Η Απλότητα της Ένωσης

Η Ένωση με τον Θεό είναι απλούστερη από όσο φαντάζεται ο άνθρωπος

Ο άνθρωπος, στην προσπάθειά του να πλησιάσει τον Θεό, πολλές φορές περιπλέκει εκείνο που από τη φύση του είναι απλό. Αναζητά δύσκολες πνευματικές μεθόδους, ιδιαίτερες εμπειρίες, μυστικές γνώσεις και εξωτερικές επιβεβαιώσεις της πνευματικής του προόδου. Νομίζει ότι όσο δυσκολότερη είναι η πορεία, τόσο υψηλότερος είναι ο προορισμός.

Και όμως, η Ένωση με τον Θεό δεν είναι ένα πολύπλοκο σύστημα γνώσεων ούτε ένα επίτευγμα που αποκτάται με την ανθρώπινη προσπάθεια και μόνο. Είναι πρωτίστως μία κατάσταση εσωτερικής απλότητας, κατά την οποία ο άνθρωπος παύει να αντιστέκεται στη Θεία Παρουσία και επιτρέπει στον Χριστό να ενεργήσει μέσα του.

Ο Θεός δεν είναι μακριά από τον άνθρωπο. Δεν χρειάζεται να διανύσουμε απέραντες πνευματικές αποστάσεις για να Τον συναντήσουμε. Εκείνο που μας χωρίζει από την επίγνωση της Παρουσίας Του δεν είναι η απόσταση, αλλά η εσωτερική μας πολυπλοκότητα.

Οι φόβοι, οι προσκολλήσεις, οι εγωιστικές επιδιώξεις, οι προσωπικές βεβαιότητες και η αδιάκοπη προσπάθεια να ελέγχουμε τα πάντα δημιουργούν ένα πέπλο ανάμεσα στην ανθρώπινη συνείδηση και στο Θείο Φως.

Η απλότητα της Ένωσης αρχίζει όταν αυτό το πέπλο αρχίζει να διαλύεται. Δεν χρειάζεται να κατακτήσουμε τον Θεό. Χρειάζεται να πάψουμε να εμποδίζουμε την Αγάπη Του να εκδηλωθεί μέσα μας.

Η απλότητα δεν είναι άγνοια, αλλά πνευματική ωριμότητα

Πολλές φορές συγχέουμε την απλότητα με την αφέλεια ή την έλλειψη γνώσεως. Όμως η πνευματική απλότητα είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι η κατάσταση της συνείδησης που έχει υπερβεί την ανάγκη να αποδεικνύει, να συγκρίνει, να αντιπαρατίθεται και να επιβάλλεται. Ο απλός πνευματικά άνθρωπος δεν είναι εκείνος που δεν γνωρίζει, αλλά εκείνος που δεν αιχμαλωτίζεται από όσα γνωρίζει. Μπορεί να έχει αποκτήσει βαθιά γνώση, να έχει μελετήσει πνευματικές διδασκαλίες και να έχει βιώσει σημαντικές εσωτερικές εμπειρίες. Ωστόσο, δεν ταυτίζεται με αυτές. Δεν θεωρεί ότι κατέχει τον Θεό επειδή γνωρίζει κάτι περί Θεού. Αναγνωρίζει ότι η Θεία Αλήθεια είναι απείρως μεγαλύτερη από κάθε ανθρώπινη περιγραφή της. Η πραγματική γνώση οδηγεί στην ταπεινότητα. Και η ταπεινότητα οδηγεί στην απλότητα. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος πλησιάζει το Θείο Φως, τόσο λιγότερο αισθάνεται την ανάγκη να προβάλλει τον εαυτό του. Δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι είναι πνευματικός. Δεν επιδιώκει να αναγνωρισθεί ως φωτισμένος. Δεν απαιτεί από τους άλλους να αποδεχθούν τις δικές του αντιλήψεις. Απλώς αγαπά. Και μέσα σε αυτή την απλότητα η ψυχή γίνεται δεκτική στη Θεία Χάρη.

Ο Χριστός ως η απλότητα της Θείας Ένωσης

Ο Χριστός αποκάλυψε με τη ζωή και τη διδασκαλία Του ότι η προσέγγιση προς τον Θεό δεν εξαρτάται από την εξωτερική πολυπλοκότητα, αλλά από την εσωτερική καθαρότητα. Όταν είπε:

«Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με· τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.»
— Κατά Ματθαίον 19:14

δεν εξύμνησε την άγνοια, αλλά την καθαρότητα της καρδιάς, την εμπιστοσύνη και την απουσία υπολογιστικής ιδιοτέλειας.

Το παιδί εμπιστεύεται χωρίς να απαιτεί να γνωρίζει τα πάντα. Αγαπά χωρίς να αναλύει διαρκώς την αγάπη του. Παραδίδεται χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει την ύπαρξή του. Αυτή η ποιότητα της εμπιστοσύνης αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της πνευματικής απλότητας. Ο Χριστός δεν κάλεσε τον άνθρωπο να εγκαταλείψει τη διάκριση και την ευθύνη του. Τον κάλεσε να απαλλαγεί από την εσωτερική διχόνοια που δημιουργεί ο εγωισμός. Η Ένωση με τον Χριστό δεν είναι απλώς μία συναισθηματική προσέγγιση προς ένα αγαπημένο Θείο Πρόσωπο. Είναι η βαθμιαία εναρμόνιση ολόκληρης της ανθρώπινης υπάρξεως με τη Χριστική Συνείδηση.

Είναι η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος αρχίζει να σκέπτεται με περισσότερη αγάπη, να αισθάνεται με περισσότερη καθαρότητα και να ενεργεί με μεγαλύτερη ανιδιοτέλεια. Τότε η παρουσία του Χριστού δεν αποτελεί μόνο αντικείμενο πίστεως. Γίνεται εσωτερικό βίωμα.

Η μεγαλύτερη δυσκολία της Ένωσης είναι ο ίδιος ο εγωισμός

Ο άνθρωπος συχνά αναζητά τον Θεό, αλλά συγχρόνως επιθυμεί να διατηρήσει ανέπαφο το εγώ του. Θέλει να ενωθεί με το Θείο, αλλά χωρίς να εγκαταλείψει τις προσκολλήσεις του. Θέλει να βιώσει τη Θεία Ειρήνη, αλλά εξακολουθεί να καλλιεργεί την αντιπαράθεση. Θέλει να δεχθεί τη Θεία Αγάπη, αλλά δυσκολεύεται να συγχωρήσει. Θέλει να παραδοθεί στη Θεία Καθοδήγηση, αλλά επιμένει να πραγματοποιείται αποκλειστικά το προσωπικό του θέλημα. Εδώ βρίσκεται η ουσιαστική δυσκολία της πνευματικής πορείας.

Δεν είναι δύσκολη η Ένωση επειδή ο Θεός είναι απρόσιτος. Είναι δύσκολη επειδή ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να αντιστέκεται στην εσωτερική του μεταμόρφωση. Ο εγωισμός δημιουργεί διαχωρισμό. Η Αγάπη δημιουργεί Ένωση.

Ο εγωισμός λέγει: «Εγώ και οι άλλοι». Η Αγάπη αναγνωρίζει: «Όλοι μετέχουμε στην ίδια Θεία Ζωή».

Ο εγωισμός επιδιώκει να αποκτήσει. Η Αγάπη επιθυμεί να προσφέρει.

Ο εγωισμός φοβάται μήπως χάσει τον εαυτό του. Η Αγάπη ανακαλύπτει ότι ο αληθινός εαυτός αποκαλύπτεται μέσα στην προσφορά.

Η απλότητα της Ένωσης είναι, επομένως, η απελευθέρωση από την ανάγκη της διαρκούς αυτοεπιβεβαίωσης. Δεν σημαίνει εξαφάνιση της προσωπικότητας. Σημαίνει εξαγνισμό και μετουσίωσή της, ώστε να μπορεί να εκφράζει ανεμπόδιστα τη Θεία Αγάπη.

Η παράδοση στο Θείο Θέλημα

Η απλότητα της Ένωσης συνδέεται άμεσα με την παράδοση στη Θεία Καθοδήγηση. Όσο ο άνθρωπος πιστεύει ότι πρέπει να ελέγχει κάθε αποτέλεσμα της ζωής του, παραμένει δέσμιος της αγωνίας. Αγωνιά για το μέλλον, για την αναγνώριση, για την επιτυχία, για την αποτυχία, ακόμη και για την ίδια την πνευματική του εξέλιξη. Πολλές φορές μετατρέπει την πνευματική πορεία σε έναν ακόμη αγώνα προσωπικής επιτυχίας. Επιθυμεί να γίνει καλύτερος από τους άλλους, να αποκτήσει περισσότερη πνευματική γνώση, να φθάσει σε ανώτερες καταστάσεις συνειδήσεως. Έτσι, ακόμη και η αναζήτηση του Θεού μπορεί να μετατραπεί σε έκφραση του εγωισμού. Η αληθινή παράδοση αρχίζει όταν ο άνθρωπος παύει να χρησιμοποιεί τον Θεό ως μέσο για την εκπλήρωση των προσωπικών του επιθυμιών. Αντί να ζητά συνεχώς από τον Θεό να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, αρχίζει να προσεύχεται:

«Κύριε, φώτισέ με να αναγνωρίσω το Θέλημά Σου. Βοήθησέ με να εγκαταλείψω όσα με απομακρύνουν από την Αγάπη Σου. Μάθε με να συνεργάζομαι μαζί Σου με εμπιστοσύνη, ταπεινότητα και ελευθερία».

Αυτή η παράδοση δεν καταργεί την ανθρώπινη πρωτοβουλία. Αντιθέτως, την εξαγνίζει. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να εργάζεται, να αποφασίζει, να δημιουργεί και να αναλαμβάνει ευθύνες. Όμως δεν ενεργεί πλέον αποκλειστικά από φόβο, φιλοδοξία ή προσωπικό συμφέρον. Επιθυμεί κάθε πράξη του να γίνεται έκφραση του Θείου Θελήματος. Η αληθινή παράδοση δεν είναι αδράνεια. Είναι συνειδητή συνεργασία με τον Θεό.

Η απλότητα ως καρπός της Μετουσίωσης

Η Μετουσίωση του ανθρώπου δεν είναι μόνο η αντικατάσταση αρνητικών ιδιοτήτων από θετικές. Είναι μία βαθύτερη αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του, τον κόσμο και τον Θεό.

Στην αρχή της πνευματικής πορείας ο άνθρωπος αισθάνεται ότι πρέπει να αγωνισθεί εναντίον πολλών εσωτερικών αντιστάσεων. Αγωνίζεται να περιορίσει τον θυμό του, να υπερβεί τον φόβο, να εγκαταλείψει την υπερηφάνεια, να ελευθερωθεί από την ιδιοτέλεια. Αυτή η προσπάθεια είναι αναγκαία. Όμως, όσο προχωρεί η Μετουσίωση, η πνευματική ζωή αρχίζει να γίνεται περισσότερο φυσική. Η αγάπη δεν εκδηλώνεται πλέον μόνο επειδή ο άνθρωπος προσπαθεί να αγαπήσει. Αρχίζει να γίνεται αυθόρμητη έκφραση της υπάρξεώς του. Η συγχώρηση δεν αποτελεί μόνο μία δύσκολη υποχρέωση. Γίνεται εσωτερική ανάγκη της καρδιάς. Η ταπεινότητα δεν είναι πλέον μία συμπεριφορά που επιβάλλεται στον εαυτό του. Γίνεται φυσική συνέπεια της βαθύτερης γνώσεως του Θεού. Η προσφορά δεν γίνεται για να αποκτήσει πνευματική ανταμοιβή. Γίνεται επειδή η ψυχή αναγνωρίζει την ενότητα της ζωής.

Τότε η πνευματική προσπάθεια μετατρέπεται βαθμιαία σε πνευματική φυσικότητα. Αυτή είναι μία από τις ωραιότερες εκδηλώσεις της απλότητας της Ένωσης. Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πλέον να υποδύεται τον πνευματικό άνθρωπο. Αρχίζει να ζει πνευματικά.

Η Ένωση δεν είναι απομάκρυνση από τον κόσμο

Υπάρχει μία λανθασμένη αντίληψη ότι η Ένωση με τον Θεό απαιτεί την απομάκρυνση από την ανθρώπινη ζωή. Ορισμένοι πιστεύουν ότι πρέπει να εγκαταλείψουν κάθε δραστηριότητα, να απομονωθούν και να αποσυρθούν από τις ανάγκες των άλλων. Όμως η Χριστική Ένωση δεν είναι φυγή από την ανθρωπότητα. Είναι βαθύτερη συμμετοχή στη ζωή της μέσα από την Αγάπη. Ο άνθρωπος που πλησιάζει πραγματικά τον Χριστό δεν γίνεται αδιάφορος για τον πόνο των άλλων. Γίνεται περισσότερο ευαίσθητος. Δεν απομακρύνεται από τις ανθρώπινες ανάγκες. Αισθάνεται μεγαλύτερη ευθύνη να προσφέρει. Δεν περιφρονεί τον κόσμο. Επιθυμεί να συμβάλει στη μεταμόρφωσή του. Η απλότητα της Ένωσης αποκαλύπτεται μέσα στις καθημερινές σχέσεις. Στον τρόπο που ακούμε έναν άνθρωπο που υποφέρει. Στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε εκείνον που διαφωνεί μαζί μας. Στην υπομονή που δείχνουμε απέναντι στις αδυναμίες των άλλων. Στην προθυμία να προσφέρουμε χωρίς να ζητούμε ανταπόδοση. Στη σιωπηλή απόφαση να μην ανταποδώσουμε το κακό με κακό. Εκεί δοκιμάζεται η αυθεντικότητα της πνευματικής μας ζωής. Διότι δεν μπορούμε να ισχυριζόμαστε ότι ενωνόμαστε με τον Χριστό, ενώ συγχρόνως αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε την αξία του αδελφού μας. Η Ένωση με τον Θεό οδηγεί αναπόφευκτα σε βαθύτερη ενότητα με τον άνθρωπο.

Η σιωπή της καρδιάς και η παρουσία του Χριστού

Ο άνθρωπος έχει συνηθίσει να αναζητά τον Θεό μέσα από λόγια, σκέψεις και αναλύσεις. Όμως υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η βαθύτερη προσευχή δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Η ψυχή στέκεται σιωπηλά ενώπιον της Θείας Παρουσίας. Δεν ζητά. Δεν απαιτεί. Δεν προσπαθεί να αποδείξει τίποτε. Απλώς προσφέρεται.

Μέσα σε αυτή την εσωτερική σιωπή, ο άνθρωπος αρχίζει να κατανοεί ότι η κοινωνία με τον Θεό δεν εξαρτάται από την ένταση των συναισθημάτων ή από την πολυπλοκότητα των προσευχών. Μία απλή, ειλικρινής επίκληση μπορεί να εκφράζει βαθύτερη αγάπη από πολλούς λόγους.

«Χριστέ μου, Εσύ γνωρίζεις. Εσύ βλέπεις. Εσύ αγαπάς. Οδήγησέ με».

Αυτή η απλή προσευχή, όταν προέρχεται από μία καρδιά που επιθυμεί πραγματικά να μεταμορφωθεί, γίνεται πράξη εσωτερικής παραδόσεως. Η σιωπή, όμως, δεν πρέπει να συγχέεται με την απουσία σκέψεων ή με την απομάκρυνση από την πραγματικότητα. Είναι μία κατάσταση συνειδητής παρουσίας. Ο άνθρωπος παραμένει άγρυπνος, υπεύθυνος και δεκτικός. Αναγνωρίζει ότι ο Χριστός μπορεί να ενεργεί μέσα από την Ειρήνη, τη διάκριση, τη συνείδηση και την έμπρακτη Αγάπη. Η εσωτερική σιωπή γίνεται έτσι τόπος συναντήσεως της ανθρώπινης ελευθερίας με τη Θεία Χάρη.

Από την προσωπική ένωση στην πανανθρώπινη ενότητα

Η απλότητα της Ένωσης δεν περιορίζεται στην ατομική πνευματική ολοκλήρωση. Έχει βαθύ πανανθρώπινο χαρακτήρα. Όσο ο άνθρωπος πλησιάζει τον Χριστό, τόσο περισσότερο αναγνωρίζει ότι η Θεία Αγάπη δεν περιορίζεται από ανθρώπινους διαχωρισμούς. Οι διαφορές φυλής, έθνους, κοινωνικής θέσεως, θρησκευτικής αντιλήψεως και προσωπικής ιστορίας δεν αναιρούν την κοινή πνευματική αξία των ανθρώπων. Η Ένωση με τον Χριστό δεν επιτρέπει στον άνθρωπο να θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο επειδή έχει αποκτήσει κάποια πνευματική γνώση. Αντιθέτως, τον οδηγεί να αισθάνεται μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι σε όλους. Η πνευματική γνώση που δεν γεννά ενότητα παραμένει ελλιπής. Η προσευχή που δεν οδηγεί σε αγάπη δεν έχει ακόμη ολοκληρώσει τον σκοπό της. Η μαθητεία που δημιουργεί υπερηφάνεια χρειάζεται βαθύτερη κάθαρση. Η πραγματική Χριστική Συνείδηση αναγνωρίζει ότι η σωτηρία και η πνευματική πρόοδος δεν αποτελούν αφορμές διαχωρισμού, αλλά προσκλήσεις για υπηρεσία. Ο άνθρωπος που ενώνεται με τον Χριστό δεν απομακρύνεται από την ανθρωπότητα. Την αγκαλιάζει περισσότερο. Και αυτή η αγκαλιά δεν είναι μόνο συναισθηματική. Γίνεται πράξη δικαιοσύνης, ελέους, συμφιλιώσεως και ανιδιοτελούς προσφοράς.

Η απλότητα της Ένωσης ως προοίμιο της Θέωσης

Η Θέωση δεν είναι η εξύψωση του ανθρώπινου εγώ σε θεϊκή θέση. Είναι η βαθμιαία υπέρβαση της εγωκεντρικής υπάρξεως και η ελεύθερη συμμετοχή του ανθρώπου στη Θεία Ζωή. Ο άνθρωπος δεν γίνεται Θεός ως ανεξάρτητη πηγή θεότητας. Γίνεται μέτοχος της Θείας Αγάπης, της Θείας Σοφίας και της Θείας Ενεργείας. Αυτή η συμμετοχή δεν καταργεί την ανθρώπινη φύση. Τη φωτίζει, την εξαγνίζει και τη μεταμορφώνει.

Η Θέωση, επομένως, δεν είναι μία διαδικασία προσωπικής αυτοθεοποιήσεως. Είναι η ολοκλήρωση της κοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό. Και η απλότητα αποτελεί ουσιώδες γνώρισμα αυτής της πορείας. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προχωρεί προς τη Θέωση, τόσο λιγότερο ενδιαφέρεται να διακηρύσσει την πνευματική του κατάσταση. Δεν επιζητά να φαίνεται φωτεινός. Επιθυμεί να μεταδίδει Φως. Δεν ζητά να αναγνωρίζεται ως φορέας της Αλήθειας. Επιθυμεί να υπηρετεί την Αλήθεια. Δεν επιδιώκει να αποκτήσει εξουσία επί των άλλων. Επιθυμεί να τους βοηθήσει να ανακαλύψουν τη δική τους εσωτερική σχέση με τον Χριστό.

Η μεγαλύτερη πνευματική πρόοδος συνοδεύεται από τη μεγαλύτερη απλότητα. Διότι όσο περισσότερο ο άνθρωπος γεμίζει από τη Θεία Παρουσία, τόσο λιγότερο χώρο αφήνει στην προσωπική του ματαιοδοξία. Εδώ αποκτά βαθύτερο νόημα ο λόγος του Αποστόλου Παύλου:

«Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός.»
— Προς Γαλάτας 2:20

Δεν πρόκειται για την εξαφάνιση της ανθρώπινης συνειδήσεως, αλλά για τη βαθιά μεταμόρφωση του τρόπου υπάρξεώς της. Ο άνθρωπος εξακολουθεί να ζει, να σκέπτεται και να ενεργεί. Όμως το κέντρο της ζωής του μετατοπίζεται από την ιδιοτέλεια στην Αγάπη. Από το προσωπικό θέλημα στη συνειδητή συνεργασία με το Θείο Θέλημα. Από τον διαχωρισμό στην Ένωση. Από την αναζήτηση της προσωπικής δόξας στην προσφορά προς το σύνολο της Δημιουργίας.

Αδελφοί μου,

Ας μη μετατρέπουμε την πορεία προς τον Θεό σε έναν ατελείωτο αγώνα προσωπικής καταξιώσεως.

Ας μη ζητούμε να γίνουμε μεγάλοι στα μάτια των ανθρώπων.

Ας ζητούμε να γίνουμε αληθινοί ενώπιον του Θεού.

Ας μη θεωρούμε ότι η πνευματική μας αξία μετριέται από το πλήθος των γνώσεων, των εμπειριών ή των αποκαλύψεων που πιστεύουμε ότι έχουμε αποκτήσει.

Ας την αναζητούμε στους καρπούς της ζωής μας.

Στην Ειρήνη που μεταδίδουμε.

Στην αγάπη που προσφέρουμε.

Στην ταπεινότητα που καλλιεργούμε.

Στη συγχώρηση που χαρίζουμε.

Στην αλήθεια που υπηρετούμε.

Ο Χριστός δεν ζητεί από τον άνθρωπο να παρουσιάσει μία τέλεια εικόνα του εαυτού του.

Τον καλεί να προσφέρει με ειλικρίνεια ολόκληρη την ύπαρξή του στη Θεία Μετουσίωση.

Να εγκαταλείψει την προσποίηση.

Να αποβάλει τον φόβο.

Να ελευθερωθεί από την ανάγκη της υπεροχής.

Να γίνει απλός.

Και μέσα σε αυτή την απλότητα να ανακαλύψει την αληθινή του σχέση με τον Θεό.

Διότι η απλότητα δεν είναι το τέλος της πνευματικής αναζητήσεως.

Είναι η καθαρότητα μέσα στην οποία η αναζήτηση μεταμορφώνεται σε κοινωνία.

Η γνώση μεταμορφώνεται σε βίωμα.

Η πίστη μεταμορφώνεται σε εμπιστοσύνη.

Η προσπάθεια μεταμορφώνεται σε προσφορά.

Και η ανθρώπινη ζωή γίνεται ένας συνεχής ύμνος προς τον Χριστό.

Η απλότητα της Ένωσης είναι να μην επιζητά πλέον ο άνθρωπος να φέρει τον Θεό στα μέτρα του, αλλά να επιτρέπει στη Θεία Αγάπη να μεταμορφώνει ολόκληρη την ύπαρξή του.

Τότε η ψυχή φωτίζεται.

Η καρδιά ειρηνεύει.

Η συνείδηση διευρύνεται.

Ο άνθρωπος παύει να αισθάνεται απομονωμένος από τη Θεία Ζωή.

Και μέσα στη σιωπή της υπάρξεώς του αναδύεται η βαθύτερη προσευχή:

Χριστέ μου, δεν ζητώ να Σε κατακτήσω με τη γνώση μου, ούτε να Σε περιορίσω μέσα στις αντιλήψεις μου.

Ζητώ να με διδάξεις να αγαπώ όπως Εσύ αγαπάς.

Να σκέπτομαι μέσα στο Φως Σου.

Να ενεργώ μέσα στην Αλήθεια Σου.

Να προσφέρω χωρίς ιδιοτέλεια.

Να υπηρετώ χωρίς υπερηφάνεια.

Να ζω χωρίς τον φόβο του διαχωρισμού.

Και να παραδίδω κάθε στιγμή της υπάρξεώς μου στη Θεία Σου Καθοδήγηση.

Απλοποίησε, Κύριε, την καρδιά μου, ώστε να μη στέκεται τίποτε ανάμεσα στην Αγάπη Σου και στην εκδήλωσή της μέσα από εμένα.

Ας γίνει η ζωή μου μία αδιάκοπη πράξη Ενώσεως μαζί Σου και προσφοράς προς κάθε αδελφό μου.

Αμήν