεύθυνος. Η πράξη περισσότερο ενωτική. Η θέληση περισσότερο προσανατολισμένη στην Προσφορά. Έτσι ο μαθητής μεταβαίνει από την ανάγκη να λαμβάνει συνεχώς προς την ικανότητα να μεταφέρει συνειδητά όσα λαμβάνει. Δεν επικαλούμαι τον Λόγο μόνο για να ενισχυθώ. Επικαλούμαι τον Λόγο για να μάθω να γίνομαι και εγώ φορέας ενίσχυσης του Ανθρώπου.
Η πνευματική καθοδήγηση δεν πρέπει να γίνεται προσωπική εξάρτηση
Το κεφάλαιο αποδίδει ιδιαίτερη πνευματική θέση στον Λόγο Ιωάννη και στους μαθητές του, παρουσιάζοντας τη συγκεκριμένη μαθητεία ως ιδιαίτερο πεδίο εκδήλωσης της Θείας Χάρης.
Ωστόσο, η ουσία της μαθητείας μπορεί να φωτιστεί από μία σημαντική διάκριση:
Άλλο είναι να δέχομαι καθοδήγηση και άλλο να εγκαταλείπω την προσωπική μου συνείδηση και ευθύνη. Ο πραγματικός μαθητής δεν παύει να σκέφτεται. Δεν παύει να διακρίνει. Δεν μεταθέτει τις ευθύνες των επιλογών του σε κάποιον άλλον. Αντίθετα, μαθαίνει να χρησιμοποιεί τη διδασκαλία για να γίνει περισσότερο συνειδητός. Η καθοδήγηση αποκτά πνευματική αξία όταν βοηθά τον άνθρωπο να αναπτύξει μεγαλύτερη Αγάπη, Αλήθεια, διάκριση και υπευθυνότητα. Ο προορισμός δεν είναι η ακινησία της συνείδησης. Είναι η αφύπνισή της.
Η Επίκληση είναι άνοιγμα προς την Ένωση
Στην καρδιά του κεφαλαίου βρίσκεται η πορεία προς τη σταδιακή Ένωση με τον Θεό των Όλων. Αυτό σημαίνει ότι η Επίκληση δεν είναι ο τελικός προορισμός. Είναι μία κίνηση μέσα στην πορεία. Ο άνθρωπος επικαλείται. Δέχεται ενίσχυση. Εργάζεται πάνω στον εαυτό του. Μεταμορφώνει τις δυσαρμονίες του. Καλλιεργεί την Πίστη. Διευρύνει την Αγάπη. Προχωρεί προς την Ένωση.
Στην αρχή μπορεί να αισθάνεται τον Θεό ως μία μακρινή Παρουσία από την οποία ζητά βοήθεια. Καθώς όμως εμβαθύνει στη μαθητεία, η σχέση αυτή μπορεί να γίνεται περισσότερο εσωτερική και συνειδητή. Δεν αναζητά μόνο μία εξωτερική απάντηση. Αναζητά να εναρμονίσει τη ζωή του με τη Θεία Αγάπη. Η προσευχή του αλλάζει.
Από: «Πατέρα, βοήθησέ με να αποκτήσω αυτό που θέλω».
Προς: «Πατέρα, βοήθησέ με να γίνω αυτό που καλούμαι πνευματικά να εκφράσω».
Αυτή είναι μία βαθιά μετατόπιση.
Από την κατάκριση στην Πάλλουσα Αγάπη
Το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με μία ευλογία προς τα Σχολεία και τους Κήρυκες της Νέας Εποχής, με έμφαση στην απομάκρυνση των στοιχείων που οδηγούν σε κατάκριση και στην έκφραση της Πάλλουσας Αγάπης που διαχέεται παντού και πάντοτε.
Αυτό το σημείο είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Γιατί δείχνει ποια ποιότητα καλείται τελικά να εκφράσει ο μαθητής.
Όχι υπερηφάνεια.
Όχι προσωπική υπεροχή.
Όχι κατάκριση.
Αλλά Αγάπη. Μία Αγάπη ζωντανή.
Μία Αγάπη που δεν περιορίζεται μόνο στους ανθρώπους που συμφωνούν μαζί μας. Μία Αγάπη που δεν γίνεται μέσο επιβολής.
Μία Αγάπη που αναγνωρίζει τον αδελφό ακόμη και όταν διαφωνεί με τη συμπεριφορά του.
Η κατάκριση πολλές φορές παρουσιάζεται μεταμφιεσμένη ως πνευματική γνώση. Ο άνθρωπος πιστεύει ότι επειδή γνωρίζει μία διδασκαλία, δικαιούται να θεωρεί τους άλλους κατώτερους. Όμως η πνευματική γνώση που γεννά περιφρόνηση χρειάζεται βαθύτερη κάθαρση. Ο μαθητής καλείται να γίνει φορέας Αγάπης, όχι δικαστής των άλλων. Όσο περισσότερο επικαλούμαι τη Θεία Αγάπη, τόσο περισσότερο χρειάζεται να εξετάζω αν η δική μου αγάπη διευρύνεται.
Πατέρα Άπειρε, Πηγή Αγάπης και Ελέους,
μέσα στην Αρμονία του Είναι Σου στρέφω τη συνείδησή μου προς Εσένα.
Επικαλούμαι το Φως Σου. Επικαλούμαι την Αγάπη Σου. Επικαλούμαι τη Χάρη και την καθοδήγησή Σου.
Όχι μόνο για να ανακουφιστώ από τις δυσκολίες μου, αλλά για να διδαχθώ μέσα από αυτές.
Ενίσχυσέ με στην Πίστη. Όταν φοβάμαι, βοήθησέ με να εμπιστεύομαι.
Όταν αμφιβάλλω, βοήθησέ με να αναζητώ την Αλήθεια.
Όταν απογοητεύομαι, βοήθησέ με να συνεχίζω την πορεία μου.
Όταν σφάλλω, δώσε μου τη δύναμη να αναγνωρίζω και να επανορθώνω.
Όταν υπερηφανεύομαι, δίδαξέ με την ταπεινότητα.
Όταν κατακρίνω, φώτισε την καρδιά μου να αναγνωρίζει τον αδελφό.
Λόγε της Αγάπης και της Ενότητας, βοήθησέ με να εκδηλώσω τον κατάλληλο βηματισμό.
Να μη βιάζομαι να διεκδικώ όσα δεν έχω ακόμη κατανοήσει.
Να μη φοβάμαι να μεταμορφώσω όσα χρειάζονται κάθαρση.
Να μη ζητώ προσωπικό μεγαλείο μέσα από τη μαθητεία.
Αλλά να γίνομαι περισσότερο δεκτικός στο Φως, περισσότερο σταθερός στην Αλήθεια,
περισσότερο ταπεινός στην Προσφορά, περισσότερο ενωτικός μέσα στην ανθρώπινη ζωή.
Ευλογώ κάθε Άνθρωπο που αναζητά βοήθεια.
Ευλογώ εκείνον που φοβάται.
Ευλογώ εκείνον που υποφέρει.
Ευλογώ εκείνον που αναζητά την Αλήθεια.
Ευλογώ εκείνον που δυσκολεύεται να συγχωρήσει.
Ευλογώ εκείνον που έχει χάσει την ελπίδα του.
Και ζητώ η Αγάπη που επικαλούμαι να μη σταματά σε εμένα.
Ας περάσει μέσα από τη σκέψη μου ως κατανόηση.
Μέσα από τον λόγο μου ως ενθάρρυνση.
Μέσα από την καρδιά μου ως συμπόνια.
Μέσα από την πράξη μου ως έμπρακτη Προσφορά.
Πατέρα, δίδαξέ με να μη ζητώ μόνο ενίσχυση. Δίδαξέ με να γίνομαι φορέας ενίσχυσης.
Να μη ζητώ μόνο Φως. Να μαθαίνω να το μεταφέρω.
Να μη ζητώ μόνο Αγάπη. Να μαθαίνω να την εκδηλώνω.
Να μη ζητώ μόνο Ένωση. Να εργάζομαι καθημερινά για να υπερβαίνω τον διαχωρισμό.
Ας γίνει η Επίκλησή μου συνειδητή μαθητεία.
Ας γίνει η μαθητεία μου μετουσίωση.
Ας γίνει η μετουσίωσή μου Προσφορά.
Και ας γίνει η Προσφορά μου μία συνεχής κίνηση προς την Ενότητα του Ανθρώπου με τη Θεία Ζωή.
Αμήν.
Άνθρωπε, η υπόσχεση στέκει ανοιχτή, χωρίς όρους και χωρίς ημερομηνία λήξης: Ενισχύω κάθε άνθρωπο που με επικαλείται. Δεν χρειάζεται επομένως να περιμένεις να γίνεις καλύτερος, πιο δυνατός ή πιο έτοιμος. Αρκεί να καλέσεις, τώρα, από εκεί που βρίσκεσαι. Η δύναμη δεν έρχεται επειδή είσαι αρκετός. Έρχεται επειδή δεν είσαι μόνος.
