Από την περιορισμένη ανθρώπινη συνείδηση στην Άπειρη Πηγή της Θείας Ζωής

Η Θέωση είναι αφύπνιση της βαθύτερης ταυτότητας του Ανθρώπου

Ο άνθρωπος συνήθως γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τη μορφή. Γνωρίζει το σώμα του. Γνωρίζει την προσωπικότητά του. Γνωρίζει το παρελθόν του. Γνωρίζει τις επιθυμίες, τους φόβους και τις αδυναμίες του. Έτσι σχηματίζει μία περιορισμένη εικόνα: «Είμαι αυτό που βλέπω».

«Είμαι αυτό που έζησα».

«Είμαι αυτό που μπορώ να καταλάβω».

Όμως η διδασκαλία της Θέωσης καλεί τον Άνθρωπο να αναγνωρίσει ότι η βαθύτερη πνευματική του ταυτότητα δεν εξαντλείται σε αυτές τις προσωρινές εκδηλώσεις. Η προσωπικότητα είναι το σημερινό πεδίο μαθητείας. Δεν είναι το πλήρες μέτρο της Ύπαρξης.

Η Θέωση, στα πλαίσια του Εσωτερικού Χριστιανισμού, είναι η πορεία κατά την οποία ο Άνθρωπος συνειδητοποιεί και εκδηλώνει ολοένα και πληρέστερα τη Θεία Ουσία, τη Ζωή και την Ενότητα. Δεν πρόκειται απλώς για μία καλύτερη προσωπικότητα. Πρόκειται για μία βαθιά μετατόπιση της συνείδησης. Από το «είμαι ένα χωριστό εγώ» προς το «καλούμαι να εκφράσω συνειδητά τον Ένα Λόγο».

Η έκφραση «Άναρχη Αρχή» φαίνεται αρχικά παράδοξη. Πώς μπορεί κάτι να είναι Αρχή και συγχρόνως να μην έχει αρχή;

Στη μυστική γλώσσα της διδασκαλίας, η Άναρχη Αρχή παραπέμπει στη Θεία Πηγή που δεν περιορίζεται από την ανθρώπινη αντίληψη του χρόνου, της γέννησης και της διαδοχής. Ο άνθρωπος γνωρίζει αρχή και τέλος. Κάθε γεγονός αρχίζει κάποτε. Κάθε μορφή εμφανίζεται μέσα στον χρόνο. Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα έχει ένα σημείο εκκίνησης. Η Θεία Αρχή όμως δεν παρουσιάζεται ως ένα ακόμη γεγονός μέσα στον χρόνο. Είναι η Πηγή της Ζωής.

Όταν ο Λόγος απευθύνεται στον Άνθρωπο με την έκφραση «Σε καθιστώ Άναρχη Αρχή», μπορούμε να προσεγγίσουμε πνευματικά την πρόσκληση ως μία κλήση προς την υπέρβαση της περιορισμένης ταυτότητας και τη συνειδητή συμμετοχή στην Άπειρη Θεία Ζωή.

Δεν είναι πρόσκληση για προσωπική εξουσία ή υπεροχή. Είναι πρόσκληση να πάψει το εγώ να θεωρεί τον εαυτό του κέντρο και να γίνει ο Άνθρωπος συνειδητός εκφραστής της Μίας Θείας Πηγής.

Οι Θείες Ιδέες ως δυνάμεις πνευματικής αναγέννησης

Οι Θείες Ιδέες γεμίζουν τον νου και την υπόσταση του Ανθρώπου με Πνοή Γέννησης και Ανάστασης.

Αυτό μας οδηγεί σε μία σημαντική διάκριση. Δεν είναι όλες οι ιδέες ίδιες ως προς την ποιότητα, την καθαρότητα και την κατεύθυνσή τους.

Μία σκέψη φόβου μπορεί να περιορίσει τον άνθρωπο.

Μία σκέψη μίσους μπορεί να δημιουργήσει διαχωρισμό.

Μία σκέψη υπερηφάνειας μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση προσωπικής ανωτερότητας.

Αντίθετα, μία ιδέα Αγάπης μπορεί να γεννήσει συγχώρεση. Μία ιδέα Ενότητας μπορεί να μεταμορφώσει μία σχέση.

Μία ιδέα Προσφοράς μπορεί να αλλάξει τον προσανατολισμό μιας ολόκληρης ζωής.

Η πνευματική μαθητεία ζητά από τον άνθρωπο να γίνει δεκτικός στις Θείες Ιδέες και να επιτρέψει σε αυτές να μεταμορφώσουν τη σκέψη και τη συμπεριφορά του. Δεν αρκεί να γνωρίζει νοητικά την Αγάπη. Χρειάζεται η Αγάπη να γίνει εσωτερική και εξωτερική κίνηση. Δεν αρκεί να κατανοεί την Ανάσταση ως πνευματική έννοια. Χρειάζεται να αναγεννά συνεχώς μέσα του ό,τι έχει παραμείνει αδρανές.

Κάθε φορά που μία παλιά κατάσταση εγωισμού μετατρέπεται σε ανιδιοτέλεια, πραγματοποιείται μία μικρή εσωτερική αναγέννηση.

Γίνε ένα Άπειρο Δοχείο που χωρά το Παν

Μία από τις πιο δυνατές εικόνες είναι η πρόσκληση να γίνει το ανθρώπινο Είναι ένα Άπειρο Δοχείο, ικανό να χωρά το Παν.

Τι σημαίνει αυτό στην πνευματική πράξη; Σημαίνει να διευρυνθεί η συνείδηση.

Η περιορισμένη προσωπικότητα χωρά κυρίως όσα την αφορούν άμεσα.

Τις ανάγκες της.

Τις επιθυμίες της.

Τους ανθρώπους που αγαπά.

Τις ιδέες με τις οποίες συμφωνεί.

Ο πνευματικά διευρυνόμενος Άνθρωπος αρχίζει να χωρά περισσότερα. Χωρά τον διαφορετικό. Χωρά τον αδύναμο. Χωρά τον άνθρωπο που βρίσκεται σε πλάνη. Χωρά τον πόνο της ανθρωπότητας χωρίς να κλείνει την καρδιά του. Χωρά περισσότερη κατανόηση χωρίς να εγκαταλείπει τη διάκριση.

Η διεύρυνση αυτή δεν σημαίνει ότι αποδέχεται ως σωστή κάθε πράξη. Σημαίνει ότι δεν περιορίζει την Αγάπη του μόνο σε όσους θεωρεί άξιους. Όσο διευρύνεται η Αγάπη, τόσο το ανθρώπινο “Είναι” γίνεται περισσότερο δεκτικό στην Ενότητα.

Από το Δοχείο στην Πηγή

Ας προχωρήσουμε τώρα στην εικόνα της ανεξάντλητης Πηγής.

Αυτή η μετάβαση είναι εξαιρετικά σημαντική. Το Δοχείο δέχεται. Η Πηγή προσφέρει.

Το Δοχείο γεμίζει. Η Πηγή διαχέει.

Το Δοχείο συμβολίζει τη δεκτικότητα. Η Πηγή συμβολίζει την ενεργή έκφραση.

Στην αρχή της μαθητείας ο άνθρωπος ζητά: «Δώσε μου Φως».

«Δώσε μου Αγάπη».

«Δώσε μου Γνώση».

«Δώσε μου Δύναμη».

Καθώς όμως ωριμάζει, η προσευχή του μεταμορφώνεται:

«Κάνε με φορέα Φωτός».

«Δίδαξέ με να προσφέρω Αγάπη».

«Βοήθησέ με να χρησιμοποιώ τη Γνώση για το καλό του Ανθρώπου».

«Ας γίνει η δύναμη που λαμβάνω υπηρεσία προς το Παν».

Εδώ βρίσκεται μία από τις ουσιαστικότερες μεταβάσεις της Θέωσης. Από την ανάγκη να λαμβάνω, στη συνειδητή δυνατότητα να προσφέρω.

Η Θεία Αγάπη δεν περιορίζεται — ανακυκλώνεται μέσα στο Παν

Ένα ιδιαίτερο στοιχείο είναι η πρόσκληση προς τον Άνθρωπο-Λόγο να χρησιμοποιήσει τους πνευματικούς του αγωγούς, ώστε να μεταφέρει και να ανακυκλώνει τη Θεία Αγάπη μέσα στα πάντα και να κάνει την Ένωση συνειδητή πραγματικότητα.

Η Αγάπη, επομένως, δεν παρουσιάζεται ως κάτι που πρέπει να αποθηκεύσουμε αποκλειστικά για τον εαυτό μας. Παρουσιάζεται ως συνεχής δημιουργική ροή.

Ο άνθρωπος δέχεται Αγάπη. Τη μεταφέρει. Την εκφράζει. Την προσφέρει. Και μέσα από αυτή την προσφορά συμμετέχει συνειδητά στην Ενότητα. Αυτό αλλάζει την εσωτερική στάση του μαθητή. Δεν λέει πλέον: «Πόση Αγάπη μπορώ να κρατήσω για εμένα;»

Αλλά: «Πόση Αγάπη μπορώ να αφήσω να περάσει μέσα από εμένα προς τον Άνθρωπο;»

Η Αγάπη δεν εξαντλείται όταν προσφέρεται. Αντίθετα, μέσα στην πνευματική εμπειρία της προσφοράς, ο άνθρωπος ανακαλύπτει βαθύτερα την πηγή της.

Η Ένωση δεν είναι θεωρία — πρέπει να γίνει πραγματικότητα

Ο Άνθρωπος χρειάζεται να χρησιμοποιήσει συνειδητά τις πνευματικές του δυνατότητες, ώστε η Ένωση να γίνει πραγματικότητα και να εγκολπωθεί την Αλήθεια αντί της πλάνης. Αυτό είναι ουσιαστικό.

Δεν αρκεί να λέω: «Όλοι είμαστε Ένα». Χρειάζεται να εξετάζω πώς αντιμετωπίζω τον άνθρωπο.

Αν μιλώ για Ενότητα αλλά περιφρονώ τον διαφορετικό, η Ενότητα παραμένει θεωρία.

Αν μιλώ για Αγάπη αλλά αρνούμαι τη συγχώρεση, η Αγάπη παραμένει περιορισμένη.

Αν μιλώ για Θεία Ουσία αλλά αισθάνομαι ανώτερος από τους άλλους, τότε η γνώση έχει γίνει τροφή του εγώ.

Η πραγματική Ένωση αρχίζει όταν η πνευματική συνειδητοποίηση μεταβάλλει τον τρόπο που ζούμε. Η Ένωση δεν είναι μόνο κάτι που κατανοούμε. Είναι κάτι που καλούμεθα να εκδηλώνουμε.

Η Άναρχη Θήλεια και η Άναρχη Άρρενα Αρχή

Εδώ παρουσιάζουμε τον Ένα Θεό ως Άναρχη Θήλεια Αρχή, Άναρχη Άρρενα Αρχή, Ενότητα του Παντός και Πατέρα Ομοούσιο.

Αυτή η θεολογική εικόνα φανερώνει ότι η Θεία Ενότητα δεν περιορίζεται στις ανθρώπινες αντιθέσεις.

Η Θήλεια και η Άρρενα Αρχή δεν παρουσιάζονται εδώ ως δύο ανταγωνιστικές θεότητες, αλλά ως εκφράσεις μέσα στην Ενότητα του Ενός Θεού.

Ο άνθρωπος συνηθίζει να αντιλαμβάνεται τη ζωή μέσα από αντιθέσεις:

άρρεν και θήλυ,

ενεργητικό και παθητικό,

εκδήλωση και αδράνεια.

Όμως η διδασκαλία τον καλεί να προχωρήσει πέρα από την αντίληψη ότι η διαφορά συνεπάγεται διαχωρισμό.

Η πνευματική ολοκλήρωση δεν έρχεται όταν η μία πλευρά κυριαρχήσει πάνω στην άλλη. Έρχεται όταν αναγνωριστεί η βαθύτερη Ενότητα. Έτσι ο Άνθρωπος καλείται να μην περιορίζει τη Θεία Ουσία σε ανθρώπινες κατηγορίες, αλλά να ανοίγεται προς την Ολότητά Της.

Η πραγματική ελευθερία είναι ελευθερία από τον διαχωρισμό

Η εξομοίωση και η ομοιοκραδασμικότητα με τη Θεία Ενότητα δεν παρουσιάζονται ως ανελευθερία ή απώλεια ύπαρξης, αλλά ως απόλυτη ελευθερία και ύπαρξη στον ύψιστο βαθμό.

Εδώ ανατρέπεται η συνηθισμένη αντίληψη περί ελευθερίας.

Η προσωπικότητα συχνά λέει: «Είμαι ελεύθερος όταν κάνω ό,τι θέλω».

Όμως πολλές φορές αυτό που αποκαλούμε προσωπική θέληση είναι αποτέλεσμα φόβου, συνήθειας, εγωισμού ή προσκόλλησης. Ο άνθρωπος μπορεί να νομίζει ότι επιλέγει ελεύθερα, ενώ επαναλαμβάνει διαρκώς τις ίδιες εσωτερικές αντιδράσεις. Η βαθύτερη ελευθερία αρχίζει όταν παύει να είναι δέσμιος αυτών των περιορισμών. Όταν μπορεί να αγαπά χωρίς να απαιτεί ανταπόδοση. Να προσφέρει χωρίς να αναζητά αναγνώριση. Να συγχωρεί χωρίς να αισθάνεται ότι χάνει την αξία του. Να αναγνωρίζει την Αλήθεια χωρίς να χρειάζεται να την προσαρμόσει στον εγωισμό του. Η Ένωση με το Θείο δεν παρουσιάζεται ως εξαφάνιση της Ύπαρξης. Παρουσιάζεται ως η πληρέστερη φανέρωσή της.

Από το προσωπικό κέντρο στο Θείο Κέντρο

Ο Άνθρωπος παρουσιάζεται ως Κέντρο Ζωής και Ύπαρξης, Ένα με το Θείο Κέντρο, μέσα σε μία αέναη ροή που δέχεται και εκπέμπει εκδηλώσεις Ζωής. Αυτή η εικόνα μας οδηγεί σε μία βαθιά εσωτερική εργασία. Ο άνθρωπος της προσωπικότητας θέλει να είναι το κέντρο. Θέλει οι άλλοι να τον αναγνωρίζουν. Θέλει τα γεγονότα να προσαρμόζονται στις επιθυμίες του. Θέλει να ελέγχει όσα συμβαίνουν.

Η πνευματική μεταμόρφωση όμως αλλάζει το κέντρο αναφοράς.

Δεν ζητώ πλέον να περιστρέφονται όλα γύρω από εμένα. Επιθυμώ η ζωή μου να βρίσκεται σε αρμονία με τη Θεία Θέληση και Αγάπη. Δεν χρησιμοποιώ την πνευματική γνώση για να αποκτήσω εξουσία. Τη χρησιμοποιώ για να υπηρετήσω. Δεν αναζητώ προσωπικό μεγαλείο. Αναζητώ τη συνειδητή έκφραση της Ενότητας. Όταν το προσωπικό εγώ παύει να διεκδικεί το κέντρο, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει καθαρότερος φορέας της Θείας Παρουσίας.

Η Θέωση δεν είναι προσωπική ανωτερότητα

Η έκφραση: «Σε καθιστώ, Άνθρωπε, Άναρχη Αρχή» μπορεί να δημιουργήσει μία μεγάλη παρεξήγηση αν ερμηνευθεί μέσα από το εγώ. Η προσωπικότητα μπορεί να σκεφτεί: «Εφόσον καλούμαι να γίνω Θεός, είμαι ανώτερος».

Όμως αυτή η σκέψη αντιστρατεύεται την ίδια την Ενότητα. Η Θέωση, σύμφωνα με τον πνευματικό προσανατολισμό του Εσωτερικού Χριστιανισμού, δεν είναι η ανάδειξη ενός ξεχωριστού εγώ σε θέση κυριαρχίας. Είναι η υπέρβαση της περιορισμένης αυτοαντίληψης.

Ο άνθρωπος που προχωρά προς τη Θέωση δεν απομακρύνεται από τους αδελφούς του. Τους αγκαλιάζει βαθύτερα. Δεν περιφρονεί την ανθρώπινη αδυναμία. Την αντιμετωπίζει με περισσότερη κατανόηση. Δεν χρησιμοποιεί το Φως για να καταδικάσει. Το προσφέρει για να βοηθήσει. Όσο περισσότερο συνειδητοποιεί τη Θεία προέλευση της Ζωής, τόσο περισσότερο αναγνωρίζει την ευθύνη του απέναντι στο Παν.

Η Αέναη Ροή

Η εικόνα της αέναης ροής, μας βοηθά να κατανοήσουμε τη Θέωση ως μία διαρκή λειτουργία και όχι ως μία στατική κατάκτηση.

Η Ζωή κινείται.

Η Αγάπη διαχέεται.

Η Συνείδηση διευρύνεται.

Η Προσφορά συνεχίζεται.

Η πνευματική ολοκλήρωση δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος αποκτά έναν τίτλο και σταματά να εργάζεται. Σημαίνει ότι η ίδια του η ύπαρξη γίνεται όλο και περισσότερο έκφραση Ζωής.

Η Αγάπη δεν είναι πλέον μία περιστασιακή πράξη.

Γίνεται κατάσταση.

Η Προσφορά δεν είναι πλέον μία υποχρέωση.

Γίνεται φυσική εκδήλωση.

Η Ενότητα δεν είναι πλέον μόνο ένα ιδανικό.

Γίνεται ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο.

---

Πατέρα Άναρχε και Ατελεύτητε,

δίδαξέ με να μη βλέπω τον εαυτό μου μόνο μέσα από τα όρια της μορφής.

Άνοιξε τον νου μου στις Θείες Ιδέες.

Άνοιξε την καρδιά μου στην Άπειρη Αγάπη.

Άνοιξε τη Συνείδησή μου στην Ενότητα του Παντός.

Κάνε το Είναι μου ένα Δοχείο ικανό να δέχεται περισσότερο Φως.

Και κάνε την καρδιά μου μία Πηγή που δεν κρατά την Αγάπη μόνο για τον εαυτό της.

Απάλλαξέ με από την ανάγκη της προσωπικής υπεροχής.

Από τον φόβο του διαφορετικού.

Από την προσκόλληση στον διαχωρισμό.

Από κάθε σκέψη που περιορίζει τη Ζωή.

Δίδαξέ με να δέχομαι για να προσφέρω.

Να γνωρίζω για να υπηρετώ.

Να αγαπώ χωρίς αποκλεισμούς.

Να εκφράζω την Αλήθεια χωρίς υπερηφάνεια.

Να αναγνωρίζω τη Θεία Παρουσία πέρα από τα όρια της προσωπικής μου αντίληψης.

Ας γίνει η σκέψη μου Φως.

Ας γίνει ο λόγος μου Αγάπη.

Ας γίνει η πράξη μου Προσφορά.

Ας γίνει ολόκληρη η ύπαρξή μου συνειδητή συμμετοχή στην Ενότητα.

Και καθώς βαδίζω προς τη Θέωση, ας μην αναζητώ προσωπικό μεγαλείο,

αλλά τη φανέρωση της Μίας Ζωής μέσα από κάθε μου κίνηση.

Αμήν.