Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΜΕΤΟΥΣΙΩΝΕΙ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ

Ο άνθρωπος συνήθως αντιλαμβάνεται την Αγάπη ως ένα συναίσθημα. Αγαπά εκείνον που τον αγαπά. Αισθάνεται τρυφερότητα προς όσους βρίσκονται κοντά του. Εκδηλώνει συμπάθεια προς εκείνους που συμφωνούν μαζί του. Αυτές είναι ανθρώπινες εκφράσεις Αγάπης, αλλά δεν εξαντλούν το πνευματικό της περιεχόμενο.

Η Αγάπη, όπως προσεγγίζεται στον τίτλο του πρώτου κεφαλαίου, είναι δημιουργική λειτουργία. Δεν περιορίζεται στο να αισθάνεται. Ενεργεί. Δεν περιορίζεται στο να αποδέχεται παθητικά όσα υπάρχουν. Μεταμορφώνει. Δεν παραμένει αδρανής μπροστά στη δυσαρμονία. Αναζητά τη δυνατότητα αποκατάστασης της Αρμονίας. Η δημιουργική Αγάπη μπορεί να εκδηλωθεί ως συγχώρεση εκεί όπου υπάρχει μνησικακία. Ως συμφιλίωση εκεί όπου υπάρχει σύγκρουση. Ως αλήθεια εκεί όπου κυριαρχεί η πλάνη. Ως προσφορά εκεί όπου υπάρχει αδιαφορία. Ως θάρρος εκεί όπου ο φόβος εμποδίζει την εκδήλωση του καλού.

Αυτή η Αγάπη δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη συνειδητής μεταμόρφωσης. Η Αγάπη γίνεται δημιουργική όταν δεν περιορίζεται σε όσα αισθάνομαι, αλλά μεταβάλλει την ποιότητα όσων σκέφτομαι, λέω και πράττω.

Τι είναι τα κατεστημένα που καλείται να καταλύσει η Αγάπη;

Η λέξη «κατεστημένα» μπορεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι αναφερόμαστε μόνο σε εξωτερικές κοινωνικές δομές. Όμως, στην πνευματική εφαρμογή της, μας καλεί πρώτα να εξετάσουμε τα κατεστημένα που έχουμε δημιουργήσει μέσα στη συνείδησή μας.

Κατεστημένο μπορεί να είναι μία αντίληψη που δεν επιτρέπουμε ποτέ να αμφισβητηθεί. Μία συνήθεια που επαναλαμβάνουμε χωρίς συνειδητή επιλογή. Μία προκατάληψη που μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε την αξία του άλλου.

Μία προσκόλληση στην προσωπική μας εικόνα. Μία ανάγκη να έχουμε πάντοτε δίκιο.

Ένας φόβος που έχει γίνει μόνιμος τρόπος αντιμετώπισης της ζωής. Ένα κατεστημένο μπορεί να είναι ακόμη και η αντίληψη ότι η πνευματική μας γνώση μάς καθιστά ανώτερους από τους άλλους.

Τα εσωτερικά κατεστημένα προσφέρουν συχνά μία ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ο άνθρωπος τα γνωρίζει. Έχει μάθει να λειτουργεί μέσα σε αυτά. Αισθάνεται ότι, αν τα εγκαταλείψει, θα χάσει κάτι από τον εαυτό του. Όμως η πνευματική μεταμόρφωση απαιτεί να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι κάθε γνώριμη κατάσταση αληθινή και ωφέλιμη. Η Αγάπη καταλύει το κατεστημένο όχι επειδή επιδιώκει την καταστροφή, αλλά επειδή ανοίγει χώρο για μία πληρέστερη εκδήλωση της Ζωής.

Η κατάλυση είναι δημιουργική όταν συνοδεύεται από αναγέννηση

Δεν είναι κάθε ανατροπή πνευματική μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος μπορεί να καταστρέψει μία κατάσταση από θυμό. Να απορρίψει μία σχέση από υπερηφάνεια. Να αντιδράσει σε μία δυσκολία με βία. Να αμφισβητήσει τα πάντα χωρίς να γνωρίζει τι επιδιώκει να οικοδομήσει. Αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι λειτουργεί μέσα στην Αγάπη.

Η δημιουργική κατάλυση έχει διαφορετική ποιότητα. Δεν επιδιώκει απλώς να γκρεμίσει. Επιδιώκει να μετουσιώσει. Δεν αρκείται στην άρνηση του παλιού. Εργάζεται για τη γέννηση του νέου. Αν καταλύω την υπερηφάνεια, καλούμαι να καλλιεργήσω την ταπεινότητα. Αν καταλύω την αδιαλλαξία, καλούμαι να εκδηλώσω διάκριση και κατανόηση. Αν καταλύω τον φόβο, καλούμαι να αναπτύξω συνειδητό θάρρος. Αν καταλύω την αδιαφορία, καλούμαι να γίνω περισσότερο διαθέσιμος στην Προσφορά.

Έτσι η κατάλυση δεν είναι ο τελικός σκοπός. Είναι ένα στάδιο της Μετουσίωσης. Δεν αρκεί να εγκαταλείψεις αυτό που σε περιορίζει. Χρειάζεται να επιτρέψεις να γεννηθεί μέσα σου η ποιότητα που θα το αντικαταστήσει.

Από τη φθορά στην αφθαρσία

Η έκφραση «μετουσίωση της φθοράς σε αφθαρσία» αποτελεί έναν από τους κεντρικούς άξονες αυτής της προσέγγισης.

Στην πνευματική γλώσσα της Θέωσης, η φθορά δεν χρειάζεται να προσεγγιστεί μόνο ως η φυσική μεταβολή των μορφών. Μπορεί να ιδωθεί και ως η κατάσταση κατά την οποία ο άνθρωπος παραμένει εγκλωβισμένος σε περιορισμούς, δυσαρμονίες και διαχωρισμούς. Φθορά μπορεί να δημιουργεί η συνεχής μνησικακία. Η εσωτερική αδιαλλαξία. Η άρνηση της Αλήθειας. Η προσκόλληση στην προσωπική υπεροχή. Η απομάκρυνση από την Αγάπη.

Η αφθαρσία συνδέεται με τη Θεία Ζωή και την υπέρβαση αυτών των περιορισμών.

Στην καθημερινή μαθητεία, μπορούμε να εργαστούμε προς αυτή την κατεύθυνση μεταμορφώνοντας τις φθαρτές ποιότητες της προσωπικότητας σε σταθερότερες εκδηλώσεις Αγάπης και Αλήθειας.

Η μνησικακία να μετατρέπεται σε συγχώρεση.

Η ιδιοτέλεια σε ανιδιοτέλεια.

Η σκληρότητα σε συμπόνια.

Η ατολμία σε δημιουργική τόλμη.

Η αδιαφορία σε υπεύθυνη παρουσία.

Η Μετουσίωση δεν είναι απλή βελτίωση της εξωτερικής συμπεριφοράς. Είναι αλλαγή του εσωτερικού προσανατολισμού της συνείδησης.

Η Ενότητα της Μητέρας και του Υιού ως εικόνα πνευματικής ολοκλήρωσης

Η εικόνα αυτή συνδέει την Αγάπη με τη λειτουργική Ενότητα και την ισορροπημένη ανακύκλωση των Θείων εκδηλώσεων. Μία πνευματική εφαρμογή αυτής της εικόνας είναι η ανάγκη να πάψει ο άνθρωπος να λειτουργεί μέσα από εσωτερικές αντιθέσεις.

Να μη διαχωρίζει τη γνώση από την Αγάπη.

Τη θέληση από τη διάκριση.

Τη δεκτικότητα από την ενεργητικότητα.

Την προσευχή από την πράξη.

Την πνευματική μαθητεία από την καθημερινή ζωή.

Ο άνθρωπος μπορεί να γνωρίζει πολλά, αλλά να μην αγαπά αρκετά. Μπορεί να αγαπά, αλλά να φοβάται να ενεργήσει. Μπορεί να επιθυμεί να προσφέρει, αλλά να μην αναλαμβάνει την ευθύνη της προσφοράς. Η ολοκλήρωση απαιτεί συνεργασία των εσωτερικών του δυνατοτήτων. Η Αγάπη χρειάζεται τη συνειδητή θέληση για να εκδηλωθεί και η θέληση χρειάζεται την Αγάπη για να μη μετατραπεί σε επιβολή.

Η μεγάλη μετάβαση: Από τη λήψη στην Προσφορά

Ο πνευματικός μαθητής αναζητά Θεία τροφοδοσία. Επιθυμεί να δέχεται Φως και ενίσχυση, επειδή αυτά τον βοηθούν να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής του. Η ανάγκη αυτή δεν παρουσιάζεται ως κάτι παράξενο. Είναι φυσικό ο άνθρωπος να επιθυμεί ενίσχυση. Να αναζητά γαλήνη. Να ζητά Φως. Να επιθυμεί τη Θεία Παρουσία.

Όμως η μαθητεία δεν μπορεί να παραμένει για πάντα μόνο σε αυτό το στάδιο. Κάποια στιγμή χρειάζεται να αναρωτηθεί:

«Γιατί λαμβάνω;»

«Τι κάνω με όσα δέχομαι;»

«Πώς μεταφέρω την Αγάπη στην καθημερινή ζωή;»

«Πώς υπηρετώ τον Άνθρωπο;»

Εδώ αρχίζει η πνευματική ενηλικίωση. Ο μαθητής παύει να αναζητά αποκλειστικά προσωπική ενίσχυση. Αρχίζει να αναλαμβάνει την ευθύνη της συνειδητής εκδήλωσης. Δεν ζητά μόνο να γεμίσει με Φως. Ζητά να γίνει φορέας Φωτός. Δεν ζητά μόνο να δεχθεί Αγάπη. Εργάζεται για να προσφέρει Αγάπη. Η πνευματική τροφοδοσία αποκτά πληρέστερο νόημα όταν μετατρέπεται σε υπεύθυνη Προσφορά Ζωής.

Η ανάληψη ευθύνης είναι πράξη πνευματικής ενηλικίωσης

Ο πνευματικά ανώριμος άνθρωπος μπορεί να λέει: «Θα προσφέρω όταν αποκτήσω περισσότερη δύναμη».

«Θα αναλάβω ευθύνη όταν αισθανθώ απολύτως έτοιμος».

«Θα εκδηλώσω Αγάπη όταν οι άλλοι αλλάξουν».

«Θα υπηρετήσω το Έργο του Θεού όταν εξαφανιστούν οι δυσκολίες μου».

Όμως η πνευματική μαθητεία τον καλεί να εξετάσει αν αυτές οι σκέψεις αποτελούν πραγματικές ανάγκες προετοιμασίας ή δικαιολογίες αναβολής. Η ευθύνη δεν αρχίζει όταν ο άνθρωπος γίνει τέλειος. Αρχίζει όταν αναγνωρίζει ότι μπορεί ήδη να πραγματοποιήσει μία συνειδητή κίνηση προς το καλό. Η πνευματική ενηλικίωση αρχίζει όταν παύω να περιμένω να αλλάξουν τα πάντα γύρω μου και αναλαμβάνω την ευθύνη να μεταμορφώσω όσα εξαρτώνται από εμένα.

Ο φόβος ως εμπόδιο στην εκδήλωση της Αγάπης

Ο φόβος είναι μία από τις σημαντικότερες εσωτερικές καταστάσεις που καλείται να μετουσιώσει ο μαθητής. Μπορεί να φοβάται την αποτυχία. Την απόρριψη. Την κριτική. Την αλλαγή. Την ευθύνη. Την απώλεια της προσωπικής του ασφάλειας.

Μπορεί ακόμη να φοβάται να εκδηλώσει την Αγάπη του, επειδή δεν γνωρίζει πώς θα ανταποκριθούν οι άλλοι.

Έτσι η Αγάπη μπορεί να υπάρχει ως πρόθεση, αλλά να μην εκδηλώνεται ως πράξη.

Ο άνθρωπος γνωρίζει ότι χρειάζεται να συγχωρήσει, αλλά φοβάται να κάνει το πρώτο βήμα.

Γνωρίζει ότι χρειάζεται να επανορθώσει ένα λάθος, αλλά φοβάται να το αναγνωρίσει.

Γνωρίζει ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια, αλλά φοβάται να αναλάβει την ευθύνη.

Ο φόβος δεν είναι από μόνος του απόδειξη πνευματικής αποτυχίας. Είναι μία ανθρώπινη εμπειρία που χρειάζεται διάκριση.

Η μετουσίωσή του δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοούμε πραγματικούς κινδύνους ή να ενεργούμε απερίσκεπτα.

Σημαίνει να αναγνωρίζουμε πότε ο φόβος μάς προστατεύει και πότε μας κρατά αδρανείς απέναντι σε μία αγαθή και υπεύθυνη πράξη.

Το πνευματικό θάρρος δεν είναι η απουσία φόβου. Είναι η δυνατότητα να ενεργώ με Αγάπη και διάκριση ακόμη και όταν ο φόβος δεν έχει εξαφανιστεί.

Η ατολμία είναι συχνά μία μορφή αναβολής της Προσφοράς

Η ατολμία δεν εκδηλώνεται πάντοτε ως φανερός φόβος. Μπορεί να εμφανίζεται ως συνεχής αναβολή. Ο άνθρωπος περιμένει. Περιμένει περισσότερη γνώση. Περισσότερη βεβαιότητα. Περισσότερη αναγνώριση. Περισσότερες ευνοϊκές συνθήκες. Και έτσι η ζωή περνά, ενώ οι δυνατότητες Προσφοράς παραμένουν ανενεργές.

Η διδασκαλία της ανάληψης ευθύνης μάς καλεί να αναγνωρίσουμε ότι η ετοιμότητα δεν δημιουργείται πάντοτε πριν από τη δράση. Πολλές φορές καλλιεργείται μέσα από τη συνειδητή δράση. Ο άνθρωπος μαθαίνει να προσφέρει προσφέροντας. Μαθαίνει να συγχωρεί συγχωρώντας. Μαθαίνει να αναλαμβάνει ευθύνη αναλαμβάνοντας συγκεκριμένες ευθύνες. Μαθαίνει να εκφράζει την Αλήθεια προσπαθώντας να ζει με ειλικρίνεια. Η μαθητεία δεν είναι μία ατελείωτη προετοιμασία για μία ζωή που θα αρχίσει κάποτε. Η ίδια η καθημερινή ζωή είναι το πεδίο όπου η πνευματική γνώση καλείται να γίνει πράξη.

Ο μαθητής καλείται να κινητοποιεί τις εσωτερικές του διεργασίες αντί να περιμένει αποκλειστικά μία εξωτερική ενίσχυση. Η πρόσκληση αυτή μπορεί να μεταφραστεί σε καθημερινή πνευματική εργασία. Αν επιθυμώ περισσότερη Αγάπη, χρειάζεται να εξετάσω πού διατηρώ μνησικακία. Αν επιθυμώ περισσότερη Αλήθεια, χρειάζεται να αναγνωρίσω πού εξακολουθώ να εξαπατώ τον εαυτό μου. Αν επιθυμώ περισσότερη Ενότητα, χρειάζεται να εξετάσω πού δημιουργώ διαχωρισμό. Αν επιθυμώ περισσότερη Προσφορά, χρειάζεται να αναγνωρίσω πού παραμένω αδρανής. Αν επιθυμώ περισσότερη πνευματική δύναμη, χρειάζεται να καλλιεργήσω συνέπεια, υπομονή και υπευθυνότητα.

Η προσευχή παραμένει ουσιαστική. Αλλά δεν υποκαθιστά τη συνειδητή συμμετοχή. Ο μαθητής μπορεί να προσεύχεται:

«Πατέρα, δώσε μου Αγάπη».

Όμως χρειάζεται και να αναρωτηθεί: «Ποια πράξη Αγάπης μπορώ να πραγματοποιήσω σήμερα;»

Μπορεί να ζητά: «Πατέρα, δώσε μου Φως».

Αλλά χρειάζεται να εξετάσει: «Ποια αλήθεια αποφεύγω να αναγνωρίσω;»

Έτσι η πνευματική ενεργοποίηση γίνεται μία σχέση δεκτικότητας και υπεύθυνης ανταπόκρισης.

Η Θυσία ως ελευθερία από τον εγωκεντρισμό

Η πνευματική Θυσία δεν χρειάζεται να ταυτίζεται με την αυτοκαταστροφή ή την άρνηση κάθε προσωπικής ανάγκης. Μπορούμε να την προσεγγίσουμε ως την πρόθυμη εγκατάλειψη εκείνων των εγωκεντρικών περιορισμών που εμποδίζουν την Αγάπη.

Θυσιάζω την υπερηφάνειά μου όταν αναγνωρίζω ένα λάθος.

Θυσιάζω την ανάγκη προσωπικής δικαίωσης όταν επιλέγω τη συμφιλίωση.

Θυσιάζω την αδιαφορία μου όταν προσφέρω χρόνο και φροντίδα.

Θυσιάζω μία άνετη συνήθεια όταν χρειάζεται να αναλάβω μία δίκαιη ευθύνη.

Η αληθινή Θυσία δεν μετριέται μόνο από το πόσο δύσκολη είναι μία πράξη. Μετριέται και από την ποιότητα της Αγάπης που την κινεί.

Η Θυσία γίνεται πνευματικά δημιουργική όταν ελευθερώνει τον άνθρωπο από τον εγωκεντρισμό και τον καθιστά περισσότερο ικανό να προσφέρει Ζωή.

Η Αγάπη και η Ευθύνη είναι δύο όψεις της ίδιας λειτουργίας

Η Αγάπη χωρίς ευθύνη μπορεί να παραμείνει μία ωραία πρόθεση.

Η ευθύνη χωρίς Αγάπη μπορεί να μετατραπεί σε σκληρή υποχρέωση ή επιβολή.

Όταν όμως ενώνονται, δημιουργούν μία διαφορετική ποιότητα δράσης.

Η Αγάπη προσφέρει τον προσανατολισμό.

Η Ευθύνη προσφέρει τη συνειδητή ανταπόκριση.

Η Αγάπη μάς βοηθά να αναγνωρίσουμε την ανάγκη.

Η Ευθύνη μάς καλεί να μην την αγνοήσουμε.

Η Αγάπη μάς εμπνέει να μετουσιώσουμε τη δυσαρμονία.

Η Ευθύνη μάς καλεί να εργαστούμε πραγματικά για αυτή τη μετουσίωση. Η Αγάπη γίνεται πράξη μέσα από την Ευθύνη και η Ευθύνη γίνεται Προσφορά όταν διαποτίζεται από Αγάπη.

Η ευθύνη ως τόλμη να σφάλλεις

Η παλαιά εντολή να μη λαμβάνουμε το όνομα του Θεού επί ματαίω αποκτά εδώ νέο βάθος. Δεν χρησιμοποιούμε το Θείο, ούτε τον Δάσκαλο που μας οδηγεί, για να εξυπηρετούμε τις ανάγκες μας και να απολαμβάνουμε δάφνες χωρίς να προσφέρουμε κάτι ουσιαστικό.

Υπάρχει και μια παρηγορητική αλήθεια. Δεν είσαι καλός διαχειριστής της Χάρης επειδή δεν την κινείς ποτέ και άρα δεν κάνεις λάθη. Η Χάρη φανερώνει τι είμαστε μόνο όταν τη λειτουργούμε. Αν σφάλλουμε, η ευθύνη μας είναι να έχουμε το θάρρος και την παρρησία να διδαχθούμε από το λάθος, όχι να μείνουμε ακίνητοι για να μην το κάνουμε. Η Αγάπη και η ευθύνη λοιπόν είναι ένα. Η υπευθυνότητά μας μετριέται με το πόσο αγαπάμε όσους είναι δίπλα μας, και η ευθύνη αναλαμβάνεται μόνο από αγάπη.

---

Αγάπη που δεν χωράς στα μέτρα μου, μπες εκεί όπου δεν τόλμησα να σε αφήσω.

Δείξε μου τα θεμέλια της πλάνης μου χωρίς να με συντρίψεις.

Ό,τι μέσα μου ζει χωρισμένο, κάν’ το ξανά μέρος του Όλου.

Ό,τι δανείζεται το φως μου, κάν’ το φως.

Δώσε μου την τόλμη να σηκώσω το δικό μου μερίδιο ευθύνης, να δίνω πριν νιώσω γεμάτος, να σφάλλω και να διδάσκομαι.

Και ό,τι λαμβάνω από Σένα, ας γίνεται ζωή για τον άνθρωπο που περπατά δίπλα μου. Αμήν.

Πατέρα Άπειρε, Πηγή Ζωής, Αγάπης και Αλήθειας,

Άπειρε Λόγε, Μητέρα της Ζωής,

στρέφω τη συνείδησή μου προς την Ενότητά Σου.

Ζητώ να μη γνωρίζω την Αγάπη μόνο ως συναίσθημα,

αλλά να τη συνειδητοποιώ ως δημιουργική λειτουργία του Είναι.

Φώτισε τα κατεστημένα που έχω οικοδομήσει μέσα μου.

Τις αντιλήψεις που με περιορίζουν.

Τις προκαταλήψεις που με διαχωρίζουν.

Τις προσκολλήσεις που με κρατούν στη φθορά.

Τις συνήθειες που με απομακρύνουν από την Αλήθεια.

Ας ενεργήσει η Αγάπη ως Φως μέσα στη συνείδησή μου.

Όχι για να καταστρέψει τη Ζωή,

αλλά για να μετουσιώσει όσα εμποδίζουν την πληρέστερη εκδήλωσή της.

Πατέρα, αναγνωρίζω τους φόβους μου.

Αναγνωρίζω την ατολμία μου.

Αναγνωρίζω τις στιγμές που περίμενα να λάβω περισσότερα, ενώ μπορούσα ήδη να προσφέρω.

Αναγνωρίζω τις ευθύνες που ανέβαλα.

Τις αλήθειες που απέφυγα.

Τις πράξεις Αγάπης που δεν πραγματοποίησα.

Δεν ζητώ να καταδικάσω τον εαυτό μου.

Ζητώ να τον μεταμορφώσω.

Δίδαξέ με να μετουσιώνω τον φόβο σε συνειδητό θάρρος.

Την ατολμία σε δημιουργική δράση.

Την αδιαφορία σε Προσφορά.

Την υπερηφάνεια σε ταπεινότητα.

Την αδιαλλαξία σε κατανόηση.

Τον διαχωρισμό σε Ενότητα.

Ας μη ζητώ μόνο να λαμβάνω Θεία τροφοδοσία.

Ας μάθω να ενεργοποιώ συνειδητά όσα μου έχουν δοθεί.

Ας μη ζητώ μόνο Φως.

Ας μάθω να το εκδηλώνω.

Ας μη ζητώ μόνο Αγάπη.

Ας μάθω να την προσφέρω.

Ας μη ζητώ μόνο δύναμη.

Ας μάθω να την χρησιμοποιώ υπεύθυνα.

Πατέρα, δίδαξέ με την αληθινή Θυσία.

Να εγκαταλείπω όσα περιορίζουν την Αγάπη.

Να προσφέρω χωρίς προσωπική υπεροχή.

Να υπηρετώ χωρίς να επιβάλλομαι.

Να εργάζομαι χωρίς να αναζητώ διαρκώς αναγνώριση.

Να αναλαμβάνω την ευθύνη που μου αναλογεί.

Ευλογώ τον Άνθρωπο.

Ευλογώ κάθε υπόσταση που αγωνίζεται μέσα στον φόβο.

Κάθε άνθρωπο που δυσκολεύεται να αναλάβει ευθύνη.

Κάθε άνθρωπο που αναζητά Φως.

Κάθε άνθρωπο που χρειάζεται Αγάπη.

Και ζητώ η δική μου ζωή να γίνει μία μικρή αλλά αληθινή συμβολή στη μετουσίωση της δυσαρμονίας.

Ας γίνει η σκέψη μου καθαρότερη.

Η καρδιά μου ευρύτερη.

Ο λόγος μου ενωτικότερος.

Η θέλησή μου σταθερότερη.

Η πράξη μου περισσότερο δημιουργική.

Ας γίνει η Αγάπη οδηγός μου.

Η Προσφορά πυξίδα μου.

Η Ευθύνη συνειδητή επιλογή μου.

Και η Θέωση ο προσανατολισμός της πνευματικής μου μαθητείας.

Αμήν.